บทที่ 18

“คุณอยู่ที่ไหนกันแน่?”

ฉินปิงเยว่กัดฟัน และพูดทั้งน้ำตาว่า “ตราบใดที่คุณสามารถช่วยปู่ของฉันได้ ฉันฉินปิงเยว่ก็เต็มใจที่จะปรนนิบัติพัดวีให้คุณทุกอย่าง”

และในเวลานี้เอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอรีบกดรับสายอย่างแทบจะรอไม่ไหว “เฉินเอ้อโกว่ ปะเป็น……เป็นไงบ้าง? หาคนนั้นเจอหรือยัง?”

“คุณหนูฉิน ผมเจอแล้วครับ คนคนนั้นบอกว่าพวกคุณจะต้องไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลข 802 ของโรงแรมรอยัลด้วยตัวเอง เพื่อขอโทษเขาครับ” คนปลายสายพูดอย่างรวดเร็ว

พอได้ยินแบบนี้ ฉินปิงเยว่ไม่เพียงจะไม่ได้โกรธ แต่กลับร้องไห้อย่างดีใจออกมา แล้วพูดขึ้นว่า “ได้ ๆ ๆ ”

“เข้ามา ไปเตรียมรถ แล้วรีบไปที่โรงแรมรอยัลกัน!”

ณ ห้องส่วนตัวหมายเลข 802 ของโรงแรมรอยัล

บนโต๊ะกระจกทรงกลมขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยอาหารสุดหรูมากมายหลายชนิด รวมถึงไวน์ชื่อดังอีกจำนวนหนึ่ง

หวังซวี่ที่สวมชุดสูทและรองเท้าหนังยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา ก่อนจะยืนขึ้นแล้วพูดกับชายวัยกลางคนที่อยู่ไกลออกไปว่า “ประธานเฉิน แก้วนี้ผมขออวยพรให้ท่านครับ ขอบคุณที่ท่านให้เกียรติมางานเลี้ยงในวันนี้ครับ”

“ผมขอดื่มให้ก่อนตามมารยาทนะครับ”

โดยไม่รอให้ประธานเฉินตอบ เขาก็ดื่มไวน์แดงหนึ่งแก้วรวดเดียวหมดอย่างกล้าหาญ

ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด แต่เพียงเพราะประธานเฉินที่ชื่อเฉินติงเทียนผู้นี้ เป็นผู้จัดการทั่วไปของตี้หาวกรุ๊ปนั่นเอง

เฉินติงเทียนสวมชุดสูทที่สั่งตัดพิเศษ บนมือสวมปาเต็ก ฟิลลิปป์อันล้ำค่า และใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

เขาไม่มองหวังซวี่เลยด้วยซ้ำ แต่หันไปมองถังรั่วเวยที่อยู่ข้าง ๆ หวังซวี่ แล้วพูดด้วยดวงตาที่เร่าร้อนว่า “ผู้จัดการหวัง สาวงามคนนี้คือ?”

เขาชอบสาวงามจนติดเป็นนิสัย และคิดว่าคงจะทำอย่างว่ากับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และพอเห็นถังรั่วเวยแล้ว จึงอดที่จะหวั่นไหวขึ้นมาไม่ได้

“ประธานเฉิน เธอคือถังรั่วเวยเพื่อนร่วมงานของผมเองครับ ครั้งนี้ผมพาเธอออกมาดูงานด้วยน่ะครับ”

หวังซวี่พูดจบ ก็รีบขยิบตาให้ถังรั่วเวยทันที

พอถังรั่วเวยเข้าใจแล้ว ก็ยกแก้วไวน์แดงขึ้นแล้วกล่าวทำความเคารพมาแต่ไกล “ประธานเฉิน ฉันชื่อถังรั่วเวย ฉันขออวยพรให้แก่ท่านนะคะ”