บทที่789 เพี้ยน

บทที่789 เพี้ยน

อะ อะไรนะ?

หานมู่จื่อคิดว่าตนเองนั้นฟังผิดไปหรือว่าตัวเธอนั้นเกิดภาพหลอน ไม่งั้นเย่โม่เซินจะมาอยู่ที่ประตูทางเข้าใต้อาคารอพาร์ตเมนต์ของเธอได้อย่างไร? และยังพูดคุยกับเธออีกและขอให้เธอพาขึ้นไปยังชั้นบน?

“ยืนซื่อทำอะไร? ไม่ไปหรือไง?”

เมื่อหานมู่จื่อยังคงยืนงุนงงอยู่เช่นนั้น เย่โม่เซินก็กล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงของเขานั้นเย็นชาและหนาวเหน็บไม่มีความอบอุ่นใด เมื่อมองไปยังสายตาของเขานั้นดวงตาสีดำคู่นั้นไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ

อืม เป็นเขาจริงๆไม่ใช่ภาพหลอน

ถ้าหากเป็นภาพหลอนของเธอ เย่โม่เซินจะต้องไม่มีท่าทางแบบนี้ จากนั้นเธอพยักหน้าและเดินไปด้านหน้าพร้อมกับเปิดประตูอย่างเงียบๆ

เจอเขาปรากฏตัวที่นี่นั้นช่างเหนือความคาดคิด

เพราะเมื่อตอนที่เธอและเฉียวจื้ออยู่ที่ร้านอาหาร เธอก็ไม่เห็นเขา เฉียวจื้อไม่ใช่คนที่โกหกเก่งและเธอไม่ใช่เด็กผู้บอกว่าเขาไม่ได้อ่านข้อความ แต่ว่าเฉียวจื้อไม่ใช่คนที่โกหกเก่งและเธอไม่ใช่เด็กผู้ที่หลอกง่ายอีกต่อไปแล้ว เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเฉียวจื้อกำลังปิดบังอะไรอยู่

ดังนั้นการที่วันนี้เขามาปรากฏตัวที่นี่นั้น เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของหานมู่จื่อจริงๆและเธอเองก็ตกใจเล็กน้อย

เมื่อเธอเดินเข้ามาในประตู เย่โม่เซินเองก็เดินตามเธอเข้ามา

เย่โม่เซินเดินนำเย่โม่เซินไป ในขณะที่รอลิฟต์ก็พบกับเจ้าของบ้านที่ลงมาพอดี เมื่อเห็นชายร่างสูงที่อยู่ด้านหลังของเธอ เขาหรี่ตามองและถามด้วยรอยยิ้ม “แฟนเหรอ?”

ใบหน้าของหานมู่จื่อร้อนผ่าวและเธอส่ายหน้าไปมาอย่างเกร็งๆ

เจ้าของบ้านคิดว่าเธอนั้นอายจึงยิ้มและเดินผ่านไป

หานมู่จื่อเปิดประตูและเดินเข้าไป

เธอก้มลงและหยิบรองเท้าสไตล์หญิงสาวออกมาคู่หนึ่งจากนั้นวางไว้ตรงหน้าเขา เย่โม่เซินขมวดคิ้ว

“เธอจะให้ฉันใส่อันนี้เหรอ?”

หานมู่จื่อ “ขอโทษด้วยประธาน เอ่อ คือที่นี่มีเพียงแค่คู่นี้เท่านั้น”

เย่โม่เซินเหลือบมองไปที่ตู้รองเท้า จริงๆ มีเพียงรองเท้าภายในบ้านคู่นี้เท่านั้นและคู่อื่นๆก็เป็นรองเท้าของเธอทั้งหมด

เพียงแวบเดียวเย่โม่เซินก็ละสายตาออกและหัวใจของเขาค่อนข้างสับสน

มีเพียงรองเท้าแตะหนึ่งคู่ งั้นหมายความว่าภายในห้องของเธอไม่เคยมีใครเข้ามา และเขา..อาจเป็นคนแรก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่โม่เซินจึงมองไปยังหานมู่จื่อด้วยความรู้สึกพอใจมาก

“ด้านล่างมีซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ไม่ไกล ถ้าเช่นนั้นคุณรอฉันหน่อยได้ไหม? ฉันจะไปซื้อคู่ใหม่มาให้คุณ?”

เย่โม่เซินขมวดคิ้ว เขาดูเป็นคนเย่อหยิ่งเช่นนั้นเลยหรือ?

“ไม่ต้อง รองเท้านี้เธอใส่เถอะ เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว”

เขาถอดรองเท้า ก้าวตรงไปที่พื้นโดยสวมเพียงถุงเท้าแล้วเดินเข้าไป หานมู่จื่อจึงสวมรองเท้าจากนั้นก็เดินตามเขาเข้าไป

เธอไม่รู้จริงๆว่าทำไมเย่โม่เซินถึงมาปรากฏตัวที่นี่ ภายในใจของเธอนั้นสับสนมาก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะถามเขา เพราะดูอารมณ์เขาในตอนนี้นั้น...ค่อนข้างแปรปรวน

รู้สึกว่าถ้าเธอถามอีกคำถามหนึ่ง เขาอาจจะหงุดหงิดมากจนสามารถกระโดดชกใครก็ได้เลย

หลังจากที่เย่โม่เซินเข้าไป เขาก็พบว่าห้องนี้ถูกเธอทำความสะอาดไว้อย่างดี อาจเป็นเพราะเธออาศัยอยู่เพียงคนเดียวและภายในห้องนั้นมีกลิ่นหอมจางๆ เขาเดินดูรอบๆและพบกับกระถางกล้วยไม้จำนวนมากที่ระเบียง

ไม่น่าแปลกใจที่มีกลิ่นหอมอยู่ในห้อง ที่แท้เธอก็มีงานอดิเรกคือการปลูกต้นไม้

หานมู่จื่อเดินไปยังห้องครัวเพื่อชงกาแฟให้เย่โม่เซิน เย่โม่เซินจิบกาแฟและได้ยินหานมู่จื่อถามเบาๆว่า “คุณ มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

ดังนั้น การดื่มกาแฟของเย่โม่เซินจึงหยุดลง

ใช่แล้ว เขามาหาเธอทำไม? หรือจะบอกว่าตัวเขาเองนั้นก็ขับรถมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว??

นั่นไม่ได้เลย