ตอนที่ 974
บทที่974ดูเหมือนว่าจะหึง
October 21, 2026
บทที่974ดูเหมือนว่าจะหึง
บุหรี่?
เจสันได้ยินคำพูดนี้ หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ฉันว่า นายขี้ขลาดขนาดนี้มันจะดีจริงๆหรอ? ผู้หญิงคนนั้นก็หนีไปกับผู้ชายคนอื่นแล้ว ฉันจะบอกนายให้ ถ้านายเป็นผู้ชายก็น่าจะวิ่งตามไปในเวลานี้ อย่าสนใจอะไรทั้งสิ้น ไขว่คว้าโอกาสไว้ถึงจะเป็นของจริง”
ไขว่คว้าโอกาส?
เซียวซู่ได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกค่อนข้างน่าขำ แต่แล้วในใจกลับขมขื่น ทรวงอกเต็มไปด้วยรสชาติของความขม แม้แต่ฝืนยิ้มยังทำไม่ได้
“มีบุหรี่มั้ย?”
เขาถามอีกครั้ง
เจสัน: “…...…”
เงียบไปสักพัก เจสันยื่นมือล้วงที่กระเป๋าเสื้อของตัวเองไปสักพัก ถึงล้วงเอาบุหรี่ออกมาให้เซียวซู่ซองนึง
เซียวซู่รับมา หยิบบุหรี่ออกมามวนนึงกัดไว้ที่ในปาก
รอไปครึ่งค่อนวัน เจสันก็ไม่ได้ให้ไฟแช็คกับเขา
เซียวซู่ขมวดคิ้วมองไปที่เขา เจสันยิ้มด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ: “มองฉันทำไม? ก่อนหน้านี้คุณชายเย่ของนายหาฉันอย่างเร่งด่วนขนาดนั้น ฉันลืมพกไฟแช็คนี่ก็โทษฉันไม่ได้มั้ง?”
เซียวซู่: “......ไม่มีไฟแช็ค แล้วนายพกบุหรี่ทำห่าอะไรวะ”
เจสัน：“แม่งเอ้ย คนๆนี้นี่ทำไมพูดจาหยาบคายวะ? แน่จริงนายลองไปพูดต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นดูสิ”
“........ไสหัวไป”
เขาโยนบุหรี่คืนให้เจสันอย่างหมดความอดทน อารมณ์ที่หงุดหงิดอัดอั้นไม่ได้ทุเลาลงเลยด้วยซ้ำ กลับกันยิ่งหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเพราะปรารถนาแต่ไม่ได้ แต่เจสันกลับต่างจากเขา รับบุหรี่มาอย่างหน้าชื่นตาบาน จากนั้นก็เก็บใส่ซอง
“นายใส่อารมณ์กับฉันมันไม่มีประโยชน์หรอก ข้อหนึ่งฉันไม่ใช่ศัตรูหัวใจของนาย ข้อสองไม่ใช่ศัตรูของนาย ข้อสามฉันเป็นเพื่อนรักที่ช่วยเหลือนายเชียวนะ นายไม่ขอบคุณฉันแต่กลับยังมาโทษฉัน?”
เซียวซู่ไม่พูดจา เม้มปากไว้แน่น
จู่ๆเจสันกลับใกล้เข้ามาในตอนนี้ จ้องมองเขาอย่างละเอียดและจริงจัง เซียวซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตเห็นสายตาเขากำลังจ้องบาดแผลบนใบหน้าตัวเองอยู่ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนมาอึดอัดขึ้นมาทันที
“นายทำอะไร?”
เขาถามด้วยเสียงเย็นชาคำนึง จากนั้นก็หันหน้าไป ซ่อนบาดแผลที่น่ากลัวนั้นไว้ใต้เงามืด
ที่จริงบาดแผลนี้สำหรับเขาแล้ว มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก
ถ้า.......นี่ไม่ใช่เมื่อก่อน ถ้าเขาไม่ได้ชอบคนๆนึงเข้า
บาดแผลรอยนี้สำหรับเขา อาจจะยังไม่ถึงขั้นคำว่าทำร้ายจิตใจเลยด้วยซ้ำ
แต่ว่าตอนนี้ล่ะ?
หลังจากเซียวซู่หันหน้าไป เจสันเหมือนดูสภาพจิตใจของเขาออกทันทีเลย เขาหัวเราะเยาะทีนึง: “เมื่อกี๊ฉันดูผิดไปหรือเปล่า? นี่นายไม่กล้าให้ฉันดูบาดแผลของนายหรือเนี่ย ฉันว่านะเพื่อนรัก นายคงไม่ใช่เพราะบาดแผลนี้จึงไม่กล้าบอกรักผู้หญิงคนนั้นมั้ง?”
“เปล่า ไม่ใช่” เซียวซู่ปฏิเสธอย่างไวมาก
เจสันหรี่ตาเล็กน้อย กลอกตาไปมา หลังจากผ่านไปครู่นึงได้พูดพลางหัวเราะ: “นายไม่รู้ว่าปฏิเสธซ้ำสองครั้งเท่ากับยอมรับหรอ?”
“…...…”
เซียวซู่มองเขาด้วยหางตาทีนึง จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถ เอากุญแจรถทิ้งไว้ให้เจสัน
“ทำไม? พูดแทงใจดำเลยทำให้นายโกรธเป็นเป็นไฟเลยหรอ?”
เห็นเซียวซู่ไม่ตอบ เจสันยื่นมือไปดึงชายเสื้อเขาไว้ และเอ่ยปากพูด: “ฉันว่า บนตัวผู้ชายมีแผลหน่อยจะเป็นอะไรเชียว? ตอนนี้เป็นยุคสมัยที่สันติภาพ ยุคสมัยทำสงครามในสมัยก่อน บนตัวผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่มีแผลเล็กแผลใหญ่ ถ้าผู้ชายทุกคนยืดๆยาดๆเหมือนนายหมด งั้นเมียก็ไม่ต้องแต่งแล้วมั้ง?”
“….…”
“เจสัน วันนี้นายนี่พูดมากจริงๆเลย เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับนาย นายไม่ต้องยุ่งอีก”
“ถ้าไม่ใช่เห็นว่านายเป็นเพื่อนรักของฉัน แล้วมีปัญหาทางด้านความรัก นายนึกว่าฉันอยากยุ่งมากงั้นหรอ? เอาล่ะๆ ฉันก็แค่วันนี้แหละที่มีเวลาว่านายไม่กี่คำ ต่อไปถ้านายกลับประเทศแล้ว วันนี้ก็ถือว่าฉันปากมากก็แล้วกัน แต่คำพูดที่ฉันพูดกับนายพวกนั้นล้วนแต่จริงจังทั้งนั้น ยินดีให้นายมาปรึกษาหารือกับฉันได้นะ”