ตอนที่ 218
บทที่ 218 พี่น้องเรา...เตรียมออกรบ!
October 22, 2026
บทที่ 218 พี่น้องเรา…เตรียมออกรบ!
สี่ชั่วโมงผ่านไป…
“หมดเวลาแล้ว!”
ซูเย่โบกมือให้ทั้งสองคนและตะโกนเสียงดัง “พี่น้องเรา เตรียมออกรบ!”
“สู้!” หมื่นคนคำรามพร้อมกันสะท้านฟ้า!
ด้วยกำลังพลนับหมื่นคน ซูเย่ก็มาถึงบรรพตไร้ธุลีที่เชิงเขาด้านหลัง
บรรพตไร้ธุลีเป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ปกติของเกม ตั้งตระหง่านอยู่ในที่ราบที่ดูราวกับไร้จุดสิ้นสุด ราวกับดอกไม้ที่นูนยื่นออกมาจากใจกลางที่ราบ ด้านหน้าเชื่อมต่อกับที่ราบ มีความลาดชันเล็กน้อย ด้านหลังเป็นกำแพงภูเขาสูงชันสูงหลายร้อยเมตร
ในยามนี้ ซูเย่ก็พาทุกคนไปที่ข้างภูเขา…
ที่เบื้องบนท้องฟ้า ณ ยอดเขาสูง…
หลังจากเฝ้าดูการฝึกซ้อมตลอดสี่ชั่วโมง ความคาดหวังก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้บัญชาการทั้งหกคน
“นี่คือกระบวนทัพที่ตั้งได้อย่างรวดเร็วใช่ไหม?”
“ภายในสี่ชั่วโมง สามารถฝึกได้แบบนี้ ถือว่าไม่เลวแล้ว”
“หญิงสาวที่เป็นคนคุมดูท่าจะไม่เลวเลย…เป็นต้นกล้าที่ดี”
“เป็นเช่นนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่า กระบวนทัพที่ตั้งได้อย่างรวดเร็วนี้จะเป็นอย่างไรกันแน่…ฉันตั้งตารอชม”
……
ในขณะที่ทุกคนเตรียมทำสงคราม ซูเย่ก็ขี่เฉิงหวงไปที่ด้านนอกของที่ราบใกล้กับภูเขา
หลังจากตามหาครู่หนึ่ง ก็เห็นกลุ่มคนห้าคน ตรงเข้าไปจัดการทันที แล้วเหลือไว้หนึ่งคนเหมือนเดิม
ดูไอดีของคนนั้น ‘จิงโจ้ป่วยเป็นไข้’
ซูเย่ยังคงนิ่งเงียบ
บังเอิญแท้…
จิงโจ้ป่วยเป็นไข้เองก็ตะลึงค้างเช่นกัน ถามอย่างตกตะลึงปนสงสัย “คุณเจอผมได้ยังไง ผมหนีจากทิศตะวันออกมาทิศตะวันตกแล้วเนี่ย คุณยังจะหาผมเจออีกเหรอ?!”
“ถ้าฉันบอกว่าบังเอิญจะเชื่อไหม?” ซูเย่แบมือออกพลางกล่าว
“เชื่อไม่เชื่อแล้วต่างกันยังไง? พูดมาสิ…ครั้งนี้จะโพสต์อะไรอีก”
จิงโจ้ป่วยเป็นไข้มองไปทางซูเย่อย่างหมดหนทาง กดเปิดบอร์ดอย่างชำนาญ เตรียมกดส่งโพสต์
“แชร์พิกัดนี้ออกไป…”
ซูเย่ส่งพิกัดไปให้อีกฝ่ายแล้วกล่าว “บอกทุกคนว่ามีเป้าหมายหนึ่งหมื่นคนที่นี่ แม้ว่าฉันจะต้องตาย ฉันก็จะไม่ใช้ดาบเวหาแน่นอน ให้พวกเขาวางใจเถอะ!”
“คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
จิงโจ้ป่วยเป็นไข้แสดงอาการประหลาดใจ นัยน์ตาของความปิติยินดีปรากฏขึ้น พลางคิดในใจว่าเขาจะเข้าร่วมดีหรือไม่
ทันใดนั้นด้วยความคิดที่ว่าเจ้ากรรมนายเวรดูเหมือนจะสามารถค้นพบตัวเขาได้ จึงตัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง
เขากดแก้ไขโพสต์และส่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“นายไปได้แล้ว…” ซูเย่เห็นว่าโพสต์ถูกส่งออกไปแล้วจึงโบกมือและปล่อยให้เขาจากไป
จิงโจ้ป่วยเป็นไข้ ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกและจากไปอย่างรวดเร็ว
ผู้เล่นนับไม่ถ้วนในบอร์ดต่างก็ ‘หิวกระหาย’ มานานแล้ว และในที่สุดเวลาผ่านไปห้าชั่วโมง พิกัดก็ถูกส่งมา…
เมื่อเห็นพิกัด ทุกคนจึงมุ่งหน้าเข้าใกล้พิกัดโดยทันที ผู้เล่นที่พลุกพล่านหนาแน่นมาพบปะและรวมตัวกันระหว่างทาง
ตอนแรกมีไม่กี่ร้อย ไม่กี่พัน แล้วกลายเป็นหลายหมื่น…หลายแสน
ในที่สุด เมื่อกองทัพผู้ล่าก้าวเข้ามาในที่ราบ จำนวนก็ใกล้จะถึงหนึ่งล้านแล้ว!
“ตึงตึงตึง……!”
แม้ว่าจะไม่มีฝีเท้าที่พร้อมเพรียง แต่ผู้คนนับล้านมารวมตัวกัน ต่อให้มีฝีเท้าที่กระจัดกระจายไร้ระเบียบก็สามารถทำให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องบนพื้นดิน
ณ บรรพตไร้ธุลี
ผู้เล่นฝึกยุทธ์ที่เตรียมพร้อมนับหมื่นคน สำรวจสถานการณ์ผ่านบอร์ดเกม
หลังจากที่เห็นข้อมูลที่รวบรวมบนบอร์ดเกม ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป หัวใจของพวกเขาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณในการต่อสู้เริ่มตื่นตัวขึ้น
จะทำยังไงดี?!
หนึ่งหมื่นปะทะหนึ่งล้าน ความแตกต่างหลายสิบเท่าหลายร้อยเท่า กระบวนทัพสามารถทำให้หนึ่งคนชนะหนึ่งร้อยคนได้จริงหรือ?
ยามยืนอยู่เบื้องหน้าฝูงชน ซูเย่รับรู้ถึงอารมณ์ที่แปรปรวนของทุกคน ซูเย่ขี่เฉิงหวงพลางชูธงในมือขึ้นสูง เขาพูดเสียงดังกับทุกคน “ทุกคนไม่ต้องกลัว มากสุดก็แค่ตาย!”
“นี่มันเป็นแค่เกม ให้เรากำหนดชะตาชีวิตของเราเองดีหรือไม่!”
“ต่อให้ต้องตาย พวกเราก็จะเป็นผู้กล้า พวกเราต้องการบอกให้ทั้งโลก Fantasy Dream ได้รับรู้ พวกเราไม่เคยถอยแม้ครึ่งก้าว!”
ใช่แล้ว! ต่อให้ตายเราก็เป็นผู้กล้า
สายตาของทุกคนบนสนามพลันปรากฏความมุ่งมั่น
นี่แค่เกม วันนี้เราจะมาบอกทั้งโลก Fantasy Dream ให้รู้ว่า เราไม่ใช่คนขลาดเขลาและเราไม่เคยถอย!
ต่อให้ถูกทำลายล้าง เราก็สามารถเล่าให้ลูกหลานฟังได้ยามแก่ชรา คุณปู่ของหลานในปีนั้นสู้กับคนเป็นล้านด้วยกำลังคนเพียงหมื่น!
ในเสี้ยววินาทีขวัญกำลังใจทุกคนก็เพิ่มขึ้น!
ในเวลานี้ ซูเย่มองไปที่ไป๋จือหรานที่มีบรรพตไร้ธุลีอยู่เบื้องหลัง
ไป๋จือหราน พยักหน้าอย่างจริงจังไปทางซูเย่
“ตั้งกระบวนทัพ” ซูเย่ชูธงขึ้นพลันตะโกนเสียงดัง
หมื่นคนเข้าแถวอย่างรวดเร็วและพร้อมเพรียง! ซูเย่ยกธงขึ้นสูงและมาถึงที่สูงด้านหลังไป๋จือหราน
“กึก!”
เสียงดังกึกก้อง ซูเย่ปักธงในมือของเขาลงไป
“เธอยืนอยู่ที่นี่”
ซูเย่พูดกับไป๋จือหราน “สถานที่แห่งนี้เบื้องหลังคือบรรพตไร้ธุลี ตัดปัญหากังวลการซุ่มโจมตีด้านหลัง แม้ว่าตำแหน่งจะไม่สูงมาก แต่ก็สามารถเห็นกองทัพทั้งหมดได้”
“รับทราบ!” ไป๋จือหราน พยักหน้าอย่างหนักแน่นพลางกล่าว “ฉันกำลังรอให้นายบอกวิธีการที่ดีกว่าธงสัญญาณ”
ซูเย่ส่งคำขอแลกเปลี่ยนมาให้เธอ ไป๋จือหรานกดตกลงกับการแลกเปลี่ยนอย่างฉงน
เมื่อหน้าการแลกเปลี่ยนปรากฏขึ้น ใบหน้าของไป๋จือหรานเปลี่ยนไปเล็กน้อย และสายตาที่มองซูเย่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
ซูเย่แลกเปลี่ยนหยกปราณธรรมดาสามร้อยก้อนกับหยกปราณขั้นรองห้าอันให้เธอ!
นี่คืออะไรกัน?
แม้ว่าเธอจะใช้เพียงส่วนเล็ก ๆ ของมัน แต่เธอก็สามารถเพิ่มเลเวลของเธอเป็น 40 ได้ในทันที!
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” ไป๋จือหรานมองซูเย่อย่างตกตะลึง
“น้อยไปด้วยซ้ำ” ซูเย่ส่ายหน้าพลางกล่าว “เธอคิดว่าไงละ”
“น้อยไปหน่อยจริง ๆ แต่นายไม่กลัวว่าฉันจะหอบของหนีงั้นเหรอ”