ตอนที่ 16.1
บทที่ 16 เหล่าพี่น้องและฝูงหมาป่า!
October 22, 2026
บทที่ 16 เหล่าพี่น้องและฝูงหมาป่า!
“ลูกพี่ซู!!”
พอได้เห็นซูเย่ เหล่าพี่น้องต่างตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้นทันที และรีบมองสำรวจชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อดูว่ามีแขนขาดหรือขาหักหรือไม่
“ทำไมถึงอยู่ตรงนี้กัน?” ซูเย่ถามด้วยความแปลกใจ “ไม่ใช่ว่าถอนกำลังกลับไปมหานครตะวันออกกันแล้วเหรอ?”
“พวกเราเป็นห่วงลูกพี่ไง!”
พอได้ยืนยันแล้วว่าซูเย่ปลอดภัย ซูชือก็กล่าวอย่างมีความสุขว่า “พวกเรารออยู่ที่มหานครตะวันออกอยู่นานแล้ว แต่ไม่เห็นนายมาสักที ก็เลยรีบออกมาตามหาทันทีที่สัญญาณเตือนหยุด แต่ไม่คิดว่าจะเจอตัวทันที”
“แล้วคนอื่นล่ะ” ซูเย่ถาม
“มีแค่พี่น้องเราที่มา” ซูชือส่ายหัวพร้อมตอบคำถาม “เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ของเมืองจี้หยางยังรออยู่ในมหานครตะวันออกและรอฟังข่าวคราว”
“ดีแล้วล่ะ จะได้ไม่เป็นเป้าสายตา” ซูเย่ยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “เหล่าพี่น้อง อยากร่วมทำการใหญ่กับฉันไหม?”
ทำการใหญ่เหรอ? ทุกคนตั้งใจฟัง
ดวงตาของพวกเขาลุกโชน!
ผ่านไปแล้วเกือบสองจากสามวันของการสำรวจ เนื่องจากไร้ความคืบหน้าใด ๆ พวกเขาล้วนสิ้นหวังและหดหู่ กว่าจะมีโอกาสได้รวมตัวกัน พวกเขาไม่อยากกลับไปมือเปล่า
ทุกครั้งที่ลูกพี่ซูบอกว่าจะทำการใหญ่ มันมักจะไม่ธรรมดา ต้องเป็นเรื่องพิเศษแน่!
“ได้เลย!”
“ลูกพี่ซู ขอแค่สั่งมา พวกเราจะทำตาม”
“นาน ๆ ทีจะได้รวมตัวกันสักหน ถ้ามีโอกาส ก็ต้องทำให้มันใหญ่โต!”
“ว่าแต่จะทำอะไรเหรอ?”
เหล่าพี่น้องต่างตอบรับด้วยความตื่นเต้น
“อาจจะมีความเสี่ยง ขอให้ทุกคนคิดอย่างถี่ถ้วนก่อน”
ซูเย่ตักเตือน เรื่องในครั้งนี้แน่นอนว่าอันตราย หรือจะเรียกว่าบ้าก็ย่อมได้
เหล่าพี่น้องทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะตอบอย่างพร้อมเพรียง
“จัดไป!”
ซูเย่ถามกลับด้วยความสงสัย “ทำไมตกลงง่ายจัง? ไม่ลองคิดกันก่อนเหรอ?”
ซูชือยิ้มตอบ “พวกเรารู้ว่านายไม่ทำอะไรเล่น ๆ อยู่แล้ว มีแผนเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
พี่น้องทุกคนต่างยิ้ม และตามด้วยซูเย่ เขาถูกมองออกทะลุปรุโปร่ง!
“ช่างสังเกตและฉลาดมาก มาวางกลยุทธ์กัน!” ซูเย่เรียก “ทุกคน มารวมตัวกันตรงนี้!”
“ฮูล่า” เหล่าพี่น้องตอบรับก่อนจะรวมตัวกัน
“สองวันที่ผ่านมา ฉันสำรวจไปหลายแห่งและได้เจอหญ้าปราณกับสายแร่…” ซูเย่นั่งยองลงทันทีพร้อมกับวาดภาพ
เขาวาดออกมาเป็นภาพของส่วนที่เขาค้นพบด้วยตัวเองในพื้นที่ระดับสี่ และเน้นตำแหน่งที่มีทรัพยากร
ขณะที่ฟังซูเย่เล่า ดวงตาของทุกคนก็สดใสขึ้น
พวกเขารู้ว่าพื้นที่ระดับสี่เปรียบเสมือนขุมสมบัติสภาพดั้งเดิมที่ยังไม่ถูกขุดค้น แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีทรัพยากรมากเช่นนี้ ถ้าอิงจากคำบอกเล่าของซูเย่แล้ว ทรัพยากรปริมาณขนาดนี้ไม่สามารถลำเลียงออกไปได้ด้วยคนเพียงหนึ่งหรือสองทีม
แต่ถ้าหากนำออกไปได้ การสำรวจเที่ยวนี้จะไม่สูญเปล่า!
“บอกพวกเราสิว่าแผนเป็นอย่างไร!” ซูชือเอ่ยถามด้วยสีหน้าเบิกบาน
ทุกคนเองก็ต่างจ้องมองซูเย่ด้วยดวงตาที่ตื่นเต้น
ด้วยพละกำลังของพวกเขาในตอนนี้นั้น ไม่สามารถเข้าไปยังแหล่งทรัพยากรที่อยู่ลึกลงไปได้อย่างแน่นอน พวกเขาจึงต้องพึ่งพาแผนเด็ดของซูเย่!
“แผนง่ายมาก” ซูเย่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอธิบาย “ฉันจะจัดการมอนสเตอร์ทุกตัวที่อยู่ระหว่างทางเอง พวกนายหาโอกาสเก็บเกี่ยวหญ้าปราณและขุดเจาะสายแร่ จากนั้นรีบกลับออกมา”
“เอ่อ? แผนนี้…จะใช้ได้เหรอ?” ทุกคนเกิดความสงสัย
“ไม่จริงใช่ไหม?”
“ลูกพี่ซู มันจะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?”
“อันตรายก็เรื่องหนึ่ง แต่จากคำบอกเล่าของเขาแล้ว ในนั้นมีหญ้าปราณจำนวนมากและสายแร่ ต่อให้พวกเรามีกำลังคนมาก แต่เราต้องการเวลาในการเดินทาง การขุดเจาะและการลำเลียงกลับมันน่าจะกินเวลาเป็นวันแน่ นอกเสียจากจะขวางมอนสเตอร์ไว้นานทั้งวันได้ เขาต้องตายแน่!”
เฉินเซียนเยว่วิเคราะห์
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
แผนนี้มันบ้าระห่ำเกินไป การปล่อยให้ซูเย่จัดการกับมอนสเตอร์คนเดียวนั้นอันตรายมาก
“ไม่ต้องห่วงเรื่องอันตรายหรอก ส่วนในเรื่องข้อจำกัดของเวลา”
รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา “ถ้าหากว่าควบคุมอสูรได้ล่ะ?”
“ควบคุม?” ทุกคนประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
หมายความว่าอย่างไร?
สามารถควบคุมตัวอะไรได้อีกเหรอ?
หรือว่าทุกคนจะมีเฉิงหวง?
“พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือจะหาสัตว์พาหนะให้ทุกคน” ซูเย่หัวเราะ
สิ้นสุดคำพูด เหล่าพี่น้องล้วนตกตะลึง
พวกเขาตาเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จะมีสัตว์พาหนะจริงเหรอเนี่ย?
ไม่ว่าจะเป็นโลกในเกมหรือดินแดนภูผามหานที ทุกคนล้วนเป็นเหมือนผู้เล่นหรือผู้ฝึกยุทธ์ส่วนมาก พวกเขาอิจฉาซูเย่จากก้นบึ้งของจิตใจที่เขามีสัตว์พาหนะและหวังว่าจะมีเป็นของตัวเองบ้าง
อย่างไรก็ตาม สัตว์พาหนะเป็นสิ่งหายากใน Fantasy Dream นอกจาก X และซูเย่แล้ว ก็ไม่มีใครมีโอกาสได้ครอบครอง!
ไม่ต้องพูดถึงดินแดนภูผามหานทีซึ่งเป็นโลกแห่งความจริง
มอนสเตอร์ที่สามารถพบได้ในโลกนี้ซึ่งนำมาเป็นสัตว์พาหนะได้ล้วนเป็นอันตรายต่อมนุษย์ พวกมันจะยอมสู้จนตัวตายทันทีที่พบ
แล้วจะทำให้เชื่องได้อย่างไร?
นอกจากจะเป็นเฉิงหวง ทว่ามันมีเพียงตัวเดียวบนโลก
ซูเย่คลายข้อสงสัยพร้อมรอยยิ้ม “ฉันมีตราควบคุมอสูรอยู่น่ะ ใช้มันเพื่อสั่งการมอนสเตอร์ได้”
ตราควบคุมอสูร?
เหล่าพี่น้องจ้องมองมันตาโต
โห! ลูกพี่ซูมีกระทั่งของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?
“มีอยู่จริงเหรอ?” จินฟานถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ใช่” ซูเย่พยักหน้าตอบรับ
พอได้เห็นซูเย่ยืนยัน ทุกคนกลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง มันมีอยู่จริง!
พวกเขาจะได้มีสัตว์พาหนะกันแล้ว!
เวลากำลังหมดลง
ซูเย่ไม่พูดพร่ำ เริ่มลงมือสอนเหล่าพี่น้องถึงวิธีการควบคุมมอนสเตอร์ทันที
วิธีการของมันค่อนข้างเข้าใจง่าย ทุกคนสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว