บทที่977ความรู้สึกส่วนตัว

บทที่977ความรู้สึกส่วนตัว

เซียวซู่สีหน้ามึนตึ๊บ “คุณชายเย่ครับ เป็นเพราะก่อนหน้าหน้าผมทำอะไรผิดรึเปล่าครับ?”

เย่โม่เซินเม้มปาก ครุ่นคิดไปรอบนึงถึงพูดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว: “นายทำงานกับฉันก็หลายปีแล้วใช่มั้ย?”

ถึงแม้เขาจะความจำเสื่อม แต่เขาดูออก เซียวซู่รู้นิสัยของเขาดีมาก ให้ความร่วมมือกับเขาในทุกด้าน

อย่างเช่นแค่สายตานึง ท่าทางนึง เซียวซู่ก็สามารถเดาความคิดของเขาออกทันทีเลย

ดังนั้นเย่โม่เซินเดาว่า เขาคงติดตามตัวเองมาหลายปีแล้ว

เซียวซู่พยักหน้า: “ใช่ครับ คุณชายเย่”

“ติดตามฉันมานานขนาดนี้ ถ้าไม่ช่วยนายทำอะไรหน่อย งั้นก็ไม่ซื่อสัตย์และจริงใจน่ะสิ?”

เซียวซู่: “......คุณชายเย่?”

“โอกาสให้นายแล้ว ถ้านายยังพ่ายแพ้อีกล่ะก็ งั้นก็พูดได้เพียงว่าความสามารถของนายไม่ถึง”

พอพูดจบ เย่โม่เซินก็ส่งสายตาให้เขา จากนั้นก็จากไป

เดิมทีเขาก็ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ตอนเที่ยงตอนที่หานมู่จื่อกลับมาที่ห้อง ถือโอกาสตอนที่เขาทานข้าวได้พูดเรื่องนี้กับเขา จากนั้นก็มีสีหน้ากลุ้มใจมาก

เย่โม่เซินยังว่าเธอ คุณจะไปกลุ้มใจกับความรักของคนอื่นทำไม?

หานมู่จื่อบอกว่าตัวเองรู้ว่าเป็นความรักของคนอื่น แต่คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นคนสนิทของตัวเอง มองดูแบบนี้ทรมานมาก

จากนั้นเย่โม่เซินก็ได้ทำความเข้าใจกับความเป็นมาของเรื่อง

เขามีความรู้สึกส่วนตัว เซียวซู่เป็นคนของตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงกะว่าจะช่วยเซียวซู่แรงนึง

แต่ผลลัพธ์จะเป็นยังไง งั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถควบคุมได้แล้ว

เซียวซู่มองเงาหลังของเย่โม่เซิน แววตาค่อนข้างคับแค้นใจ

คำพูดของเย่โม่เซินในเมื่อกี๊ ทิ่มแทงใจเขาจริงๆ เขาถึงขั้นอยากจะสวนกลับคำนึง ตอนนั้นคุณชายเย่เองก็มีอุปสรรคมากมาย เส้นทางขรุขระไม่ราบรื่น ทำไมตอนนี้กลับย้อนมากล่าวอ้างว่าเขาไม่ได้เรื่องซะแล้วล่ะ?

หลังจากทุกคนไป เซียวซู่นั่งอยู่บนโซฟาไปพักนึง ก็เห็นเสี่ยวเหยียนเปิดประตูออกมา

“เอ๊ะ นายไม่ได้ออกไปหรอ?”

เห็นเซียวซู่ เสี่ยวเหยียนค่อนข้างแปลกใจ

คงจะแปลกใจที่เขาไม่ได้ออกไปกับเย่โม่เซิน จึงถามว่า: “นาย.....ไม่ได้ไปกับพวกคุณชายเย่หรอ?”

สบตากับดวงตาของเสี่ยวเหยียน เซียวซู่พูดอย่างเรียบเฉย: “พวกเขารวมตัวสังสรรค์กันในครอบครัว ผมไปทำอะไร?”

เสี่ยวเหยียน: “......ที่พูดมาก็ถูก ที่ฉันไม่ไปก็เพราะสาเหตุนี้เหมือนกัน”

ครอบครัวใหญ่รวมตัวสังสรรค์กัน ต้องมีเรื่องคุยเยอะแยะแน่นอน เสี่ยวเหยียนรู้สึกตัวเองไปก็มีแต่จะอึดอัด

ดังนั้นก็เลยไม่ไปซะเลย

เดิมทีเธออยากออกมาหาอะไรทานหน่อยในเวลานี้ คิดไม่ถึงว่าจะเจอเซียวซู่ รู้สึกเซอร์ไพรส์ในขณะเดียวกันก็ค่อนข้างอึดอัด เพราะคำพูดของเขาในตอนเที่ยงเหมือนจะโกรธเลย

เซียวซู่ไม่ได้ตอบคำถามเธอ เสี่ยวเหยียนรู้สึกอึดอัดมาก เดินไปข้างหน้าลังเลไปพักนึงถึงพูด

“เอ่อ......เรื่องของตอนเที่ยงฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นายวางใจ ฉันจะช่วยพูดความดีของนายให้คุณนายน้อยของนายเยอะๆ ถึงฉันไม่ได้พูดความดี ฉันก็จะให้เธอช่วยพูดความดีต่อหน้าคุณชายเย่แน่นอน”

“อืม”

เซียวซู่พยักหน้า ถือว่าตอบตกลงแล้ว

เสี่ยวเหยียนพูดอีก: “แล้วก็ เสื้อคลุมที่นายยืมให้ฉันใส่ตอนเที่ยง ฉันซักให้สะอาดแล้วจะคืนให้นาย! ขอบใจนะ”

“โอเคครับ” เซียวซู่พยักหน้าอีก น้ำเสียงเยือกเย็น ไร้เยื่อใยมาก

เสี่ยวเหยียนรู้สึกค่อนข้างแปลกใจ เซียวซู่ในวันนี้พูดจาน้อยเป็นพิเศษ

“นายคง.....ไม่ใช่ยังโกรธฉันอยู่มั้ง?”

โกรธ?

เซียวซู่เงยหน้า มองเธอทีนึง

“ผมมีอะไรต้องโกรธด้วย?”