บทที่931นายชอบฉันหรอ

บทที่931นายชอบฉันหรอ

ได้รับความไม่เป็นธรรมมากมาย ? ?

คำพูดนี้ถึงหูของเย่โม่เซินแล้ว เหมือนเข็มทิ่มแทงอยู่ในใจเขา

“เมื่อก่อนหม่ามี๊เคยร้องไห้มาหลายครั้ง ต่างก็เพราะแดดดี๊ทั้งนั้น”เสี่ยวหมี่โต้วพูดอีก นาทีนี้ในใจเขาอยากช่วยหม่ามี๊ทวงความเป็นธรรม เมื่อก่อนเรื่องที่หม่ามี๊ทุกข์ทรมานใจเหล่านั้น ควรจะให้เย่โม่เซินได้ลิ้มลองสักครั้ง แบบนี้เขาถึงจะรู้ว่าหม่ามี๊ไม่ง่ายเลย

เย่โม่เซินอึ้งค้างไว้ เสี่ยวหมี่โต้วตีเหล็กตอนร้อน: “อีกอย่างเมื่อก่อนแดดดี๊ยังเคยพูดจาไม่ดีใส่หม่ามี๊ด้วย ว่าหม่ามี๊เหลือทนมาก แถมยังบอกว่าเสี่ยวหมี่โต้วเป็นลูกนอกสมรสด้วย!”

เย่โม่เซิน “........”

จู่ๆเขารู้สึกสับสนวุ่นวาย

เมื่อก่อน......คุณสมบัติประจำตัวของเขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

เห็นเขาหลุบตาลง สีหน้าครุ่นคิดหนัก เสี่ยวหมี่โต้วก็รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองได้แทรกซึมเข้าไปในใจของเย่โม่เซินแล้ว แต่เขาไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิด เขาจงใจอยากให้แดดดี๊ตัวเองรู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองน่าชิงชังแค่ไหน!

“ดังนั้นแดดดี๊ว่า แดดดี๊เป็นคนเลวหรือเปล่าครับ?”

เสียงแบ๊วๆดังขึ้นมาอีกครั้ง เย่โม่เซินเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สายตาที่หล่นอยู่บนตัวของเสี่ยวหมี่โต้วแฝงด้วยความซับซ้อน เขาเม้มปากไว้ ดูเหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“แดดดี๊คงไม่ใช่อยากแก้ตัวมั้งครับ?” เสี่ยวหมี่โต้วจ้องมองเขาด้วยความสงสัย สีหน้าเห็นได้ชัดว่าขอแค่เย่โม่เซินแก้ตัวคำเดียว เขาก็จะผิดหวังในตัวเย่โม่เซินยังไงอย่างงั้น

แต่แล้ว เย่โม่เซินกลับไม่พูดสักคำ เงียบไปนานมาก เขาถึงเดินมาข้างหน้าและพูด “ถ้าเมื่อก่อนแดดดี๊เลวเหมือนที่ผมพูดจริงๆ งั้น.....แดดดี๊ก็จะสำนึกผิด”

“สำนึกผิด?” เสี่ยวหมี่โต้วเอียงศีรษะ “จะสำนึกผิดยังไงครับ? ”

เย่โม่เซินแววตาลุ่มลึก: “เสี่ยวหมี่โต้วอยากให้แดดดี๊สึกนึกผิดยังไงล่ะ?”

เสี่ยวหมี่โต้วทอดถอนใจด้วยความเศร้าทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า: “ผมยังคิดไม่ออกครับ”

เย่โม่เซินก็ไม่ได้รีบร้อน เขาพูดอย่างราบเรียบ: “โอเค งั้นรอให้เสี่ยวหมี่โต้วคิดออกแล้วบอกกับแดดดี๊ วันนี้ดึกมากแล้ว นอนก่อนโอเคมั้ย?”

คิดไม่ถึงว่าท่าทีของเย่โม่เซินจะเปลี่ยนมาดีขนาดนี้ เสี่ยวหมี่โต้วค่อนข้างประหลาดใจ รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย ความรู้สึกแบบนี้ก็เหมือนชกใส่บนสำลีที่ไม่เจ็บไม่ช้ำ

เดิมทีเขาอยากให้แดดดี๊รู้สึกเสียใจอย่างทรมาน ลิ้มลองความรู้สึกที่หม่ามี๊เคยเจอในตอนนั้น

แต่ว่าตอนนี้พอเห็นแดดดี๊ที่เป็นแบบนี้ เขาก็รู้สึกแดดดี๊ไม่ทรมานเลยแม้แต่น้อย

หดหู่จริงๆ!

เสี่ยวหมี่โต้วพลิกตัว หันหลังให้กับเย่โม่เซิน และไม่สนใจเขาอีกต่อไป

มือเรียวยาวยื่นไปปิดไฟบนหัวเตียง ห้องนอนได้เข้าสู่ความมืดมน

สองพ่อลูกนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่กลับมีความคิดที่แตกต่างกัน

เย่โม่เซินไม่รู้ว่าเสี่ยวหมี่โต้วกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์ไม่เดาความคิดของเสี่ยวหมี่โต้ว เพราะคำพูดที่เสี่ยวหมี่โต้วพูดในเมื่อกี๊ ได้แทรกซึมเข้าไปในใจของเขาแล้ว

ในห้องมืดสนิท ดวงตาของเขากลับมองที่หน้าต่างอยู่ตลอดเวลา คำพูดเหล่านั้นของเสี่ยวหมี่โต้วดังสะท้อนอยู่ในแก้วหูเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อก่อน........เขาเลวขนาดนั้นจริงๆเหรอ?

จู่ๆเย่โม่เซินนึกถึงครั้งแรกที่เจอหานมู่จื่อ หลังจากเธอขึ้นมาก็ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม แต่ตอนนั้นตัวเองเห็นเธอเป็นผู้หญิงที่อยากมาตีสนิทพูดคุยกับตัวเอง จึงได้พูดจาแรงใส่เธอไปหน่อย

เสี่ยวหมี่โต้วบอกว่าเมื่อก่อนเขาพูดจาทำร้ายจิตใจหม่ามี๊ของเขาไปเยอะมาก จุดนี้เย่โม่เซินแน่ใจโดยที่ไม่ต้องสงสัยเลย เขา.......โหดกับผู้หญิงจริงๆ

ตอนนั้นทำกับมู่จื่อก็เหมือนกัน ดังนั้นเธอถึงถูกคนอื่นพาไป

ครั้งที่สองที่โผล่อยู่ตรงหน้าเขา เธอไม่กล้าทำเป็นรู้จักเขาแล้ว แม้กระทั่งยังพูดอย่างกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมเพื่อรักษาหน้าทุกฝ่ายว่าตัวเองทักคนผิด จากนั้นก็ทำงานอยู่ที่ข้างกายเขา

ถึงแม้เขาไม่ใช่ผู้หญิง แต่ขอแค่ลองเอาตัวเองไปอยู่ในจุดยืนของหานมู่จื่อในตอนนั้น เย่โม่เซินก็รู้สึกเจ็บจนแทบจะขาดใจแล้ว

ตอนนั้น เธอเข้าใกล้ตัวเองด้วยอารมณ์แบบไหน? แล้วยืนหยัดต่อไปในความโดดเดี่ยว ไร้การช่วยเหลือ แม้กระทั่งไม่รู้อนาคตในชีวิตวันข้างหน้าได้ยังไง?

คิดถึงตรงนี้ เย่โม่เซินหลับตาลง ในใจรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ