ตอนที่ 18.1
บทที่ 18 ซูเย่ลืมหรือเปล่าว่าเขาเป็นคนของมหานครไหน?
October 22, 2026
บทที่ 18 ซูเย่ลืมหรือเปล่าว่าเขาเป็นคนของมหานครไหน?
ขณะนี้ ในบอร์ดของผู้ฝึกยุทธ์นั้น
ผู้คนจากมหานครทั้งสาม ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงใต้ ต่างพากันโพสต์พูดคุยถึงเรื่องของฝากจากซูเย่
“ซูเย่โคตรเท่!”
“อันดับหนึ่งลูกรักสวรรค์ ยอมรับเลย!”
“เป็นครั้งแรกเลยตั้งแต่เข้าดินแดนภูผามหานที ที่ได้ทรัพยากรเยอะขนาดนี้ ขอขอบคุณซูเย่อย่างสุดหัวใจ!”
“ไม่ต้องออกแรง ซูเย่แค่มาเดินเล่นรอบเมืองพร้อมกองทัพมอนสเตอร์ แล้วทิ้งศพไว้ให้เราเก็บเป็นแสนสองแสน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า กำไรฟรี ๆ”
“มหานครตะวันออกเฉียงเหนือของเราก็มีซากศพกว่าสองแสนตัวเช่นกัน”
“มหานครตะวันตกเฉียงเหนือของพวกเราด้วย!”
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์จากมหานครฝั่งอื่นจึงเกิดความสับสนเมื่อได้เห็นโพสต์พวกนี้ มันหมายความว่าอย่างไร?
เดิมทีเมื่อทราบข่าวว่าซูเย่ลากกองทัพมอนสเตอร์ไปยังมหานครทั้งสาม ทางฝั่งอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะเยาะเป็นเรื่องตลก
ทำไมจู่ ๆ ก็กลับตาลปัตรเช่นนี้?
ทิ้งศพไว้ให้กว่าสองแสนตัวเลยเหรอ?
ดวงตาของบรรดาผู้ฝึกยุทธ์ของสามมหานครที่เหลือจึงลุกโชติช่วง
ศพมอนสเตอร์สองแสนตัวนี่มันมูลค่าเท่าไร?
ถ้าเอาไปแลกหยกปราณจะได้กี่ก้อน?
ไม่ต้องเสี่ยงด้วย!
“ซูเย่ มาหาพวกเราหน่อย!”
“มามหานครฝั่งเราสิ พวกเรามีที่กว้างมาก เหมาะกับการพามอนสเตอร์มาเดินเล่น”
“พวกเรารออยู่นะ!”
ทรัพยากรขนาดนี้
ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาสามัญ ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงก็ต้องอิจฉาเมื่อได้ทราบข่าว
……
พื้นที่ระดับสี่
ระหว่างที่ซูเย่ยื้อเวลาให้ ซูชือพร้อมเหล่าพี่น้องยังคงเก็บเกี่ยวทรัพยากรโดยไม่เสียเวลาเปล่า หญ้าปราณถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว แต่การขุดเจาะสายแร่หยกปราณใต้ดินนั้นไม่ง่ายเลย
โชคยังดีที่พวกเขาต่างพกกระเป๋าใบโตมาด้วย ไม่ว่าจะได้หยกปราณมากแค่ไหน พวกเขาก็สามารถเก็บได้หมด
“พี่น้อง ยังเหลือสายแร่อีกกว่าครึ่งหนึ่ง”
ซูชือตรวจสอบความคืบหน้าและรีบโบกมือพร้อมตะโกนเรียกทุกคน “ลูกพี่ซูยังเสี่ยงเพื่อพวกเราอยู่ ขอแรงทางนี้เพิ่มหน่อย ยิ่งเราขุดเสร็จเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดีต่อตัวลูกพี่ซูเท่านั้น!”
“รับทราบ!”
ทุกคนตอบรับและช่วยกันลงมือขุด
……
หลังจากพากองทัพมอนสเตอร์ออกมาจากมหานครตะวันตกเฉียงใต้ ซูเย่ที่เอื้อมมือไปหยิบหินสีเขียวจากกระเป๋าของเขานั้น กลับรู้สึกถึงความว่างเปล่า
“เวรกรรม หมดแล้วเหรอ?”
เขารีบมุ่งหน้าตรงเข้าไปยังใจกลางของพื้นที่ระดับสี่
“ครืน……”
พื้นที่ระดับสี่ที่เงียบสงบ เมื่อซูเย่กลับเข้ามา จึงทำให้แผ่นดินเกิดสั่นสะเทือนขึ้นอีก
มอนสเตอร์จำนวนมหาศาลตามเขามา
ทุกเส้นทางที่เขาผ่านทำให้กิ่งก้านและใบไม้ปลิวว่อน
ต้นไม้บางส่วนก็ถูกพุ่งชนและเหยียบย่ำเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ซูเย่บนหลังเฉิงหวงยังตรงดิ่งสู่ใจกลางพื้นที่ระดับสี่
ทันทีที่เข้ามาถึง พลังปราณและเลือดของซูเย่ก็เดือดพล่าน กองทัพมอนสเตอร์ที่บ้าคลั่งเองก็ยิ่งออกอาการมากกว่าเดิม
พวกมันเริ่มฆ่ากันเองหนักหนากว่าเดิม!
ซูเย่เรียกดาบปราณออกมาและตรงเข้าไปขุดหาหินสีเขียวโดยไม่ลังเล
เศษดินและเศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว
ในไม่นานก็เริ่มเห็นหินสีเขียวที่ฝังอยู่ตามพื้นดิน
ซูเย่กระโดดลงจากหลังเฉิงหวงและรีบเก็บหินสีเขียวใส่กระเป๋าชิ้นแล้วชิ้นเล่า
เมื่อกองทัพมอนสเตอร์ตามมาถึง ซูเย่กลับขึ้นขี่เฉิงหวงและวิ่งหนีอีกครั้ง พาพวกมันวนกลับไป
พวกมันเกิดคลั่งและฆ่ากันเองอีกครั้งหนึ่ง
ซูเย่ใช้โอกาสนี้ในการรีบหนีออกมา
เกิดกลายเป็นความคิดในหัวของเขา
จากสถานการณ์เมื่อสักครู่ระหว่างขุดหินสีเขียว กองทัพมอนสเตอร์สูญเสียการควบคุมไปหนึ่งนาทีพอดี
หรือกล่าวได้ว่า ภายในหนึ่งนาทีนี้ เขาจะเป็นอิสระจากการไล่ล่าได้ชั่วคราว!
แต่เขาต้องกลับมาดึงความสนใจพวกมัน ไม่เช่นนั้นจะเกิดเป็นกองทัพมอนสเตอร์ของจริง!
“หนึ่งนาทีก็พอแล้ว!”
ซูเย่ต้องการใช้หนึ่งนาทีนี้ในการติดต่อและตรวจสอบสถานการณ์ฝั่งซูชือ
เขาป้อนหมอกปราณให้เฉิงหวงโดยไม่ต้องพูดอะไร
เฉิงหวงกินเข้าไปอย่างมีความสุข ฝีเท้าของมันจะพุ่งทะยานอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตา ซูเย่ได้มาถึงพื้นที่สำรวจระดับ 48
เหล่าพี่น้องทุกคนต่างตกตะลึงและดีใจที่ได้เห็นซูเย่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
ลูกพี่ซูยังสบายดีทุกประการ!
“เหลือส่วนที่ต้องขุดอีกเท่าไร?” ซูเย่รีบถาม
“ประมาณสองในห้า!” ซูชือตอบทันที พร้อมกับชะเง้อหน้าดูด้านหลังของซูเย่ เพราะกลัวว่าจะมีกองทัพมอนสเตอร์ตามมา
“นานแค่ไหน?” ซูเย่เอ่ยถามต่อ
“อย่างน้อยสามชั่วโมง” ซูชือตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“โอเค!” ซูเย่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะไปดึงความสนใจต่ออีกสามชั่วโมง ถ้าถึงเวลาเมื่อไร ไม่ว่าจะขุดจนหมดหรือไม่ ก็ให้ถอนกำลังทันที!”
“ได้เลย” ซูชือพยักหน้าตกลงพร้อมกับเปิดนาฬิกาชึ้นมาจับเวลาสามชั่วโมงทันที
หนึ่งนาทีผ่านไปแล้ว
ซูเย่รีบหันหลังกลับไปส่วนใจกลาง
เหล่ามอนสเตอร์เริ่มหายจากอาการคลั่งและกระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่
บางทีอาจจะเป็นเพราะหินสีเขียวมีผลต่อพวกมันมากเกินไป ขณะนี้พวกมันอาละวาดโดยไม่สนสิ่งกีดขวางตรงหน้า แม้แต่ต้นไม้สูงใหญ่หลายคนโอบยังต้องล้มตายกันจากแรงกระแทกของมอนสเตอร์หลากหลายระดับ
ทุกที่ที่กองทัพมอนสเตอร์ผ่านล้วนกลายเป็นซาก!
พอได้เห็นเช่นนั้น ซูเย่หยิบหินสีเขียวออกมาจากกระเป๋าของเขาสองก้อน บีบให้แตกละเอียดเป็นผงและโรยใส่พวกมันทันที
เมื่อถูกกระตุ้นโดยหินสีเขียว
กองทัพมอนสเตอร์กลับมาไล่ล่าซูเย่อีกครั้งหนึ่ง พวกมันพุ่งใส่เขาอย่างรุนแรงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
“ตามมาเลย!”
ซูเย่มุ่งหน้าไปยังมหานครใต้
……
เจ้าหน้าที่ระดับสูงของมหานครใต้ได้รับรายงานและเรียกเตือนประชาชนกลับเข้าเมืองมาได้พักใหญ่
ทุกคนล้วนเฝ้ารออย่างตั้งใจ