บทที่775 ผู้หญิงปากแข็ง

บทที่775 ผู้หญิงปากแข็ง

ไม่รู้ว่าข้างนอกมันหนาวหรือเธอหิวเกินไป รู้สึกหนาวและตื่นตระหนกอยู่เสมอ หลังจากแขนทั้งสองข้างกอดคอของเย่โม่เซิน ร่างกายทั้งสองก็เอนเข้าหากันอย่างสนิทสนม

แม้ว่าจะกั้นด้วยเสื้อผ้า แต่เขาก็ยังอบอุ่นมากและเมื่อเทียบกับเธอแล้วคนหนึ่งก็เหมือนน้ำแข็งและอีกคนก็เหมือนไฟ

เมื่อยู่ฉือเซินอุ้มเธอขึ้นมา เขาก็พบว่าเธอเบาเกินไป เอวของเธอบางมากจนเขาสามารถหักมันได้ด้วยมือเดียวและ…ร่างกายของเธอก็เย็นมากราวกับก้อนน้ำแข็ง

ในที่สุดยู่ฉือเซินก็ขมวดคิ้วไม่สนใจสิ่งอื่นหันกลับมาจับเธอและออกจากห้องโถง

คนห้องโถงที่เหลืออยู่นั้นมองหน้ากันไปมา

ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้ตา

“ฉันมองไม่ผิดใช่ไหม？คนเมื่อกี้ที่โผล่ออกมา…คือยู่ฉือเซินจริงๆ？？”

“เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจริงๆ？”

และบริกรที่เฉียวจื้อเรียกหานั้น ได้นำเหล้าขึ้นมาหมดแล้ว นำมาหลายสิบขวด แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่…ที่บาร์ทำแล้วได้เงินและเป็นส่วนของเขาเอง เขายังรับได้ค่าคอมมิชชั่นที่เป็นของเขา ก็ต้องขยันมากเป็นธรรมดา

ยกมาส่งพอได้แล้ว และวิ่งไปตรงหน้าเฉียวจื้อ

“คุณผู้ชายครับ เหล้าส่งมาพอได้แล้ว ท่านเชิญดูครับ？”

เฉียวจื้อหยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้： "รูดการ์ด จากนั้นนายหาคนหลายๆคนไปจัดการไอ้คนๆนั้น กรอกเหล้าทั้งหมดให้เขา"

บริกรหยิบบัตรธนาคารและตะลึง: “อ๋า？”

เฉียวจื้อร้อนใจเล็กน้อย

“นายเอ๊ะอะไร？ทำไม่ได้เหรอ？”

บริกร： “ไม่ครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…กรอกเหล้าให้ทั้งหมดจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ？”

ถ้ามันเกิดเรื่องจะไม่ลำบากเหรอ?

เฉียวจื้อคิดแล้วคิด “งั้นเอาแบบนี้…เอาแค่ไม่ตายก็พอ จะกรอกยังไงก็ได้

ชายชาวต่างชาติกัดฟันมองเขา “เฉียวจื้อ นายไม่ช่วยฉัน？”

เฉียวจื้อถอยหลังหนึ่งก้าว “ฉันช่วยอะไรนาย？ ฉันเตือนนายก่อนหน้านี้แล้ว นั้นผู้หญิงของยู่ฉือเซิน ห้ามนายไปยุ่งแล้ว？นายหูทวนลมกับคำพูดของฉัน？ยู่ฉือเซินไม่พอใจ ถ้านายไม่ยอมทุกข์วันนี้ วันหน้านายจะทนทุกข์ทรมานในอนาคต”

เมื่อชายชาวต่างชาติได้ยินก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นมาทันใด

ก็จริง…

ตอนนี้เป็นเพียงการดื่มเหล้าเท่านั้น แม้ว่าเขาจะดื่มจนปัสสาวะและการถ่ายอุจจาระเรี่ยราดก็ตาม ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ เขาก็ต้องยอมรับไว้ ไม่งั้นวันอื่น…

หากตามอารมณ์ของยู่ฉือเซิน เขาสามารถต่อสู้กับตัวเองในวันนี้มันแสดงให้เห็นถึงน้ำหนักของผู้หญิงคนนั้น คิดถึงอนาคต เขาก็รู้สึกเสียใจจะตายอยู่แล้ว…

หานมู่จื่อโดนอุ้มออกไป

เธอเอนกายพิงอ้อมกอดอันอบอุ่นของเย่โม่เซินสูดกลิ่นที่คุ้นเคยและหัวใจของเธอก็เริ่มพอใจ

อย่างนี้ เธอก็ถือว่ามีความโชคดีในความโชคร้าย?

แต่เดิมเธอคิดว่าจะไม่เห็นเขาแล้ว

ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเขาและยังโดนเขาอุ้มอีก

ห่างหายจากอ้อมกอดมาเป็นเดือนกว่าๆ

หานมู่จื่อหลับตาลง มือของเธอกอดกระชับแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เอนตัวเข้าหาเขา เธออาลัยอาวรณ์เย่โม่เซินเป็นพิเศษ

เย่โม่เซินไม่ใช่ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้

ผู้หญิงคนนี้กอดตัวเองโดยตรงตั้งแต่ที่เขาอุ้มเธอขึ้นมา และทั้งสองคนสนิทสนมกันเหมือนคนรัก ในตอนนี้ยังกล้าที่จะพิงตัวเขาอย่างใกล้ชิดมากขึ้นอีก

เมื่อเธอก้มศีรษะลงเธอยังคงเห็นขนตาที่พริ้มลงต่ำของเธอสั่นเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้เกลียด…

ผู้ที่รักความสะอาดมาโดยตลอดอย่างเขา กลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ควรอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเชื่อฟัง

ความรู้สึกที่ได้โอบกอด สิ่งเล็กๆ ดูเชื่อฟัง และบอบบางนั้น ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

เย่โม่เซินก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป แต่เขาก็ก้าวเท้าเดินเร็วขึ้น