ตอนที่ 134
บทที่ 134 วิสัยทัศน์อันกว้างไกล
October 22, 2026
บทที่ 134 วิสัยทัศน์อันกว้างไกล
เมื่อมาถึงลำธารจุดเดียวกับที่ซูเย่มาเมื่อตอนกลางวัน ชายร่างกายสูงใหญ่คนนั้นก็ยืนจ้องมองอีกฟากฝั่งหนึ่งของลำธารด้วยความวิตกกังวล
“ค่อยยังชั่ว”
เมื่อเห็นว่าหญ้าเฉาก๊วยวิเศษเหล่านั้นยังคงอยู่ดี ชายฉกรรจ์ถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ความเศร้าเสียใจที่ต้นโซวูร้อยปีถูกขโมยไปสลายหายสิ้น
ความรู้สึกทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น
“ยังดีที่หญ้าเฉาก๊วยยังอยู่!”
ชายฉกรรจ์กวาดตามองรอบบริเวณเพื่อให้แน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีมนุษย์คนอื่นอยู่ด้วย จากนั้นเขาจึงได้ระเบิดเสียงหัวเราะและพึมพำว่า “โชคดีที่ยังไม่มีใครมาเจอหญ้าเฉาก๊วยพวกนี้ และพวกมันต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!”
“อีกสิบวันเราต้องรีบกลับมาเก็บมันให้เร็วที่สุด!”
เมื่อนึกถึงการเก็บหญ้าเฉาก๊วยวิเศษในอีกสิบวันข้างหน้า ชายฉกรรจ์ก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
เขามองไปที่กลุ่มหญ้าเฉาก๊วยด้วยแววตาเป็นประกาย
จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกมา
…
มหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยาง
วันอังคาร
18:00 น.
รายละเอียดการแข่งขันเพื่อฝากตัวเป็นลูกศิษย์อาจารย์จากสมาคมแพทย์แผนจีนได้รับการเผยแพร่ออกมาแล้ว!
“นักศึกษาที่สามารถทำคะแนนติด 100 อันดับแรกได้สำเร็จ จะสามารถเลือกได้ว่าตนเองจะเรียนพิเศษกับอาจารย์ท่านใดก็ได้หนึ่งท่าน”
รายชื่อคณะอาจารย์มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 30 คน
“เป็นอย่างที่คิดจริงด้วย!”
เมื่อเห็นประกาศฉบับนี้ บรรดานักศึกษาในมหาวิทยาลัยก็ตื่นเต้นกันอย่างถ้วนหน้า
หลังจากรอคอยมาหลายวัน ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง
จิตใจของพวกเขาฮึกเหิม ไม่ได้จมอยู่กับความเศร้าโศกในอดีตอีกต่อไป!
“อาจารย์อาวุโสทั้ง 30 ท่านนี้ ต่างก็เป็นแพทย์แผนจีนชื่อดังทั้งนั้น ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ถือว่าสวรรค์เข้าข้างพวกเราแล้ว!”
“ตอนแรกฉันนึกว่าเขาจะประกาศแค่ขำ ๆ นะ คิดไม่ถึงเลยว่าอาจารย์อาวุโสทั้ง 30 คนนี้จะยอมร่วมมือด้วย คณบดีหลี่ของพวกเราสุดยอดจริง ๆ!”
“ถ้าได้ฝากตัวเป็นลูกศิษย์หนึ่งในแพทย์แผนจีนอาวุโสเหล่านี้ พอเรียนจบแล้ว เราสามารถเติมข้อมูลลงไปในใบสมัครงานได้ด้วยนะ คิดดูสิว่าถ้ามีคำว่าเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ XXX ต่อท้ายไปด้วย มันจะน่าภูมิใจขนาดไหน”
“ถ้าพวกเราได้เป็นลูกศิษย์ของพวกเขาจริง ๆ ล่ะก็ อนาคตในวงการแพทย์แผนจีนของพวกเราก็ต้องสดใสแน่นอน!”
กวาดตาดูในวงการนักศึกษาขณะนี้ ไม่มีผู้ใดจะมีความสุขมากกว่าเด็กจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยางอีกแล้ว ทุกคนที่ได้รับทราบข่าวนี้ ต่างก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ทางนั้นดูจะให้ความสำคัญกับนักศึกษามากเลยนะ?”
“ไปบอกให้คณบดีของพวกเราทำตามพวกแพทย์แผนจีนจี้หยางบ้างดีไหมเนี่ย?”
“ทำไมคณบดีของพวกเราถึงไม่คิดอะไรดี ๆ แบบนี้บ้างนะ…”
เดิมทีก่อนหน้านี้ นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ล้วนติดตามสถานการณ์ของมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยางด้วยความสนุกสนาน ไม่ได้คิดอื่นใดนอกจากเป็นสิ่งบันเทิงฆ่าเวลา
แต่ในขณะนี้ พวกเขาก็อดตกตะลึงไม่ได้
“สุดยอดไปเลยเว้ยเฮ้ย! ถ้าสามารถหาอาจารย์ที่จะช่วยสอนแบบตัวต่อตัวได้อย่างนี้ล่ะก็ นักศึกษาที่เรียนจบมาก็มีคุณภาพมากขึ้น ถือเป็นการเดินหมากที่ฉลาดมาก!”
“ทำไมคณบดีของที่อื่นถึงสุดยอดแบบนี้นะ ถ้าสถาบันศิลปะของพวกเรามีอาจารย์ดี ๆ แบบนี้บ้าง ฉันคงไม่ต้องวนเวียนอยู่กับการเรียนออกแบบเสื้อผ้าตั้งสองปีอย่างนี้หรอก!”
“ถ้าเขามาเป็นคณบดีที่สถาบันการดนตรีซิงเหมิง ฉันว่าฉันต้องได้รับการสนับสนุนให้ออกอัลบั้มแล้วแน่ ๆ!”
…
บรรดาผู้บริหารของมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนคู่แข่งหลาย ๆ แห่งก็เห็นประกาศฉบับนี้แล้วเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ พวกเขาก็เคยได้ยินข่าวลืออยู่บ้าง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยางจะเอาจริง!
“ใครกันนะที่คิดไอเดียแบบนี้ออกมาได้?”
“ให้แพทย์แผนจีนชื่อดังมาเป็นอาจารย์พิเศษในมหาวิทยาลัยอย่างนั้นหรือ? มีแพทย์แผนจีนยอมทำตามที่พวกเขาร้องขอด้วยจริงสิ?”
“ไม่ได้การแล้ว พวกเราทำตามบ้างดีกว่า ถ้าไม่รีบทำตามตอนนี้ เดี๋ยวแพทย์แผนจีนจี้หยางจะได้หน้าไปคนเดียว รับรองได้ว่าพวกเด็ก ๆ คณะแพทย์แผนจีนต้องมีกำลังใจเรียนขึ้นอีกเยอะเลย!”
ดังนั้น มหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนชื่อดังหลายแห่งจึงเรียกประชุมผู้บริหารอย่างเร่งด่วน เพื่อปรึกษาหารือกันว่าพวกเขาควรปรับกลยุทธ์อย่างไรดี
ทุกคนไม่เคยรู้สึกว่ามหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยางจะมีความน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
…
ณ เรือนจำกลางจี้หยาง
“หลี่เคอหมิงหาวิธีเอาชนะใจนักศึกษาได้แล้วเหรอเนี่ย?”
หยางเหวินป๋อซึ่งได้รับทราบข่าวนี้เช่นกันถึงกับมีดวงตาเป็นประกายแวววาวขึ้นมาทันที “ทำไมฉันถึงมองไม่ออกเลยนะ ให้ตายสิ หลี่เคอหมิง ภายนอกดูสุภาพเรียบร้อยไม่มีพิษไม่มีภัย แต่พอขึ้นเป็นคณบดีเท่านั้นแหละ กล้าได้กล้าเสียยิ่งกว่าฉันซะอีก”
…
สวนสาธารณะขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
“หืม ใช้ได้เลยนี่นา!” ฮั่วเหรินเซิงระเบิดเสียงหัวเราะเมื่อเห็นแผ่นป้ายประกาศติดอยู่ข้างทาง “ถือว่ามีวิสัยทัศน์กว้างไกล แก้ปัญหาได้อย่างชาญฉลาด ไม่เสียทีที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน”
…
มหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนจี้หยาง
หอพักชาย
“สุดยอดเลยครับเพื่อน ๆ!”
ซูชือส่งเสียงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น “รายละเอียดในประกาศบอกว่า ถึงไม่ใช่เด็กคณะแพทย์แผนจีน ก็สามารถเข้าแข่งขันคัดเลือกอาจารย์ให้ตัวเองครั้งนี้ได้เหมือนกัน ขอแค่เราหาอาจารย์ที่เหมาะสมให้เจอ เราก็คงได้เชิดหน้าชูตาไม่น้อยหน้าเด็กจากคณะแพทย์แผนจีนอีกแล้ว”
“นั่นสิ ถ้ามีแพทย์แผนจีนคอยชี้แนะตลอดเวลา ความรู้ที่พวกเราจะนำมาวิจัยสมุนไพรต่อไปก็ต้องแน่นปึ้กมากกว่าเดิม ดูเสี่ยวเย่เป็นตัวอย่างสิ เพราะหมอนี่มีอาจารย์ดี ก็เลยมีฝีมือก้าวหน้ามากกว่าพวกเราทุกคนไง”
จินฟานพูดด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
ในขณะที่ซูเย่พูดอะไรไม่ออก
จังหวะนั้น ข้อความก็ถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์ของเขา
เป็นข้อความจากหวังเหา
“เงิน 100,000 หยวนถูกโอนเข้าบัตรของนายเรียบร้อยแล้วนะ”
“ขอบคุณมากครับ!”
ซูเย่พิมพ์ตอบกลับไป
เงินก้อนนี้มาได้ถูกเวลาทีเดียว
วันพรุ่งนี้คือวันพุธ เขากำลังจะต้องหาเงินไปซื้อสมุนไพรคุณภาพสูงอยู่พอดี
…
เช้าวันต่อมา
ซูเย่กับหลี่เคอหมิงขึ้นรถไฟมุ่งหน้าเข้าเมือง
“เฮ้อ…”
หลี่เคอหมิงระบายลมหายใจออกมาอย่างแรงเมื่อหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะนุ่ม เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของชายวัยกลางคนผ่อนคลายมากกว่าครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเจอกันหลายเท่า
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของเธอมากนะ สุดท้ายทุกอย่างก็คลี่คลายลงด้วยดีจริง ๆ”
หลี่เคอหมิงพูดและยิ้มกว้าง
“ความจริงผมก็แค่พูดไร้สาระไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นแหละครับ อาจารย์ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
ซูเย่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม