ตอนที่ 109.2
บทที่ 109 ฉันจะยอมเป็นหมารับใช้ของเธอ!
October 22, 2026
บทที่ 109 ฉันจะยอมเป็นหมารับใช้ของเธอ!
“พวกคุณกลับไปก่อน!”
ซูเย่นำเหรียญตราเร้นลับออกมาแสดงขณะที่กำลังวิ่งไล่ชายชรา กล่าวบอกสมาชิกทีมสืบสวนที่บาดเจ็บอยู่ และออกตามล่าต่อไป
ไกลออกไปนั้น
ดูเหมือนว่าชายชราจะวิ่งอย่างตื่นตระหนกเข้าไปในภูเขา แต่เมื่อเขาพบว่าซูเย่ไล่ตามมา ก็กลับเผยอยิ้มที่มุมปาก
อันที่จริง เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย กลับมีร่องรอยของการทนรอไม่ไหวและความใจร้อน
“ภูเขาเหรอ?”
พอไล่ตามมาได้สักพัก ซูเย่ก็ลดระยะห่างระหว่างเขากับชายชราขึ้นเรื่อย ๆ
อย่างไรก็ตาม เขาก็พบว่าชายชราวิ่งลึกเข้าไปในภูเขาแล้ว
ด้วยนิสัยของคนเหล่านี้แล้ว หากพวกเขาต้องการหลบหนีเอาชีวิตรอดจริง ก็คงเลือกที่จะวิ่งเข้าไปในพื้นที่อยู่อาศัยที่มีประชาชนธรรมดามากกว่า และลงมือทำร้ายชาวบ้านเพื่อดึงดูดความสนใจ แต่ทำไมถึงได้เลือกวิ่งเข้าหุบเขาที่ไร้ตัวช่วย?
กับดัก?
ซูเย่เลิกคิ้ว พ่นลมเย้ยหยันออกมา
มีกับดักแล้วจะทำไม!
เขาพุ่งตรงผ่านป่าและภูเขาไปจนถึงหุบเขา
ชายชราที่ทำท่าวิ่งอย่างหวาดกลัวก็หยุดลงที่ตรงหุบเขา
“เข้ามาสิ!”
ชายชราหยุดยืนอยู่กลางหุบเขา ยิ้มแสดงฟันที่ดำและผุ พร้อมชี้นิ้วไปยังซูเย่
“หึหึ”
ซูเย่หัวเราะเยาะแล้ววิ่งตรงเข้าใส่
“ฮี่ฮี่……”
เมื่อเห็นว่าซูเย่มุ่งหน้าเข้ามาหาแล้ว ชายชราใช้นิ้วหัวแม่เท้าส่งแรงและกระโดดขึ้นสูง ออกจากหุบเขาไปอย่างรวดเร็ว
ซูเย่ไล่ตามไปต่อ
ในจังหวะที่กระโดดนั้นเอง
‘ซ่า!’
เสียงน้ำ ดังขึ้นในทันใด
ม่านน้ำหลายชั้นก่อตัวขึ้นจากมุมของหุบเขา ทันใดนั้นก็สานตัวกันและก่อเป็นทรงกรงนก กักขังร่างของซูเย่ไว้
“ค่ายกล?”
ซูเย่หน้านิ่วเล็กน้อย
เขาเพิ่งลองตรวจสอบอย่างละเอียดว่าไม่มีพลังปราณผันผวนจากค่ายกลใด ๆ แล้วมันก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร?
ในตอนนั้นเอง บนภูเขารอบ ๆ ก็ได้มีร่างมากมายปรากฏขึ้น ทุกสายตาล้วนจ้องมองดูถูกซูเย่
ซูเย่เหลือบมองกลับ
พบว่าทุกคนเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองและขั้นสาม
ทำให้ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคนเหล่านี้จะเป็นผู้ก่อตั้งค่ายกล แม้จะมีคนเป็นสองเท่าจากที่เห็น ก็ไม่สามารถทำให้ค่ายกลเกิดขึ้นได้อย่างฉับพลัน
“แล้วค่ายกลนี้ก่อตั้งขึ้นมาได้อย่างไร?”
ซูเย่ครุ่นคิดเล็กน้อย มองไปยังชายชราบนยอดเขาภายนอกค่ายกล
มีความเป็นไปได้สามอย่าง ที่จะทำให้ก่อค่ายกลขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน
อย่างแรกคือปรมาจารย์ด้านค่ายกล เพียงโบกมือก็สามารถตั้งขึ้นมาได้แล้ว
อย่างที่สองก็คือยันต์ที่สร้างมาจากพลังของปรมาจารย์ด้านค่ายกล เป็นยันต์ที่ซ่อนพลังของค่ายกลไว้ได้
และวิธีการสุดท้ายก็คือ เครื่องมืออาคม!
ในยุคสมัยนี้
ไม่ต้องพูดถึงปรมาจารย์ด้านค่ายกล แค่ตัวค่ายกลเองก็ถือว่าเป็นของหายาก
แม้ว่าจะยังมีสำนักที่ชำนาญในด้านค่ายกลหลงเหลืออยู่ แต่พวกเขาก็มีอยู่เพียงไม่กี่วิชา ไม่มีโอกาสที่ตัวปรมาจารย์จะคงเหลืออยู่ ดังนั้นยันต์ค่ายกลเองก็ไม่สามารถถูกสร้างขึ้นมาได้
ความเป็นไปได้สองอย่างแรกนั้น ไม่มีอีกแล้วในปัจจุบัน
จึงเหลือเพียงความเป็นไปได้ที่สาม
“นี่คือเครื่องมืออาคมเหรอ?” ซูเย่เอ่ยถาม จ้องมองไปยังชายชรา
“หือ?”
ชายชราที่ยิ้มเยาะอยู่นอกค่ายกลตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
มองกลับไปที่ซูเย่ด้วยความประหลาดใจ
“เหมือนว่าฉันจะเดาถูกนะ!” ซูเย่หัวเราะสวนและกล่าว “ถือว่าเป็นเครื่องมืออาคมที่ดี แต่น่าเสียดายที่แกไม่รู้จักวิธีใช้”
เหมือนกับเมืองยักษ์ที่ซูเย่มอบให้เจียงซาน
จำเป็นจะต้องรู้วิธีการใช้เครื่องมืออาคม เพื่อที่จะให้มันสำแดงพลังออกมาได้เต็มที่
เครื่องมืออาคมชิ้นนี้มีพลังของค่ายกลที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง พลังวิญญาณที่บรรจุอยู่ในตัวเครื่องมือ ก็คงจะทรงพลังอย่างมากเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม หากดูจากสถานการณ์ในตอนนี้
ค่ายกลกลับทำได้เพียงล้อมรอบกักขังเอาไว้
เหตุผลนั้นง่ายมาก
ชายชรารู้จักเพียงวิธีเปิดใช้งานเครื่องมืออาคม และไม่รู้วิธีการควบคุมค่ายกล จึงสามารถใช้เป็นกรงขังได้เพียงอย่างเดียว
“เด็กน้อยเอ๋ย จะตายอยู่แล้วยังจะพูดมากอีก! โชคดีนะ ที่ฉันเตรียมการรับมือเอาไว้ ผู้คนเหล่านี้และกับดัก ล้วนเตรียมเอาไว้ให้แกโดยเฉพาะเลย! ยอมรับชะตากรรมเสียเถอะ!”
ชายชราจ้องมองซูเย่และหัวเราะเยาะออกมา
“ทั้งหมดนี่ เพื่อเอาชีวิตฉันเหรอ?” ซูเย่ยิ้มและก้าวเดินขึ้นไปหาชายชราที่อยู่บนยอดเขา ระยะห่างจากตัวของทั้งสองเกินกว่าสิบเมตร และมีม่านน้ำที่กั้นอยู่ จากนั้นกล่าวต่อ “น่าขันสิ้นดี!”
“ฮ่าฮ่า” ชายชราหัวเราะสวน “นี่แหละคือจุดมุ่งหมายของค่ายกล มันจะไม่มีทางหยุดตราบใดที่ฉันไม่เป็นฝ่ายปิดเอง แกจะไม่มีทางออกมาได้ แม้แต่ฉันก็ฆ่าแกไม่ได้ แกจะต้องเน่าตายอยู่ในนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า……เฮือก?”
เสียงหัวเราะหยุดลงไปอย่างกระทันหัน
เขาจ้องมองภาพตรงหน้าตาเขม็ง
นี่มันอะไร?
ซูเย่เดินฝ่าม่านน้ำออกมาโดยตรงอย่างง่ายดาย
แค่เดินออกมา!
เป็นไปได้อย่างไร!
พอผ่านม่านน้ำมาได้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ลดเหลือน้อยกว่าสิบเมตร ใบหน้าของชายชราแข็งทื่อไป
ซูเย่ยิ้มเยาะใส่ชายชราและกล่าว “แกนี่มันโง่เขลา”
“แก แก……”
ชายชราตะลึงงันไป จากนั้นหน้าของเขาเปลี่ยนอีกครั้ง และตะโกนออกมาทันที
“ฆ่ามัน!”
ทันใดนั้น หลายสิบร่างที่อยู่ทั่วภูเขาก็วิ่งเข้าล้อมหาซูเย่จากทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง
“หนึ่งแสงคมดาบปราบสิบสี่รัฐ!”
แสงดาบทรงกางเขนส่องสว่างขึ้นกลางค่ำคืนอันมืดมิด
พลังปราณแสนรุนแรงระเบิดออก
ผู้คนหลายสิบที่วิ่งเข้าใส่เมื่อสักครู่ โดนแรงระเบิดและตายไป!
ซูเย่มองหาชายชราอีกครั้ง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายหายไปจากจุดที่ยืนอยู่เมื่อครู่นี้แล้ว
“แม่งเอ๊ย เด็กนี่มันเชี่ยอะไรวะ?”
“ทำไม?”
“ทำไมมันถึงเดินออกมาได้อย่างนั้น?”
ชายชราวิ่งหน้าตั้งอีกครั้ง พึมพำกับตัวเองตลอดทาง
แรกเริ่ม
เมื่อเด็กนั่น ซูเย่ เดาถูกว่าค่ายกลก่อขึ้นมาจากเครื่องมืออาคม เขาก็ตกใจมากพอแล้ว
ทั่วทั้งโลก ไม่ควรจะมีบุคคลที่สองนอกจากเขา ที่รู้ว่าเขาถือครองเครื่องมืออาคมสำหรับใช้ก่อค่ายกล แม้แต่องค์กรเองยังไม่รู้ เพราะเขาได้มาโดยบังเอิญ!
แต่เด็กนี่
แค่ใช้ตาสำรวจ ก็เดาออกมาได้!
“เด็กเวรนี่มันมาจากไหน!”
ชายชรากล่าวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
หากโชคดีเดาถูกเฉย ๆ ก็ไม่เท่าไร แต่การที่เดินออกมาจากค่ายกลได้ โดยที่ไร้ร่องรอยบาดแผลนี่สิ เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้