ตอนที่ 980
บทที่980ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะมาพบกัน
October 21, 2026
บทที่980ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะมาพบกัน
แม่สามี........
แม่ของเย่โม่เซิน——ส้งซิน
คนๆนี้.......ตอนนั้น เย่โม่เซินเคยเล่าให้เธอฟังอยู่
ตอนนั้นยังเป็นสมัยที่เย่โม่เซินเกิดความแค้นกับเย่หลิ่นหาน ตอนนั้นหลังจากเธอฟังที่เย่โม่เซินพูดแล้ว รู้สึกเพียงว่าแม่สามีที่ไม่เคยเจอหน้ากันท่านนี้ นิสัยแกร่งกร้าวและหยิ่งในศักดิ์ศรี หลังจากพบว่าอีกฝ่ายนอกใจ ก็หย่าในทันที จากนั้นก็ไม่ไปมาหาสู่กันจนชั่วชีวิต
นิสัยที่เด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดแบบนี้ทำให้เธอเองก็อิจฉามาก
ดังนั้นตอนนั้นเย่โม่เซินถึงได้เกลียดเย่หลิ่นหานขนาดนั้น
เพียงแต่.......
“พูดไปไกลเลย ที่จริงนี่ก็เป็นความคิดของน้าเฉยๆ บนโลกนี้ไม่มีคำว่าถ้าหากเลยด้วยซ้ำ ถ้ามีสมมุติมากมายขนาดนั้น งั้นก็มีคนมากมายที่ไม่ต้องตายแล้ว เรื่องก็ไม่พัฒนาเหมือนตอนนี้หรอก ไม่ว่ายังไง วันนี้ทุกคนสามารถรวมตัวอยู่ด้วยกันก็ไม่เลวแล้ว”
ส้งอานเช็ดน้ำตาและพูดเสียงเบา: “ทุกอย่างบนโลกใบนี้ถูกกำหนดไว้หมดแล้ว พี่สาวของน้าถูกกำหนดว่าจะหนีออกจากบ้าน พี่สาวก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเจอผู้ชายนอกใจ เย่โม่เซินถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะถูกคนของตระกูลเย่พากลับบ้าน จากนั้น......ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเจอกับหนู”
หานมู่จื่อ: “….…”
“ทุกอย่างล้วนเป็นผลและกรรม”
ส้งอานหลุบตาลง พูดพึมพำคนเดียว
“คุณน้าคะ เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว และไม่สามารถกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้ว อย่าไปคิดถึงมันอีกเลยค่ะ” หานมู่จื่อเดินไปข้างหน้า ตบที่ไหล่ของส้งอานเบาๆ
“อืม น้ารู้” ส้งอานไปล้างหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ล้างมือ จากนั้นก็ยิ้มเบาๆ: “ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เรากลับไปเถอะ”
“คุณน้าคะ หนูมีเรื่องนึงอยากคุยกับคุณน้าที่นี่พอดีเลยค่ะ”
“เรื่องอะไรเอ่ย?”
หานมู่จื่อมองเธอแล้วลังเลไปครู่นึง ถึงได้พูดเรื่องที่ตัวเองกับเย่โม่เซินตัดสินใจออกมา
หลังจากฟังเธอพูดจบ สีหน้าของส้งอานเหมือนปกติ “ได้สิ เรื่องของหนูสองคน พวกหนูตัดสินใจเองก็พอแล้ว”
หานมู่จื่อค่อนข้างแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าส้งอานจะยอมรับเร็วขนาดนี้?
“คุณน้าคะ หนู.......”
“หนูกลัวตะแก่จะไม่เห็นด้วยใช่มั้ย? หนูวางใจเถอะ มีน้าอยู่ ถ้าตะแก่นั่นยังดื้อดึงอีก คอยดูเขาได้เจอดีจากน้าแน่” พอพูดจบ ส้งอานยังได้ทำท่าตีคน: “นอกจากเขาไม่อยากเอาลูกสาวคนนี้แล้ว ไม่งั้นน้าก็ยังสามารถช่วยหนูสองคนได้อยู่”
“ที่จริง......หนูกลัวคุณตาจะไม่ชอบใจ เพราะยังไงซะตอนนี้ท่านก็อายุมากแล้วค่ะ.......”
“ที่จริงมีวิธีดีอยู่วิธีนึง”
“วิธีอะไรคะ?”
“ตอนนี้ในใจของตะแก่นั่นมีแต่เหลนหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง ถ้าพวกหนูยินยอมล่ะก็ งั้นสามารถให้เสี่ยวหมี่โต้วอยู่ที่ข้างกายของตะแก่ได้”
“ไม่ได้ค่ะ!”
หานมู่จื่อส่ายหัวอย่างยืนหยัดทันที: “ไม่ได้ค่ะ”
เธอจะหลอกใช้เสี่ยวหมี่โต้วให้อยู่ที่นี่เพื่อตัวเองไม่ได้ แบบนี้จะช่วงชิงอิสระของเด็กคนนึงไป เธอทำไม่ได้
“รู้ตั้งนานแล้วว่าหนูไม่เห็นด้วย เพราะฉะนั้นน้าคนนี้ก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยแค่นั้นแหละ หนูอย่าเอามาใส่ใจนะ ถึงเวลาก็พาลูกและโม่เซินกลับประเทศโดยตรงเลย ที่เหลือมอบให้น้าจัดการเอง”
ความหมายของคำพูดนี้คือ หนูเอะอะโวยวายให้เต็มที่เลย อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องคำนึงถึงผลที่ตามมา ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรน้าก็จะช่วยพวกหนูแก้ปัญหาที่ตามมาเอง
ตำแหน่งคุณน้านี้สมฐานะจริงๆ
ทั้งสองได้กลับมาที่โต๊ะอาหาร พบว่าบรรยากาศดูเหมือนจะผิดปกติ
หานมู่จื่อนึกว่าเพราะเรื่องของส้งอาน ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมาก ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งนั่งลงมาไม่นาน สายตาของยู่ฉือจินก็หล่นอยู่ที่ใบหน้าของหานมู่จื่อ แววตานั้นเฉียบคมเหมือนมีด มองจนหานมู่จื่ออกสั่นขวัญแขวน
มีอะไรหรอ?