บทที่943มู่จื่อจะเข้าใจผิดได้

บทที่943มู่จื่อจะเข้าใจผิดได้

เธอไม่แน่ใจว่าหานชิงจะถอดเสื้อคลุมให้เธอใส่จริงหรือเปล่า อยากหยุดท่าทางของหานชิง ก็กลัวเดี๋ยวตัวเองเปิดปากแล้วจะถูกหานชิงปฏิเสธ จากนั้นก็กลายเป็นเธอคิดไปเองฝ่ายเดียว

แต่ถ้าไม่พูด เดี๋ยวเขาถอดเสื้อคลุมให้เธอใส่จริงๆ งั้นคนที่ต้องทนหนาวไม่ต้องกลายเป็นเขาหรอ?

ถ้าเทียบกับให้หานชิงต้องทนหนาว เสี่ยวเหยียนยอมให้คนที่ต้องทนความเหน็บหนาวเป็นตัวเอง!

ในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่ หานชิงได้ถอดเสื้อคลุมลงมาแล้ว จากนั้นแววตาที่เยือกเย็นก็จ้องมองเธอไว้ ถือเสื้อคลุมเดินมาที่ตรงหน้า

เสี่ยวเหยียนเห็นภาพนี้แล้ว เธอถอยหลังด้วยจิตใต้สำนึก

“ไม่เอาค่ะ!”

ฝีเท้าของหานชิงได้หยุดนิ่งไว้ทันที และขมวดคิ้วขึ้นมา

“มาใส่เสื้อผ้า”

“ไม่!” เสี่ยวเหยียนจ้องมองเขาอย่างดื้อรั้น กัดริมฝีปากล่างและส่ายหน้าอย่างยืนหยัด: “คุณใส่เลย ฉันไม่หนาวค่ะ!”

แววตาของหานชิงมีความไม่พอใจและหมดความอดทน แถมยังขมวดคิ้วยิ่งแน่นขึ้นด้วย ยัยบ๊องคนนี้ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้? เขาหรี่ตาเล็กน้อย: “คุณคิดว่าผมจะเชื่องั้นหรอ? จะมาใส่เอง หรือให้ผมไปใส่ให้คุณ?”

เสี่ยวเหยียน: “.........”

ถ้าเป็นไปได้........เธอย่อมอยากให้หานชิงมาใส่ให้เธออยู่แล้ว

ผู้ชายใส่เสื้อให้ผู้หญิงเองกับมือ นี่ต้องเป็นเรื่องที่โรแมนติกมากแค่ไหนเลย

อ๋า ไม่ถูกๆ!

เสี่ยวเหยียนใช้แรงแกว่งศีรษะของตัวเอง ให้ความคิดสวยงามเหล่านั้นหายไปจากในหัว พอดึงสติกลับมาเห็นแววตาเย็นชาของหานชิง เธอก็ยังก้าวข้ามผ่านไม่ได้อยู่ดี

อากาศหนาวมากจริงๆ เธอไม่อยากให้หานชิงได้รับความทรมานที่เมื่อกี๊เธอได้รับจริงๆ

ในหัวกำลังคิดอยู่ หานชิงก็ได้เดินมาหาเธอเลย

เสี่ยวเหยียนเบิกตากว้างด้วยจิตใต้สำนึก อยากถอยหลัง แต่ฝีเท้าของหานชิงก้าวได้ยาวมาก พริบตาเดียวก็ถึงตรงหน้าเธอแล้ว

พอยื่นมือ เสื้อคลุมที่อบอุ่นก็ได้อยู่ที่ไหล่ของเสี่ยวเหยียนแล้ว

เสี่ยวเหยียนอึ้งอยู่ที่เดิม มองดูหานชิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอ๋อ

ระยะทางใกล้แค่เอื้อม

เธอเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เห็นคือคางของหานชิง

คงจะเพราะเร่งรีบขึ้นเครื่องและใจร้อน เขาไม่ทันได้โกนหนวด คางจึงมีหนวดเคราโผล่ขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว เดิมทีระยะห่างอย่างนี้ จะต้องเป็นเธอที่เป็นฝ่ายพยายามไขว่คว้าเองถึงจะได้

แต่ตอนนี้ เธอไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าใกล้หานชิงเลย

เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้าใกล้ตัวเอง

แต่เสี่ยวเหยียนยังไม่ทันได้รำลึก หานชิงที่อยู่ตรงหน้าก็ถอยห่างไปแล้ว เขาเอาเสื้อคลุมๆที่บนตัวเธอ แค่ติดกระดุมให้เม็ดเดียวก็ถอยห่างแล้ว จากนั้นก็พูดเสียงทุ้มต่ำ: “ที่เหลือก็ติดเอาเอง”

เสี่ยวเหยียนมองเขาอย่างเบลอๆทีหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้ามองเสื้อคลุมที่ติดกระดุมไปแค่เม็ดเดียว

เสื้อคลุมบนตัวยังมีความอุณหภูมิของหานชิงหลงเหลืออยู่ เดิมทีร่างกายเธอก็หนาวจนใกล้จะสูญเสียการรับรู้แล้ว แต่ตอนที่เสื้อคลุมของเขาปกคลุมลงมา เสี่ยวเหยียนกลับรู้สึกอบอุ่นมากเป็นพิเศษ

ความอบอุ่นนี้ต่างจากความอบอุ่นที่ผ่านมา

ความอบอุ่นนี้ส่งผ่านมาที่หัวใจโดยตรง จากนั้นก็กระจายไปที่แขนขา แม้กระทั่งเป็นความอบอุ่นที่ทำให้ทั่วร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลัง

เธอไม่ได้เชื่อฟังคำพูดของเขาไปติดกระดุม แต่ว่าได้เงยหน้ามองไปทางหานชิง

หานชิงกลับดึงสายตากลับก่อนที่เธอมองมา และก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง

หลังจากเสี่ยวเหยียนอึ้งไปหลายวิ ถึงได้ตามฝีเท้าเขาไปอย่างไว

“เอ่อคือ..........”

ฝีเท้าของเขาได้กลับคืนสู่ความเร็วปกติ เสี่ยวเหยียนต้องวิ่งเล็กน้อยถึงจะตามเขาทัน เธอวิ่งไปด้วยและพูดกับหานชิงอย่างกระหืดกระหอบไปด้วย: “พวกเรากลับกันเถอะค่ะ”

ฝีเท้าของหานชิงไม่ได้เปลี่ยนแปลง

แม้กระทั่งไม่ได้ตอบคำถามเธอด้วย

“อากาศหนาวจริงๆ เรากลับไปตอนนี้เถอะ อย่าเดินอีกเลยค่ะ”

เสี่ยวเหยียนเห็นเขาไม่ฟัง จึงได้ยื่นมือดึงเสื้อสเวตเตอร์ของเขา