บทที่996 นี่เป็นความต้องการของคุณตา

บทที่ 996 นี่เป็นความต้องการของคุณตา

“เอาเถอะ ที่จริงฉันก็เห็นว่านายซื่อๆ ก็เลยคิดอยากจะช่วยเหลือน้องชายก็เท่านั้น” เฉียวจื้อพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “ฉันจีบหญิงเก่งมากเลยนะ ในเมื่อพวกเราเป็นพี่น้องกันแล้ว ให้ฉันสอนนายสักหน่อยเอาไหม”

เฉียวจื้อขยับเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้จักอายอีกครั้ง โอบไหล่ของเขา ทำท่าทางเหมือนทั้งสองสนิทกันมาก

เซียวซู่ไม่ชินกับการที่ถูกผู้ชายมาโอบไหล่แบบนี้ แต่เฉียวจื้อกลับเป็นมิตรเกินเหตุจริงๆ เขาเลยต้องผลักเขาออกแล้วยืนขึ้น “ไม่จำเป็น”

“ทำไมถึงไม่จำเป็นล่ะ หรือว่านายจีบเขาติดแล้ว น้องชายฉันพูดจริงๆนะ ถึงแม้ฉันจะดูเจ้าชู้ แต่ที่จริงฉันเป็นคนหนักแน่นมาก วิธีที่ฉันสอนให้นาย......จะต้องได้ผลแน่นอน”

เซียวซู่เดินตรงไปทางระเบียบ เฉียวจื้อเห็นแบบนั้น ก็รีบเดินตามไป

จนถึงเวลาอาหารเที่ยง เซียวซู่ก็ถูกเฉียวจื้อตื๊อจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว สีหน้าน่าเวทนา

เย่โม่เซินเองก็เลิกงานกลับมา คนกินข้าวก็เลยเพิ่มเป็นห้าคน

พอเขาเข้ามาในบ้านแล้วเห็นเฉียวจื้อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอดเสื้อนอกออก แล้วมองเฉียวจื้อด้วยสายตาเรียบเฉยทีหนึ่ง

“นายมาได้ยังไง”

คำพูดนี้ไปกระตุ้นเฉียวจื้อเข้า เขาเลยรีบกระโดดขึ้นมา “ฉันมาไม่ได้เหรอ”

เย่โม่เซินไม่ได้ตอบ ริมฝีปากบางเม้มเบาๆทีหนึ่ง แล้วแขวนเสื้อนอกไว้บนราว เฉียวจื้อเดินเข้ามาแล้วเริ่มกล่าวหาเขา “ที่ฉันยังไม่ว่าอะไรนายเลย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้บอกฉันว่าพวกนายกำลังจะกลับประเทศ นายก็คงไม่คิดจะบอกฉันใช่ไหม แล้วหลังจากที่ฉันรู้เรื่อง พวกนายก็คงกลับประเทศไปแล้ว ยู่ฉือ พวกเราสองคนยังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันหรือเปล่า”

เย่โม่เซิน “......นายรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้นายทำตัววุ่นวายเหมือนอะไร”

เฉียวจื้อสีหน้าบึ้งตึง “นายกำลังจะบอกว่าฉันวุ่นวายเหมือนคุณแม่สินะ”

เย่โม่เซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดูท่าว่านายจะยังรู้ตัวอยู่บ้าง”

เฉียวจื้อแทบจะระเบิดทันที

ตอนนั้นหานมู่จื่อก็ตื่นมาพอดี เมื่อเห็นหานมู่จื่อ เฉียวจื้อก็รีบเข้าไปหาเธอเพื่อขอความเป็นธรรมทันที “พี่สะใภ้ เธอมาพอดีเลย รีบช่วยฉันแก้ตัวหน่อยสิ ยู่ฉือเจ้าหมอนี่หาว่าฉันวุ่นวายเหมือนคุณแม่ มีใครเขากล่าวหาพี่น้องตัวเองแบบนี้บ้าง”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หานมู่จื่อก็มองเขาอย่างประหลาดใจทีหนึ่ง ก่อนจะเม้มปาก แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า

“แต่ว่า......ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ”

เฉียวจื้อ “......พี่สะใภ้ เธออย่าทำกับฉันแบบนี้สิ ก่อนหน้านี้ฉันพยายามอย่างหนักขนาดไหนเพื่อทำให้พวกเธอได้ปรับความเข้าใจกัน ตอนนี้พวกเธอสองคน จะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”

หานมู่จื่อกะพริบตาปริบๆ แล้วลองคิดดูอีกครั้ง เฉียวจื้อช่วยพวกเธอไว้มากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเองก็คงไม่ได้มาเจอเย่โม่เซินอย่างราบรื่นขนาดนี้

ยิ่งไม่ต้องพูดเรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อก็หันไปทางเย่โม่เซิน “ปล่อยเขาไปเถอะ อย่าไปรังแกเขาเลย เขาถูกคนที่บ้างบังคับให้ไปดูตัวมาทั้งอาทิตย์ ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกันนะ”

เย่โม่เซินพยักหน้า “ก็ได้ ฟังที่คุณนายเย่ว่าแล้วกัน”

เฉียวจื้อ รู้สึกเหมือนตัวเองโดนตอกหน้าไปทีหนึ่งทำอย่างไรดี

ตอนนั้นเองประตูห้องครัวก็เปิดออกพอดี เสี่ยวเหยียนยกหม้อซุปเดินออกมา “กินข้าวได้แล้ว”

เซียวซู่เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว “ฉันยกเอง”

จากนั้นก็ยกหม้อซุปออกมาจากมือเธอ เสี่ยวเหยียนเลยหันหลังกลับไปยกอย่างอื่นต่อ

ทุกคนต่างก็เริ่มเข้ามาช่วยอีกแรง เพียงไม่นานอาหารที่เสี่ยวเหยียนทำก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะจนครบ ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารอย่างรวดเร็ว เฉียวจื้อได้กลิ่นหอมของอาหารก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขึ้นสวรรค์

หลังจากได้ชิมไปหลายคำแล้ว เฉียวจื้อก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“โอ้โห พี่สะใภ้ ฝีมือนี้ดีกว่าเธออีกนะเนี่ย”

หานมู่จื่อเหลือบมองเขาทีหนึ่ง แล้วอธิบายว่า “เสี่ยวเหยียนฝีมือทำอาหารอยู่ในระดับสูงเชียวนะ ส่วนฉัน ก็แค่ทำตอนที่ว่างเท่านั้น เทียบกับเธอไม่ได้หรอก”