บทที่886 เตรียมพร้อมที่จะจ่ายรึยัง

บทที่886 เตรียมพร้อมที่จะจ่ายรึยัง

พอคิดได้แบบนี้ หานมู่จื่อก็ส่ายหน้า แล้วก็พูดเบาๆ ว่า “หนูเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เดินก้าวหนึ่งดูอีกก้าวหนึ่งแล้วกันค่ะ”

ส้งอานมองเธออย่างละเอียด สุดท้ายก็ยื่นมือไปลูบมือเธอเบาๆ “ลำบากแล้วนะเด็กน้อย”

ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นก็เหมือนกับได้ยินเสียงคนเปิดประตู หูของหานมู่จื่อขยับ แล้วก็ชำเลืองดูเวลา

“โม่เซินเลิกงานแล้ว คุณน้าค่ะ เที่ยงวันนี้คุณอยู่กินข้าวด้วยกันที่นี่เถอะค่ะ กินด้วยกัน”

ส้งอานคิด แล้วก็ไม่ได้เลี่ยง พยักหน้าแทนการตกลง

หานมู่จื่อเข้าไปในห้องครัว ตอนที่เข้าไปนั้นจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้คืนนั้นที่เย่โม่เซินโดนวางยา เธอเหมือนกับว่าจะเผลอเรียกชื่อจริงของเขาตอนที่เธอกำลังสับสน

ดูจากการแสดงออกในหลายวันนี้ของเย่โม่เซิน เขาน่าจะไม่ได้สังเกตเห็น

หลังจากเย่โม่เซินเข้ามาแล้ว ก็เห็นร่างหนึ่งเพิ่มขึ้นมา คือน้าของหานมู่จื่อ การเคลื่อนไหวของมือเขาหยุดชั่วคราว หลังจากนั้นก็พยักหน้าให้ส้งอาน เป็นการทักทาย

“น้าส้ง คุณก็อยู่ที่นี่เหรอครับ? ”

ส้งอานยิ้มพร้อมกับมองหน้าเขาและพยักหน้า “เลิกงานแล้วเหรอ? ”

“อืม”เย่โม่เซินพยักหน้า ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน เดิมทีเขาสามารถกินข้าวที่บริษัทได้ แต่พอคิดว่าหานมู่จื่อจะอยู่ที่บ้านคนเดียว เขาก็เลยรีบกลับมา

ตอนนี้ในห้องรับแขกมีส้งอานอยู่แค่คนเดียว เย่โม่เซินก็คิดว่าเธอต้องอยู่ในห้องครัวแน่นอน

และในตอนนี้เองส้งอานก็พูดขึ้นมาพอดี “มู่จื่ออยู่ในห้องครัว”

“ครับ คุณนั่งรอที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมจะไปดูที่ห้องครัวหน่อย”

แล้วเย่โม่เซินก็เข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว หลังจากเข้าไปในห้องครัวแล้ว เขาก็ดันประตูให้ปิด หานมู่จื่อกำลังเตรียมจะผัดข้าว ก็ได้ยินเสียงปิดประตู เธอหันกลับไปมองก็เห็นเย่โม่เซินยืนขมวดคิ้วอยู่

“จ้างแม่บ้านกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาอยู่ไหน? ”

“น้าส้งมาที่นี่ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย แล้วที่นี่ก็ไม่ได้มีอะไรให้ทำแล้ว ฉันก็เลยให้แม่บ้านกลับไปก่อนน่ะ”

บ้านก็ทำความสะอาดจนเกลี้ยงแล้ว แถมแม่บ้านก็เติมของไว้จนเต็มตู้เย็น เธอไม่ได้จำเป็นต้องไปซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยตัวเองเลย เหมือนกับตอนนี้ เนื้อและผักก็ล้างไว้แล้วก็หั่นไว้เรียบร้อยแล้ว เธอก็แค่ต้องลงมือทำแค่นั้นเอง

ไม่เหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ว่าคิ้วของเย่โม่เซินยังคงขมวดแน่น “ฉันให้เธอพักผ่อนเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ? ถ้าเกิดว่าเอาแต่ทำอะไรพวกนี้ ทำไมเธอ……”

“ก็แค่แป๊บเดียวเอง ฉันทำกับข้าวเร็วมาก นายออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ”

เย่โม่เซินไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ออกไปด้วย เขาก้าวขึ้นไปด้านหน้าแล้วก็โอบเอวของเธอไว้ พร้อมกับพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แต่เดิมเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันก็ไม่พออยู่แล้ว เธอยังจะทำกับข้าวอีก เอาฉันไปไว้ที่ไหนกัน? ”

พอพูดจบ เขาก็บีบคางของเธอด้วยมือหนึ่ง แล้วก็โน้มตัวลงมาจูบเธอ

ตรงหน้าถูกปกคลุมด้วยเงามืด หานมู่จื่อยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ก็โดนเขาจูบเข้าแล้ว เธออึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติกลับมาได้ เธอขยับหน้าไปทางซ้ายอย่างไม่รู้ตัวเพื่อหลบเขา

ล้อเล่นอะไรกัน?

ตอนนี้ส้งอานอยู่ในบ้านนะ เขาจะมาจูบเธออย่างไม่สนใจอะไร ถ้าเกิดว่าเดี๋ยวส้งอานมาเห็นเข้า มันจะไม่น่าอายหรอกเหรอ?

เรื่องก่อนหน้านี้ เธอก็ยอมกระอักเลือดเล่าให้ส้งอานฟัง แค่นี้ก็ไม่เหลือยางอายอะไรแล้ว แล้วตอนนี้……

หานมู่จื่อพยายามหลบไปด้วยแล้วก็ผลักเขาออกด้วย เย่โม่เซินจับมือเธอทั้งสองข้างไว้เพื่อควบคุมเธอ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “จูบแป๊บเดียวเอง”

“ไม่ได้! ” หานมู่จื่อส่ายหน้า ใบหน้าที่สวยงามของเธอแดงเหมือนลูกแอปเปิล “คุณน้าอยู่ข้างนอก เดี๋ยวเธอก็รู้หรอก”