ตอนที่ 807
บทที่807 หลงงมงาย
October 21, 2026
บทที่807 หลงงมงาย
เย่โม่เซิน？？？
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ตวนมู่เจ๋อมองเย่โม่เซินที่นั่งอยู่ตรงนั้น ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม อย่าพึ่งพูดเรื่องที่เจอหานมู่จื่อเมื่อกี้เลย ตอนนี้กลับมาเจอเย่โม่เซินซะได้
เขาอึ้งอยู่หลายวินาทีถึงได้หันกลับมามองพี่หลินกับหญิงสาวแผนกต้อนรับ “นี่คือห้องทำงานของประธานบริษัทตระกูลยู่ฉือเหรอครับ? ผมไม่ได้เข้ามาผิดใช่ไหม? ”
ทั้งสองคนถูกถามอย่างแปลกประหลาดจากคำถามที่กะทันหันของเขา ก็มองเขาด้วยความสงสัย พี่หลินค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับอธิบาย “นายตวนมู่นี่ขี้เล่นจริงๆ เลยนะคะ ห้องทำงานท่านประธานบริษัทตระกูลยู่ฉือมีห้องเดียวเท่านั้น คุณจะเข้าผิดห้องได้ยังไงกันคะ? ”
“ถ้ายังงั้น……คนที่อยู่ข้างใน ก็คือยู่ฉือเซิน？？”
พี่หลินพยักหน้า แล้วก็มองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ
“มีอะไรสงสัยรึเปล่าคะคุณตวนมู่？”
ตวนมู่เจ๋อตกใจจนดึงสติกลับมาไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ แต่ก็ได้แต่โบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ได้มีปัญหาอะไร หลังจากนั้นก็เดินเข้าไป
หลังจากเข้าไปแล้ว สายตาของตวนมู่เจ๋อก็สำรวจดูเย่โม่เซินตลอด นึกว่าตัวเองจำผิดคน
แต่ว่าไม่ว่าจะมองซ้ายมองขวา เขาก็คือคนที่เมื่อก่อนเคยเจอกันแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาไม่มีทางจำผิดคนแน่นอน แต่ว่า……เย่โม่เซิน ทำไมถึงกลายเป็นยู่ฉือเซินไปได้?
หานมู่จื่ออยู่ที่นี่เป็นผู้ช่วยเลขาของเขายังงั้นเหรอ? ถ้าเกิดว่าทั้งสองคนยังคนคบกันอยู่ แล้วทำไมเขาต้องจะหมั้นกับเสี่ยวเสว่ด้วย?
เขาก็แค่ออกเดินทางไกลเท่านั้นเอง พอกลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ??
หรือว่า ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของเย่โม่เซินแตกแยก หรือว่าเสียใจที่ได้แต่งงาน? เชอะ ผู้ชายคนนี้ เปลี่ยนใจไวมาก
ในใจเขามีความคิดแบบนี้ ตวนมู่เจ๋อเดินเข้าไปใกล้แล้วโบกมือให้เขา “ไฮ ไม่เจอกันนานเลยนะ”
เย่โม่เซินขมวดคิ้ว “คุณคือใคร? ”
ตวนมู่เจ๋อ：“……”
“ไม่แย่ขนาดนั้นมั้ง? เมื่อก่อนฉันไม่เคยทำเรื่องให้นายขุ่นเคืองใจเลยนะ นายคงไม่ได้ผูกพยาบาทอะไรฉันหรอกใช่ไหม? แม้แต่จำยังไม่อยากจะจำเลย? ”
มองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้าของเขา เย่โม่เซินไม่ได้มีภาพเขาอยู่ในความทรงจำเลย แต่ดูจากการพูดของเขา ตัวเองน่าจะเคยรู้จักเขาอยู่นะ
ตั้งแต่ตอนที่เขาความจำเสื่อม ใครก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไปหมด
“ก่อนหน้านี้พวกเราเคยรู้จักกันเหรอ? ”
ดังนั้น เย่โม่เซินก็เลยถามเพิ่ม
ตวนมู่เจ๋อ：“……”
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? เย่โม่เซินไม่รู้จักเขายังงั้นเหรอ? ตวนมู่เจ๋อรู้สึกว่าเขากำลังล้อเล่น แต่ว่าพอมองไปที่ใบหน้าที่จริงจังและเย็นชาของเขาก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นแบบนั้น
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าในสายตาของเขาตอนนั้นเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย เขาไม่รู้จักเขาจริงๆ
ทันใดนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี เขามาที่บริษัทตระกูลยู่ฉือก็แค่เพื่อที่จะดูว่าน้องเขยในอนาคตของเขาจะเป็นยังไง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้
“มาหาผมมีธุระอะไรรึเปล่าครับ? ”
ตวนมู่เจ๋อไม่มีทางเลือก ก็เลยจำต้องแนะนำตัวเอง แต่ว่าอีกฝ่ายกลับพูดออกมาอย่างเย็นชา “ก่อนที่คุณจะเข้ามาเลขาบอกผมเกี่ยวกับตัวตนของคุณแล้ว ถ้าเกิดว่าคุณไม่ได้มีธุระอะไร ก็อย่ามากระทบต่องานของผมเลย”
พอพูดจบ เขาก็ออกปากเตือนอย่างเย็นชาอีกครั้ง “ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน”
ตวนมู่เจ๋อ：“……”
โอเค ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม แค่ไม่รู้จักเขาเท่านั้นเอง
ตวนมู่เจ๋อมีเรื่องอยากจะถามมากมาย แต่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกเกินไปแล้ว ต้องกลับไปสืบหาให้เข้าใจก่อน ดังนั้นเขาก็เลยส่ายหน้า “เปล่าครับ ผมก็แค่อยากจะมาทำความรู้จักเฉยๆ ในเมื่อมันเป็นเวลางาน ถ้ายังงั้นผมไม่รบกวนแล้ว”
พอเขาออกไปแล้ว เย่โม่เซินก็จมเข้าสู่ห้วงความคิด