ตอนที่ 2 เจ้าพูดได้แล้วหรือ

หลายปีสามีไม่เคยปกป้อง ทั้งนางและลูกทั้งสามจึงกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของคนในครอบครัว

ชีวิตของสามีที่เคยได้รับแต่ความสบายไหนเลยจะเข้าใจว่าการต้องทำงานรับใช้คนตระกูลเซี่ยนั้นลำบากเพียงใด ยิ่งบุตรสาวคนโตของนางเกิดมาเป็นใบ้ ชะตาชีวิตของหลี่หลันฮวายิ่งตกต่ำไม่ต่างจากทาสในเรือน

“พี่สะใภ้...ข้าขอโทษแทนหลีเอ๋อได้หรือไม่ เด็กพึ่งหายตัวไปอาจยังคงตกใจจึงพลั้งมือทำร้ายท่าน ท่านเป็นผู้อาวุโสของนางยกโทษให้นางสักครั้งเถิด”

หลี่หลันฮวาคุกเข่าลงต่อหน้าสะใภ้ใหญ่จางซุนโหรวด้วยสีหน้าอ้อนวอน ในใจของนางกังวลว่าบุตรสาวจะได้รับโทษที่ทำร้ายคน

“เหอะ! เจ้าคิดว่าครอบครัวบ้านรองของเจ้าเป็นใครถึงได้กล้ามานับญาติกับข้า ในเมื่อนางเด็กสารเลวลูกสาวของเจ้ากล้าทำร้ายข้า ข้าจะต้องจับตัวมันส่งทางการให้จงได้ หลีกไป!!อย่ามาขวางทาง”

จางซุนโหรวคิดเข้าไปจัดการกับเซี่ยชิงหลี ทว่ากลับถูกนางกระชากแขนจนกองลงไปกับพื้น ชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกใจไม่เชื่อสายตา

ในหมู่บ้านสือซานมีใครบ้างไม่รู้ว่าครอบครัวรองตระกูลเซี่ยถูกข่มเหงมานานเพียงใด ทว่าก็ไม่เคยเปิดปากตอบโต้ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

บัดนี้เมื่อได้เห็นเด็กใบ้บ้านรองผู้น่าสงสารเริ่มตอบโต้ หมายความว่าพวกเขาคงอัดอั้นในใจจนระเบิดออกมาแล้ว

“กรี๊ด!! นางใบ้สารเลวแกกล้าทำร้ายป้าสะใภ้อย่างข้าหรือ ชาวบ้านทั้งหลายพวกท่านดูเอาไว้ นางเด็กปีศาจผู้นี้ร้ายกาจเพียงใด”

เซี่ยชิงหลียกมืออุดหูพลางกลอกตา เอะอะก็เอาแต่ร้องกรี๊ด ถ้าต้องอยู่ในดงกระสุนทุกวันเช่นตนเมื่อชีวิตก่อน เสียงของผู้หญิงคนนี้คงจะดังแข่งกับเสียงระเบิดเป็นแน่

แม้จะเป็นเช่นนั้นนางก็มิยังมิได้เปิดปากแย้ง ให้คนที่นี่เข้าใจว่าตนยังคงพูดไม่ได้เช่นเดิมดีกว่า เพราะหลังจากนี้ยังมีเรื่องสนุกที่ทำให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ต้องตกตะลึงอีก

เซี่ยชิงหลีดึงมารดาให้ตามตนเองกลับเรือน ไม่แยแสว่าจางซุนโหรวจะก่นด่าไล่หลังอย่างไร

เมื่อกลับถึงเรือนพบว่าพี่ชายของร่างเดิม เซี่ยจื่ออี้ และน้องสาวคนเล็กเซี่ยชิงเป่า กำลังยืนรออยู่หน้าเรือนด้วยท่าทางเป็นกังวล เมื่อมองไปยังพี่น้องที่ได้มาโดยบังเอิญหญิงสาวจึงส่งยิ้มให้ทั้งสองด้วยท่าทางเป็นมิตร

ชีวิตก่อนตนเกิดมาไม่เพียบพร้อม พ่อและแม่เลิกรากันตั้งแต่ตนยังไม่เกิด อายุสี่ขวบแม่แต่งงานใหม่กับนักพนันขี้เมา เพียงหนึ่งปีก็หนีไปกับชายชู้เพราะทนการทุบตีของสามีใหม่ไม่ไหว ทั้งยังใจดำทิ้งตนเอาไว้กับพ่อเลี้ยง

ต่อมาเมื่อพ่อเลี้ยงรู้ว่าแม่หนีไปกับชายชู้จึงนำความโกรธทั้งหมดมาลงที่ตน ทุกวันถูกทุบตีด่าทอแม้แต่อาหารก็ทานไม่อิ่มท้อง กระทั่งอายุได้สิบสอง พ่อเลี้ยงที่เมามายกลับมาพยายามขืนใจ ในตอนนั้นรู้สึกหวาดกลัวจับใจจึงใช้ขวดเหล้าทุบที่หัวพ่อเลี้ยงจนเลือดอาบ

เสียงสบถด่าทอของพ่อเลี้ยงขี้เมาดังลั่นอพาร์ทเม้นท์ ปากยังข่มขู่เรื่องที่จะแจ้งตำรวจจับตน ตอนนั้นยังเล็กจึงกลัวว่าจะกลายเป็นผู้ต้องหาฆ่าคนจึงรีบหนีไป

กว่าหนึ่งปีที่หลบหนีจากพ่อเลี้ยง ด้วยความหวาดระแวงไม่กล้าแม้แต่จะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น กระทั่งวันหนึ่งโชคชะตาได้นำพาให้นางได้พบกับอาจารย์ เพราะความหิวโหยตนเดินไปหมดสติที่หน้าศาลเจ้า

ชายแก่ที่เป็นผู้ดูแลจึงพามารักษาและที่นั่นก็คือโรงฝึกกายกรรมและกังฟู ต่อมาตนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในสมาชิก แม้จะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นทว่าในใจลึกๆ กลับรู้สึกมีบางอย่างขาดหายไป

เพราะฝีมือการต่อสู้ที่โดดเด่น เมื่ออายุได้สิบแปดจึงถูกทาบทามให้เข้าทำงานในองค์กรลับ

ชะตาชีวิตของคนนี้ช่างแปลกประหลาด ใครจะไปคิดว่าคนที่ตายไปแล้วกลับได้เกิดใหม่ในร่างของคนอื่น ตนมิใช่คนดิบดีอะไรนักต่อให้เป็นหมอก็เป็นหมอเถื่อนที่รู้เพียงการรักษาอาการบาดเจ็บ

หากมิใช่เคยเรียนแพทย์แผนจีนจากอาจารย์ คนที่ตายในมือคงมีมากกว่านิ้วนับ และถึงแม้จะเคยช่วยชีวิตคนอื่นไปไม่น้อยก็ตามทีแต่สุดท้ายนั่นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเองเป็นสาเหตุทำให้คนเหล่านั้นเสียชีวิต