ตอนที่ 150
บทที่ 150 กลายเป็นเจ้าหัวขโมยอีกครั้ง
October 22, 2026
บทที่ 150 กลายเป็นเจ้าหัวขโมยอีกครั้ง
ซูชือลุกขึ้นยืนเท้าเอว ส่งเสียงตะโกนไล่หลังไปอย่างวางมาด
“เลิกพูดมากได้แล้วมั้ง รีบตามไปเถอะ เกิดตามไม่ทันขึ้นมานี่ยุ่งเลยนะ!”
จินฟานตบไหล่ซูชือก่อนยกมือชี้ไปยังแผ่นหลังของซูเย่ที่หายลับเข้าไปในดงป่า
ซูชือถึงกับชะงักกึก
เมื่อขมวดคิ้วมองไปยังทิศทางที่หัวขโมยหายไป เขาก็พบว่าหมอนั่นวิ่งหนีเข้าไปในป่าจริง ๆ
“เฮ้ยย! มันเอามือถือฉันไปแล้ว!”
ซูชือร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจขณะที่วิ่งตามเข้าไปในป่าอย่างบ้าคลั่ง
จินฟานวิ่งตามหลังเพื่อนไปติด ๆ พวกเขามีความเร็วน่าประทับใจ เพียงไม่นาน ก็ตามมาถึงในเขตป่าหนาทึบ
ปรากฏว่าเจ้าหนุ่มหัวขโมยยืนหันหลังและเอามือไขว้หลังรอคอยพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว
“เอาซี้ อยู่ดีไม่ว่าดีคิดขโมยมือถือฉันใช่ไหม! วันนี้แหละฉันจะอัดแกให้น่วมไปเลย!”
ซูชือตะโกนด้วยความโกรธแค้นและพุ่งกระโจนเข้าไปหาหัวขโมย
จินฟานไม่ได้โกรธแค้น เพราะตนเองไม่ใช่ผู้เสียหาย แต่เขาก็พุ่งทะยานเข้าหาซูเย่พร้อมกับซูชือ และโจมตีด้วยกำปั้นอันหนักหน่วง
“ผลั่ก!”
ซูเย่หมุนตัวกลับมายกมือขึ้น
ฝ่ามือของเขาสามารถคว้าจับกำปั้นของทั้งสองหนุ่มได้ทันเวลา ต่อมา ซูชือกับจินฟานก็ล้มลงไปกระแทกพื้นเสียงดังตุบ
ทั้งสองหนุ่มนอนคว่ำหน้า แอบชำเลืองมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาลองใช้ทักษะการต่อสู้ในโลกความจริง แต่คิดไม่ถึงเลยว่ากลับมาพบเจอผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเสียได้
แต่ซูชือกับจินฟานไม่คิดยอมแพ้ง่าย ๆ พวกเขาลุกขึ้นมาและถลันเข้าไปหาเจ้าหัวขโมยอีกครั้ง
หลังจากนั้น
ก็ต้องล้มลงมานอนกองอยู่บนพื้นอีกรอบ
ซูชือกับจินฟานลุกขึ้นมองซูเย่ด้วยความพิศวง
“นายเป็นใครกันแน่? เก่งขนาดนี้จะต้องมาหลอกขโมยมือถือฉันเพื่ออะไร!”
“ถ้ามันไม่ใช่มือถือของนาย ฉันก็คงไม่ขโมยหรอก”
ซูเย่ตอบเสียงเรียบ
ซูชือพูดอะไรไม่ออก
จินฟานก็ตกอยู่ในอาการเดียวกัน
“ฉันสู้นายไม่ได้ อยากได้มือถือก็เอาไปเถอะ ฉันยกให้”
ซูชือสบถคำหยาบตามหลัง ก่อนจะดึงตัวจินฟานเดินออกมา เพราะพวกเขาไม่สามารถทนรับความพ่ายแพ้ได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
แต่อย่างไรก็ตาม
เพิ่งจะเดินออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น เงาดำก็ทิ้งตัวลงมายืนดักอยู่ข้างหน้า
เงาดำนั้นหันหน้ากลับมา
ก็กลายเป็นเจ้าหัวขโมยอีกครั้ง
“มึงจะเอาใช่ไหม ได้เลย!”
สองหนุ่มกระโจนเข้าไปโจมตีใส่หัวขโมยด้วยความโกรธแค้นสุดขีด
วินาทีต่อมา
พวกเขาก็ต้องลงมานอนเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่บนพื้นดิน…
“พอใจหรือยัง?”
ซูเย่ส่งเสียงถาม
แน่นอนว่าทั้งสองหนุ่มจะไปพอใจได้ยังไง!
ซูชือกับจินฟานได้แต่สบถอยู่ในใจ ส่วนภายนอกไม่กล้าทำอะไร นอกจากพยักหน้าและตอบว่า
“พอแล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะ”
“ลุกขึ้นมาสิ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น”
ซูเย่โยนโทรศัพท์มือถือกลับมาให้ซูชือพลางหัวเราะในลำคอ “เห็นว่าพวกนายมีฝีมือการต่อสู้พอใช้ได้ ฉันจะสอนอะไรให้สักหน่อย ไม่รู้ว่าพวกนายอยากเรียนกับฉันหรือเปล่า?”
หา?
ซูชือกับจินฟานเบิกตาโต พูดอะไรไม่ออก
เจ้าหัวขโมยคนนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง?
พออัดพวกเขาเสร็จ ก็จะมาสอนวิชาการต่อสู้ให้เนี่ยนะ
“นายจะสอนอะไรพวกเรา?”
ซูชือถามด้วยความสงสัย
“สอนเรื่องการใช้หมัดระดับสูง”
พูดจบ ซูเย่ก็โบกสะบัดมือขวา