บทที่929 ออดอ้อนเป้าหมาย

บทที่929 ออดอ้อนเป้าหมาย

ดึกแล้ว แต่เสี่ยวหมี่โต้วกลับยังถือแก้วน้ำนั่งจิบน้ำในแก้วอย่างช้าๆทีละคำๆอยู่บนเก้าอี้ไปอย่างว่าง่าย

บอกว่าเขาหิวน้ำ แต่สีหน้าและท่าทางการดื่มน้ำนี้กลับดูเหมือนกับว่าจะไม่ได้หิวน้ำเลยแม้แต่น้อย

บอกว่าเขาไม่หิวน้ำ แต่เขากลับค่อยๆดื่มน้ำแก้วนี้ไปจนหมด

ภายในห้องครัวเงียบสนิท ในตอนนี้ทั้งสามคนต่างพากันเงียบนิ่งไม่พูดไม่จากันไปโดยปริยาย ภายในห้องมีเพียงเสียงเสี่ยวหมี่โต้วดื่มน้ำเพียงเท่านั้น

ผ่านไปได้สักพักนึง เสี่ยวหมี่โต้วก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาใสซื่อสบเข้ากับนัยน์ตาอันเยือกเย็นคู่นั้นของเย่โม่เซิน เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “แด๊ดดี้ แด๊ดดี้ไม่หิวน้ำหรอ? ทำไมไม่ดื่มล่ะ?”

หานมู่จื่อ “...”

ไม่รอให้เย่โม่เซินเอ่ยออกมา หานมู่จื่อก็ได้เอ่ยออกมา “เมื่อกี้นี้แด๊ดดี้ของหนูเขาดื่มไปแก้วนึงแล้ว อีกเดี๋ยวค่อยดื่มอีกที ถ้าดื่มสองแก้วทีเดียวเดี๋ยวจะจุกท้องเอา”

ได้ยินคำพูดนั้นแล้ว บนใบหน้าของเสี่ยวหมี่โต้วก็มีสีหน้าที่เข้าใจถึงสาเหตุของเรื่องออกมาทันที ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ก้มลงดื่มน้ำไปจนหมดแก้วอย่างว่าง่าย

เห็นว่าน้ำในแก้วของเขาเห็นก้นแก้วออกมาแล้วสักที เย่โม่เซินก็เม้มริมฝีปากแน่นขยับเตรียมที่จะพูดอะไรออกมา เสี่ยวหมี่โต้วก็ยื่นแก้วในมือออกไป

“หม่ามี๊ ผมยังอยากดื่มอีกแก้ว”

เย่โม่เซิน “...”

เขาหรี่ตาออกมาเล็กน้อย มองจ้องเสี่ยวหมี่โต้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เอาแต่คิดเสียแต่ว่าเจ้าเด็กนี่จงใจแน่ๆ

ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมพอเขาออกมาจากห้องเสี่ยวหมี่โต้วก็ตื่นขึ้นมาพอดีได้ จากนั้นก็ยังมาเจอที่ห้องครัว ตอนนี้ก็ยังมานั่งดื่มน้ำอยู่ตรงนี้อีก ไม่ไปสักที

หานมู่จื่อกลับไม่ได้สงสัยอะไรเสี่ยวหมี่โต้วเลย พอได้ยินว่าเขาอยากดื่มอีกแก้ว ก็พยักหน้าหยิบแก้วขึ้นมาเตรียมที่จะรินให้กับเสี่ยวหมี่โต้วอีกแก้ว

แต่เย่โม่เซินก็ถือโอกาสนี้พูดออกมา

“ดึกแล้วดื่มมากไปมันจะไม่ดีต่อตับ แก้วเดียวก็พอแล้ว กลับไปนอน”

ได้ยินอย่างนั้นแล้ว การกระทำของหานมู่จื่อก็ได้หยุดชะงักลง สายตามองไปยังเย่โม่เซิน สายตาของทั้งสองคนสบเข้าหากัน สายตาของเขาเลื่อนออกไปจากร่างของเธอไปยังร่างของเสี่ยวหมี่โต้ว

สีหน้าของเสี่ยวหมี่โต้วใสซื่อออกมา

“แต่เสี่ยวหมี่โต้วยังรู้สึกหิวน้ำอยู่เลยนะ อีกอย่างเมื่อกี้นี้หม่ามี๊ก็พูดนี่ว่าแด๊ดดี้ต้องอยู่ตรงนี้อีกสักพักแล้วค่อยดื่มไม่ใช่หรอครับ? ไม่สามารถดื่มเยอะมากในครั้งเดียวใช่มั้ยครับ? งั้นเสี่ยวหมี่โต้วอยู่รอที่นี่กับแด๊ดดี้ด้วยแล้วกัน~”

เย่โม่เซิน “...”

ถึงแม้ว่าเจ้าเด็กตรงหน้านี้เพิ่งจะรู้จักกัน อีกทั้งเขาเองก็ยังเซอร์ไพรส์เป็นอย่างมาก แต่ในตอนนี้เย่โม่เซินอยากจะหิ้วเขาโยนกลับห้องเสียจริงทำไงดี? ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงสีหน้าใสซื่อออกมา แต่การเผชิญหน้ากันในห้องเมื่อก่อนหน้านี้กับท่าทางที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเสี่ยวหมี่โต้วเห็นหานมู่จื่อนั้น เย่โม่เซินเคยเจอมาหมดแล้ว

ดังนั้นแล้ว ในตอนนี้จะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเข้ามาก่อเรื่อง เย่โม่เซินไม่เชื่อเลยจริงๆ

เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว ริมฝีปากบางของเย่โม่เซินก็แสยะออกมาเล็กน้อย เดินเข้าไปกดท้ายทอยของเสี่ยวหมี่โต้ว “อากาศหนาวแล้ว กลับห้องไปนอนไป เดี๋ยวอีกสักพักแด๊ดดี้ยกไปให้เอง”

“เฮอะ ผมไม่ต้องการ” เสี่ยวหมี่โต้วปัดมือใหญ่ข้างนั้นที่กดท้ายทอยของเขาออกไปอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย หันไปมองทางหานมู่จื่อ แล้วเริ่มทำการออดอ้อนออกไป “หม่ามี๊ ผมอยากรออยู่ตรงนี้ ได้มั้ยครับ?”

การปฏิบัติต่อคำขอที่ลูกชายของตนเสนอออกมานั้น นอกจากเรื่องเมื่อก่อนหน้านี้ที่เธอไม่อาจตอบรับได้แล้ว ปกติแล้วหานมู่จื่อก็จะตอบสนองความต้องการของเขาอยู่แล้ว

เนื่องจากเสี่ยวหมี่โต้วรู้ความอย่างมาก แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยเอ่ยขออะไรที่ไร้เหตุผลกับเธอเลย เว้นเสียแต่ว่าอะไรที่ไม่อาจตอบรับได้ ไม่อย่างนั้นแล้วโดยปกติแล้วหานมู่จื่อก็จะตามใจเขาทั้งนั้น

ดังนั้นแล้วเหมือนกับคำขอเล็กๆอย่างนี้ หานมู่จื่อจะทำใจปฏิเสธออกไปได้ยังไง? เห็นสายตาและใบหน้าที่คาดหวังของลูกชายตนแล้ว หานมู่จื่อก็ตอบรับออกไปด้วยรอยยิ้มหวาน

หลังจากที่เธอตอบรับออกไปแล้วนั้น คิ้วของเย่โม่เซินก็ได้ขมวดออกมาเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ขากรรไกรขบกันแน่น

ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนี่จงใจจะนั่งอยู่ตรงนี้สินะ

“ขอบคุณครับหม่ามี๊~รักหม่ามี๊นะครับ!” เสี่ยวหมี่โต้วเห็นหานมู่จื่อตอบรับออกมา ก็ยังส่งจูบไปให้เธอทีนึง

ในที่สุดเย่โม่เซินก็รู้สึกได้ถึงการคุกคามจากเสี่ยวหมี่โต้วขึ้นมาเสียแล้ว

หานมู่จื่อคิดอยู่เล็กน้อย ทันใดนั้นเองก็เงยหน้าขึ้นมองเย่โม่เซิน

“คุณกลับไปนอนเถอะ อีกเดี๋ยวเขาดื่มเสร็จ ฉันจะส่งเขากลับไปเอง”

ทั้งสามคนเอาแต่เผชิญหน้ากันอยู่ตรงนี้มันน่าอึดอัดจนเกินไป โดยเฉพาะเพียงแค่คิดเรื่องเมื่อกี้นี้ที่เธอได้ทำกับเย่โม่เซินในความมืดพวกนั้นขึ้นมาแล้ว ดวงตาของเสี่ยวหมี่โต้วเดี๋ยวก็มืดครึ้มเดี๋ยวก็เปล่งประกายออกมา ถึงแม้ว่าเขาจะยังเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง แต่หานมู่จื่อคิดเสมอว่าเขาเหมือนกับรู้เรื่องทุกอย่างไม่มีผิด