บทที่803 พูดพอแล้วก็ไปให้พ้น

บทที่803 พูดพอแล้วก็ไปให้พ้น

พอเฉียวจื้อเข้าไปแล้ว ก็เบียดตัวเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว และก็ต้องเซอร์ไพรส์

“ว้าว วันนี้มีซุปปลาให้กินอีกแล้วเหรอ? ดีจังเลย! ”

เย่โม่เซินที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูยังไม่ได้เดินเข้ามา ：“……”

สายตาที่เขามองเฉียวจื้อเหมือนอยากจะฆ่าคนยังไงยังงั้น ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่รู้สึกว่าไอ้เด็กเฉียวจื้อนี่มันจะกวนตีนได้ขนาดนี้นะ??

เหอะ สงสัยเขาอยากโดนตบจริงๆ

ทันใดนั้น เย่โม่เซินก็เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมา

“พี่สะใภ้! ” เฉียวจื้ออาศัยตอนที่เย่โม่เซินอยู่ข้างนอกแอบเข้ามาในห้องครัว แล้วก็กระซิบคุยกับเธอว่า “ยู่ฉือเซินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ”

หานมู่จื่อ “เลิกงานก็กลับมากับฉัน เขาบอกว่าจะมาเอาเสื้อผ้าที่ทิ้งไว้เมื่อวาน”

หา?

เหตุผลนี้ทำให้เฉียวจื้ออดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น “เสื้อผ้าเมื่อวาน? เขาบอกเองเลยว่าจะมาเอางั้นเหรอ? ”

“อืม” หานมู่จื่อพยักหน้า

“แล้วเธอเชื่อเหรอ? ”เฉียวจื้อขยับเข้ามาใกล้ หรี่ตาพร้อมกับเอ่ยปากถาม

“ทำไมเหรอ? ” หานมู่จื่อมองเฉียวจื้อที่เข้ามาใกล้อย่างไม่เข้าใจ เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “เมื่อวานเขาบอกว่าสูทชุดนั้นแพงมาก ก็ต้องมาเอาเองเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

แน่นอน หานมู่จื่อไม่ได้บอกเฉียวจื้อเกี่ยวกับเรื่องที่ชุดชั้นในของตัวเองแขวนไว้กับสูท เรื่องนี้……มีแค่เธอกับเย่โม่เซินรู้ก็พอแล้ว

เฉียวจื้อได้ฟังก็เข้าใจผิดทันที เขาหัวเราะฮ่าๆ ออกมา “แพงมากงั้นเหรอ? ทายาทของบริษัทตระกูลยู่ฉือที่สง่าผ่าเผยกลับพูดคำว่ารวยออกมางั้นเหรอ?? พี่สะใภ้ ไม่พูดไม่ได้นะว่า เธอนี่จะใสซื่อเกินไปแล้ว! ”

หานมู่จื่อยังคงมองเขา เฉียวจื้อก็อธิบาย “ผมว่าเขาจงใจหาข้ออ้างมาเพื่อกินข้าวฟรี นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้ว่า ที่แท้ยู่ฉือเซินก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง

ทั้งๆ ที่อยากจะมาอยู่กับเธอ แต่ก็ต้องหาข้ออ้าง

เมื่อมาเทียบกับเขาเฉียวจื้อแล้ว นิสัยของยู่ฉือเซินแบบนี้เย่อหยิ่งเกินไป แต่โชคดีที่เป็นพี่สะใภ้ ถ้าเกิดว่าเป็นผู้หญิงคนอื่น……เดาว่าคงหนีไปนานแล้ว

แต่ว่า ดูจากใบหน้าของเย่โม่เซินแล้ว อย่าพูดถึงว่าเขาหยิ่งเลย ต่อให้เขาเป็นคนไร้หัวใจจริงๆ ขอแค่ไม่ปฏิเสธ ผู้หญิงคนไหนจะไม่มาหาเขาถึงหน้าบ้านบ้างล่ะ?

เฮ้อ คนเราพอมาเทียบกับคนอื่นแล้วช่างรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเสียจริง

“พวกนายทำอะไรกันอยู่? ” เสียงที่เย็นชาดังขึ้นในห้องครัว

หานมู่จื่อกับเฉียวจื้อหันกลับไปพร้อมกัน เห็นว่าเย่โม่เซินกำลังยืนพิงประตูห้องครัวอยู่ มือทั้งสองข้างกอดอก มองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาที่เยือกเย็น

เฉียวจื้อพบว่า ตัวเองอยู่ใกล้กับพี่สะใภ้หน่อย อารมณ์ของยู่ฉือเซินก็ไม่คงที่แล้ว โดยเฉพาะสายตาของเขา เหมือนกับว่าจะประหารชีวิตด้วยการตัดเขาเป็นชิ้นๆ ซะอีก

“ฮิๆ ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่มาถามผู้ช่วยตัวน้อยของนายเกี่ยวกับวิธีทำส่วนผสมพวกนี้เท่านั้นเอง นายจะเครียดขนาดนั้นทำไมกัน? ” หลังจากพูดจบ เฉียวจื้อก็จงใจขยิบตาให้เย่โม่เซิน

อยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบยังเสแสร้งขนาดนี้ ถ้ายังงั้นเขาก็จงใจกระตุ้นเขาหน่อย หลังจากนั้นก็ดูฉากที่เขาเสแสร้งแกล้งทำต่อ

ในสายตาของเฉียวจื้อ เย่โม่เซินเป็นคนที่เย็นชาและเป็นชนชั้นสูงมาโดยตลอด เป็นคนที่ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

น่าจะเป็นเพราะนิสัยที่รักสนุกของเขา จู่ๆ ก็อยากจะเห็นอารมณ์ของเย่โม่เซินวุ่นวายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางสูญเสียสติสัมปชัญญะ

คิดๆ ดู……ก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก!

คิดไปคิดมา ความลำพองใจในสายตาของเฉียวจื้อนั้นก็เห็นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดูฉันฉีกหน้ากากนายออก

และในตอนนี้เอง โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น เฉียวจื้อมองดูรายชื่อของคนที่โทรมาแล้ว ใบหน้าที่ลำพองใจเมื่อกี้นี้ก็เปลี่ยนเป็นเศร้าซึมทันที

ผู้เฒ่า?? เชอะ! ทำไมผู้เฒ่าถึงโทรหาเขาตอนนี้ได้????

เฉียวจื้อเหลือบมองหานมู่จื่อ หลังจากนั้นก็รับสาย “คุณปู่??? ”

“เฉียวจื้อ รีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้”

เฉียวจื้อ：“……ไม่ใช่สิ คุณปู่วันนี้ผมทำอะไรผิดอีกล่ะครับ พึ่งจะรับสายก็ดุผมแบบนี้แล้ว? ”