บทที่780 เธอคิดว่าฉันอยากเหรอ

บทที่780 เธอคิดว่าฉันอยากเหรอ

ถ้าเขาเพียงเพราะเธอเผลอกอดเขา เขาก็โกรธขนาดนี้ เธอก็ถูกใส่ร้ายป้ายสีเกินไปแล้ว

เธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

เฮ้อ โทษเธอที่นอนกลางวัน ถ้าไม่นอนกลางวัน เธอก็จะไม่ฝันร้าย

ถ้าไม่ฝันร้าย ก็จะไม่ตื่นมาเห็นเย่โม่เซินอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้วยื่นมือเข้าไปกอดเขา

ไม่สิ เขามาทำอะไรที่ห้องเลขา?

เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเขาเคยมา?

หรือว่าเขาตั้งใจมาหาตัวเอง? ไม่สิ เย่โม่เซินไม่ใช่คนที่หุนหันพลันแล่น เขาเป็นคนที่ใจเย็น

เธอต้องค่อยๆรอ อย่างน้อย……ตอนนี้หลังจากที่ตื่นจากฝันร้ายเสร็จ เธอก็จะรู้ว่าเย่โม่เซินไม่เป็นไร เขาอยู่ค้างๆเธอ

แค่นี้ก็พอแล้ว

หานมู่จื่อลุกขึ้น ไปที่ห้องชาแล้วชงชามะลิให้ตัวเอง พอดื่มไปครึ่งถ้วยเธอก็รู้สึกสบายตัวขึ้น

ฝันร้ายเมื่อกี้ ตอนที่ยังหาเย่โม่เซินไม่เจอ เธอจะฝันถึงมันทุกคืน ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาหมอนจะเปียกและหลังของเธอก็เปียก

เหงื่อและน้ำตาแทบจะทำให้เธอจมน้ำตาย ค่ำคืนที่ไม่รู้จบก็เหมือนกับสัตว์ร้ายที่สามารถกินคนทำให้เธอสิ้นหวังลึกลงไป

แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป ไม่ว่าเย่โม่เซินจะมีท่าทีกับเธอยังไง ขอแค่เขาปลอดภัยและตัวเองมีโอกาสเฝ้าดูเขาก็พอแล้ว

หานมู่จื่อดื่มชามะลิเสร็จ ก็ชงกาแฟอีกถ้วยแล้วส่งไปที่ห้องทำงานของประธาน

เย่โม่เซินขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอนำกาแฟมาให้เอง

ผู้หญิงคนนี้เห็นว่าเมื่อกี้เขาโกรธ เธอเลยคิดว่าจะชงกาแฟแค่นี้มาขอโทษเขาเหรอ?

เหอะ เธอคิดว่าเขาเป็นคนยังไง? หายโกรธง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

“กาแฟ” หานมู่จื่อนำกาแฟวางบนโต๊ะของเขา เธอยืนอยู่ข้างๆอย่างไม่สบายใจ เธอเอามือไขว้หลังอย่างประหม่า พูดอย่างระมัดระวัง: “ประธานคะ เรื่องที่เกิดที่ห้องเลขา ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ……”

เมื่อเห็นเขาเงยหน้า สีหน้าเย็นชามองที่หน้าของเธอ หานมู่จื่อรีบยกมือขึ้น “ฉันสัญญาว่าไม่มีครั้งหน้าจริงๆ!”

เหอะ เธอยังวิ่งมาบอกเขาว่าเธอจะไม่กอดเขาอีกแล้วเหรอ?

เย่โม่เซินยิ้มเย็น: “เธอคิดว่าฉันอยากเหรอ?”

“อะไรนะ?” หานมู่จื่อไม่เข้าใจที่เขาพูด มองเขาด้วยสีหน้างุนงง

“ทำไมถึงเข้าบริษัท?”

เขาถาม

หานมู่จื่อกระพริบตา รู้สึกประหลาดมากว่าเขาถามคำถามนี้ในตอนนี้ เธอก็นึกถึงก่อนหน้านี้ที่เขาต้อนเธอเข้ามุม ตอนนั้นเขาถามเธอว่าที่เข้าบริษัทเพราะเขาใช่ไหม?

ระหว่างที่ส่งเธอกลับ ก็บอกว่าเธอปากแข็ง

ก่อนหน้านี้เธอปฏิเสธว่าเข้าบริษัทเพราะเขา วันนี้ตอนเที่ยงที่ห้องเลขากลับมากอดเขาก่อน

เขากำลังหยั่งเชิงเธอเหรอ?

หานมู่จื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรยอมรับ เธอจึงส่ายหัวอย่างแรง

“ประธาน ฉันพูดหลายครั้งแล้วว่าฉันชอบบริษัทของคุณ อยากมาเรียนรู้และทำงาน”

คำตอบแบบนี้อีกแล้ว เย่โม่เซินรู้สึกหงุดหงิด ยื่นมือไปดึงเนคไทของตัวเอง พูดเสียงเย็นชา: “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไป”

หานมู่จื่อ：“？？”

เร็วแบบนี้เหรอ？

“งั้น เรื่องเมื่อกี้ไม่โกรธฉันใช่ไหม？”

เย่โม่เซินชำเลืองมอง “ยังไม่ออกไปอีก？”