ตอนที่ 945
บทที่945ยืมอ้อมกอดนายซบสักพักได้มั้ย
October 21, 2026
บทที่945ยืมอ้อมกอดนายซบสักพักได้มั้ย
ในรถสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล เสี่ยวหมี่โต้วหมอบอยู่บนกระจกรถ มือเล็กๆที่อ้วนจ้ำม่ำยันอยู่บนกระจกรถ จ้องมองคนสองคนที่อยู่ไม่ไกล
“แดดดี๊ คุณอาเซียวลงไปหาน้าเสี่ยวเหยียนแล้วครับ”
ได้ยินคำนี้แล้ว เย่โม่เซินมองไปที่ด้านนอกอย่างไม่ตระหนกวิตกอะไร เขารู้แล้วว่าเซียวซู่คือใคร แต่ผู้หญิงคนนั้น..........
น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของมู่จื่อ
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซียวซู่คืออะไร งั้นก็ไม่รู้แล้ว
คิดถึงตรงนี้ เย่โม่เซินพูดอย่างราบเรียบ: “นี่มีอะไรน่าดู? จะไปซื้ออาหารว่างให้หม่ามี๊นายไม่ใช่หรอ? พวกเราไปก่อน”
ตอนนี้เขามีใจอยากกลับบ้านมาก แค่อยากพาลูกชายกลับไปเจอหน้าภรรยาโดยเร็ว
แต่เสียดายเจ้าตัวแสบมีความอยากรู้อยากเห็นมาก แถมยังหมอบอยู่บนกระจกรถและจ้องมองไว้ สีหน้าสอดรู้สอดเห็นมาก มองจนเย่โม่เซินก็จนปัญญาแล้ว “ยังดูอีก?”
“แดดดี๊ แดดดี๊ว่าคุณอาเซียวชอบน้าเสี่ยวเหยียนใช่หรือเปล่าครับ?”
เย่โม่เซิน: “…....…”
“น้าเสี่ยวเหยียนจะชอบคุณอาเซียวรึเปล่าน๊า?”
“คำถามที่ไร้สาระแบบนี้ นายสามารถไปถามน้าเสี่ยวเหยียนของนายได้”
เสี่ยวหมี่โต้ว: “.....…”
หลังจากเขาเงียบไปสักพัก จู่ๆได้ส่งเสียง“ฮึ!”ทีหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเย่โม่เซินทีหนึ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงโหด “แดดดี๊นี่เป็นคนที่ไม่มีคารมเลยจริงๆ ถึงว่าล่ะ ถึงได้ทำให้หม่ามี๊เสียใจอยู่เป็นประจำ”
พอได้ยินคำนี้แล้ว เย่โมเซินรู้สึกปวดหัว
นี่.......ทำไมถึงโยงมาถึงเรื่องของเขากับมู่จื่อซะงั้น?
ตอนนี้สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องที่ฟื้นคืนความทรงจำ ที่เหลือก็คือมู่จื่อกับเจ้าตัวแสบนี่แล้ว ยังจะมีอารมณ์และความคิดไปสนใจความรักของคนอื่นได้ยังไง?
“แดดดี๊ใจร้าย ผมจะรอกลับพร้อมคุณอาเซียว!”
พอพูดจบ เสี่ยวหมี่โต้วก็จะเปิดประตูและลงจากรถ แต่กลับถูกท่าทางของเย่โมเซินขัดขวางเอาไว้
“นายลงไปตอนนี้ ไม่ใช่ไปรบกวนพวกเขาหรอ?”
เสี่ยวหมี่โต้ว: “หืม?”
“ถ้านายพูดถูก นายแน่ใจว่านายลงไปจะเป็นเรื่องดี?”
เสี่ยวหมี่โต้วเอียงศีรษะ คิดอย่างละเอียดครู่หนึ่ง จู่ๆรู้สึกที่เย่โม่เซินพูดมีเหตุผล
ฮื้อ!
เขาถึงได้ดึงมือน้อยๆกลับมา ทำหน้ามุ่ยเหมือนไม่พอใจ
เมื่อกี๊น้าเสี่ยวเหยียนดูเหมือนเสียใจมาก
ปกติน้าเสี่ยวเหยียนไม่เคยร้องไห้แบบนี้นี่ จู่ๆเธอร้องไห้อยู่ข้างถนนคนเดียวอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ต้องเจอเรื่องอะไรแน่ๆเลย
แต่ว่า ลุงหานชิงของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ๆน่ะ
ยังมีเรื่องอะไรที่สามารถทำให้น้าเสี่ยวเหยียนร้องไห้อย่างไม่สนอะไรทั้งสิ้น?
เสี่ยวหมี่โต้วคิดไม่ตก ตอนนี้อยู่ข้างกายของเย่โม่เซินก็ตรวจสอบไม่ได้ ได้แต่กลับไปกับเขาก่อน
ตอนที่รถขับจากไป เสี่ยวหมี่โต้วมองดูร่างเงาของทั้งสองไว้ จนกว่ามองไม่เห็น
อีกฝั่งหนึ่ง
“นายอยู่นี่ได้ยังไง?” เสี่ยวเหยียนมองเซียวซู่แล้วถาม
เซียวซู่จ้องมองเธอ ไม่พูดสักคำ
หลังจากผ่านไปสักพัก เสี่ยวเหยียนถามเขาด้วยความตลก: “นายจ้องฉันทำไม? เพราะตอนนี้ฉันขี้เหร่มากใช่มั้ย? ฉันเป็นแบบนี้ ดูโง่มากเลยใช่มั้ย?”
ชอบคนๆหนึ่งถึงขั้นนี้ แม้แต่เธอเองก็ยังรู้สึกตลกเลย
ทั้งๆที่เขาเคยปฏิเสธตัวเองอย่างชัดเจนแล้ว เคยบอกว่าไม่ชอบเธอ แต่เธอก็ยังตั้งความหวังยืนหยัดต่อไป คิดว่าขอแค่หานชิงยังไม่แต่งงาน เธอก็จะรักเขาตลอด รักจนชั่วฟ้าดินสลาย
เซียวซู่ก็ยังไม่พูดอีกเช่นเคย แต่แล้วก็ยังจ้องมองเสี่ยวเหยียนไว้
อาจจะเพราะเขาจ้องมองนานเกินไป จิตใจของเสี่ยวเหยียนทนรับไม่ไหวแล้ว เธอกัดริมฝีปากล่างไว้และด่าทอใส่เขา
“นายดูๆๆ ดูอะไร? ไม่ต้องดูแล้ว ไม่เคยเห็นคนที่น่าอนาถขนาดนี้หรือไง? ฉันจะบอกนายให้นะเซียวซู่ ก่อนหน้านั้นนายก็เคยถามฉันว่าทำไมฉันกับมู่จื่อต้องกลับไปด้วย นายเห็นตรงนั้นเป็นถิ่นของนาย งั้นตอนนี้อยู่ที่นี่ นายคงไม่ใช่เห็นที่นี่เป็นถิ่นของนายด้วยมั้ง? ฉันจะบอกนายให้ ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของนาย นายไปให้พ้นเลย!”
เสี่ยวเหยียนเห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับ จึงได้ลงมือผลักเขาซะเลย