บทที่ 3

ครึ่งชั่วโมงต่อมาฉู่เฉินก็ตามหาบ้านของครอบครัวถังตามที่อยู่ที่ผู้เฒ่าให้มาจนพบ

ในห้องรับแขกถังไห่ซานที่อายุราวๆ 50 ปีหลังจากที่ได้อ่านจดหมายที่อยู่ในมือจบแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้พร้อมทั้งพูดว่า“ไม่ผิดไปเลยไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นลายมือของผู้วิเศษท่านนั้นแน่นอน”

“คุณลุงถังครับคราวนี้คุณลุงเชื่อตัวตนของผมแล้วใช่ไหม”

ฉู่เฉินถามออกไป“ก่อนที่คุณปู่จะเสียชีวิตเขาบอกไว้ว่าคุณขอความช่วยเหลือจากเขาโดยอยากให้ผมปกป้องครอบครัวของพวกคุณช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่ามีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

ถังไห่ซานถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“เสี่ยวฉู่เรื่องราวเป็นอย่างงี้ครับแข่งนิรนามทางการค้าได้ส่งอีเมลมาให้ฉันบอกว่าจะส่งคนมาลักพาตัวลูกสาวของฉันไป”

“ฉันว่าจ้างบอดี้การ์ดให้กับลูกสาวถึงห้าคนแต่ลูกสาวของฉันถูกฉันตามใจจนเคยตัวตั้งแต่เด็ก ทั้งห้าคนนี้ก็เลยโดนเธอไล่ตะเพิดไปเสียจนหมด”

“ดังนั้นพอพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วฉันจึงขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ของคุณ”

ถังไห่ซานมองฉู่เฉินด้วยรอยยิ้ม“และอาจารย์ของคุณก็ส่งวิธีแก้ไขมาในจดหมายที่คุณนำมาด้วยนั่นก็คือให้คุณมาเป็นคู่หมั้นของเธอเพราะด้วยวิธีนี้คุณก็มีเหตุผลที่เพียงพอที่จะปกป้องเธอได้แล้ว”

ฉู่เฉินอดขมวดคิ้วไม่ได้"คุณลุงถังครับแบบนี้ไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไรนะครับ?”

“ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมหรอกนะเว้นแต่ว่าคุณจะต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของอาจารย์”

ถังไห่ซานพูดด้วยรอยยิ้ม"ฉันยอมรับคุณเป็นลูกเขยแล้วงั้นตกลงตามนี้ก็แล้วกันนะ”

ฉู่เฉินตอบกลับอย่างพูดไม่ออก"ครับแต่ผมสามารถปกป้องลูกสาวของคุณได้แค่สามเดือนเท่านั้นนะครับ”

เขาส่ายหน้ากับตัวเองเงียบๆคุณปู่นะคุณปู่ตอนมีชีวิตอยู่ก็ทำร้ายเพื่อนบ้านตายไปแล้วยังมาทำร้ายลูกศิษย์อีก

ถ้าผมรู้ว่าคุณปู่จะทำกับผมแบบนี้เสียแต่เนิ่นๆผมก็คงไม่เผาอัลบั้มท่าเต้นรักในญี่ปุ่นไปให้เยอะแยะขนาดนั้นหรอกนะ

ในเวลาเดียวกันเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“คุณพ่อหนูไม่ยอมนะคะ!”

สักครู่ต่อมาเขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความโกรธหญิงสาวที่ใบหน้างดงามอย่างเปรียบไม่ได้แม้ไม่ได้แต่งหน้าผมตรงยาวสลวยลงมาและสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือขาตรงเรียวยาวขาวราวกับหิมะของเธอ

ข้างหลังเธอเป็นหญิงสาวสวยวัยกลางคนที่บำรุงตัวเองเป็นอย่างดี ซึ่งดูเหมือนว่าจะอยู่ในวัยสี่สิบต้นๆ