ตอนที่ 219
บทที่ 219 หนึ่งหมื่นปะทะหนึ่งล้าน!
October 22, 2026
บทที่ 219 หนึ่งหมื่นปะทะหนึ่งล้าน!
ในช่องการถ่ายทอดสด มีคอมเม้นวิ่งผ่านบนหน้าจอมากมาย
ไม่มีใครคิดว่าเจ้าเวรกรรมจะชนะได้ ทุกคนล้วนคิดว่าเป้าหมายหนึ่งหมื่นคนนี้จะต้องตายทุกคนแน่…
เพราะความแตกต่างมีมากเกินไป หนึ่งหมื่นกับหนึ่งล้าน นี่มันบ้าบออะไรกัน?!
แม้ว่าทุกคนจะได้รับการฝึกฝนจนมีความสามารถถึงขั้น 1 คน รับมือ 100 คนได้ แต่ว่าหนึ่งต่อร้อยกับหมื่นต่อล้านมันไม่เหมือนกันหรอกนะ…
การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ
เจ้าเวรกรรมฆ่าคนร้อยคนได้ ฆ่าคนนับพันได้ หลอกคนนับหมื่นไปตายได้ แต่ว่าเขาจะสามารถฆ่าคนนับล้านได้งั้นเหรอ?!
แน่นอนว่าไม่…
เจ้าเวรกรรมตายแน่ ต่อให้เป็นเทพเซียนมาจุติ ก็หมดหนทางแล้ว!
ในเวลานี้ สงครามเริ่มขึ้นแล้ว!
“ดาบพิชิตมังกร กระบี่สวรรค์ อยู่แค่เพียงเอื้อมมือ ทุกคน…บุก!”
เสียงตะโกนของผู้คนนับล้านสั่นสะเทือน แผ่บรรยากาศปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า เมื่อเผชิญกับสถานการณ์นี้ ผู้คนนับหมื่นที่รอคอยในการต่อสู้เต็มรูปแบบ แต่ละคนต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างต่อเนื่อง ระงับความตื่นตระหนกในหัวใจของเขาก่อนจะจับอาวุธในมือแน่น เหงื่อออกทั่วร่างกายอย่างประหม่า
แต่ไม่มีผู้ใดถอยแม้คนเดียว!
“พี่น้องทุกคน ฉันจะเริ่มบุกให้พวกนายเอง!”
ระยะห่างของทั้งสองทัพอยู่ที่สองพันเมตร ซูเย่โบกดาบเล่มเขื่องในมือ พลันส่งเสียงตะโกน แล้วขี่เฉิงหวงบุกเข้าไป
“เมามายหลับพับกลางสนามรบสหายอย่าได้นึกเยาะข้า แต่โบราณมามีกี่คนหนอกลับคืนเรือน ฮ่า…ๆๆ!”
เสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วฟ้า หนึ่งคน หนึ่งสัตว์พาหนะ บุกทะยานเข้าสู่ทัพหนึ่งล้าน
ฉึก!
เสียงดาบดังขึ้น ท่วมท้นไปกับเสียงตะโกนสังหารและเสียงฝีเท้าของผู้คนนับล้าน
เสี้ยววินาทีทั่วทั้งผืนฟ้า ฟ้าร้องกึกก้อง อัสนีฟาดฟัน ดาบกระบี่พุ่งตรงมาประกายแสงพาดผ่าน ราวกับหยดน้ำในมหาสมุทรรวมตัวกันเป็นเกลียวคลื่น…พุ่งเข้าจู่โจมซูเย่ที่กำลังขี่เฉิงหวงอยู่
ทันใดนั้นภายใต้เงาดาบ หนึ่งคน หนึ่งสัตว์พาหนะราวกับเข้าสู่เมืองร้าง ทุกที่ที่ก้าวผ่าน…ก็มีประกายแสงเย็นวูบวาบ
หลายสิบคนถูกฟันร่างขาดในทันที ร่างกายจางหายไปจากที่เดิม พุ่งชนราวกับสว่านไฟฟ้าที่หมุนจนสุดขั้ว บดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เมื่อเห็นฉากที่ปรากฏเบื้องหน้า เป้าหมายหนึ่งหมื่นคนที่กำลังรอการต่อสู้ก็ถูกกระตุ้นจนเลือดในตัวของพวกเขาเดือดพล่านทันที บุกทะยานเข้าไปฆ่าหลายร้อยคน
ซูเย่หันกลับมาและพุ่งตัวออกจากฝูงชนนับล้าน
ในตอนที่ทุกคนคิดว่าซูเย่กำลังถอยหนี เขาก็พุ่งกายเข้าไปในกลุ่มคนอีกครั้ง
แล้วสังหารคนนับร้อย
ซ้ำไปซ้ำมา เป็นเช่นนี้ถึงสิบครั้ง…ยับยั้งฝีเท้าของทัพใหญ่ที่กำลังบุกเข้ามาได้
ครั้งที่ 11
ไม่ได้มีเพียงเขาเท่านั้น เบื้องหลังยังมีผู้คนนับหมื่นที่มีจิตวิญญาณการต่อสู้เต็มเปี่ยม ประกอบเป็นกระบวนทัพรูปแบบต่าง ๆ อยู่เบื้องหลังเขา
“ฆ่ามัน!”
ทุกคนต่างโห่ร้องดังลั่น
แม้เสียงจะไม่ดังเท่าผู้ล่านับล้าน แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาไม่ต่างกันเลย แข็งแกร่งกว่าเสียด้วยซ้ำ!
เพราะพวกเขาพร้อมที่จะสละแม้ชีวิต!
ตู้ม…!!!
สองทัพเริ่มปะทะกันอย่างดุเดือด
ที่ด้านหลัง…ไป๋จือหรานประกาศคำสั่งที่สอง ซึ่งประกาศได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า…
“กระบวนทัพนกเป็ดน้ำร่วมมือกับการโจมตีของกระบวนทัพรูปลิ่ม กระบวนทัพจันทร์เสี้ยวขยายแนวหน้าเพื่อต่อต้านศัตรูที่ล้อมรอบทั้งสองด้าน ห้ากระบวนทัพหานซิ่นตีกระบวนทัพฝ่ายตรงข้าม และกระบวนทัพจัตุรัสคอยร่วมมือกับกระบวนทัพอื่นๆ!”
ทุกคนเห็นแล้ว ผู้เล่นธรรมดาไม่เข้าใจ แต่หัวหน้ากระบวนทัพทุกคนเข้าใจได้ทันที…
สั่งกระบวนทัพของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อแปรกระบวนทัพที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระบวนทัพสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ ที่มีผู้คนเพียงหนึ่งหมื่น กลายเป็นหนามแหลมคมนับไม่ถ้วนในทันที และบุกทะลวงเข้าไปในกลุ่มผู้ล่าที่หนาแน่นอย่างดุเดือด
เสี้ยววินาที…เสียงร้องของความเจ็บปวดและความตื่นตระหนก และเสียงวิ่งหนี กลบเสียงแห่งการฆ่าฟันไปจนหมด…
ทุกคนที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสด พวกเขาต่างตกตะลึงกับฉากตรงหน้า
พวกเขาทั้งหมดเป็นคนสมัยปัจจุบัน เคยเห็นฉากรบพุ่งในสงครามโบราณเสียที่ไหน แต่ตอนนี้เบื้องหน้าพวกเขาราวกับการรบพุ่งในสนามรบสมัยโบราณอย่างสมบูรณ์แบบ…
ท่ามกลางการสู้รบอันดุเดือดระหว่างสองทัพ พวกเขาเห็นคนถูกตัดมือตัดเท้าฟันหัวขาด…!
แม้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงเกม เป็นแค่ภาพลวงตา แม้ว่าผู้เล่นทั่วไปทุกคนจะไม่รู้สึกเจ็บปวดก็ตาม แต่ทว่าการต่อสู้อันดุเดือดที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขายังคงทำให้ทุกคนตกใจอย่างสุดซึ้ง
พวกเขาเพิ่งเข้าใจ สงครามที่พวกเขาคิดเอาไว้ กับสงครามที่แท้จริงอันทรหดไม่เหมือนกันเลยสักนิด!
หนึ่งนาที 10 นาที 30 นาที 1 ชั่วโมง……
ข้อความสั่งข้อความแรก 3 ข้อความ 6 ข้อความ 10 ข้อความ…
ผู้ชมทุกคนมองดูฉากเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย…หนึ่งหมื่นคนแม้ว่ากำลังคนจะเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ แต่กระบวนทัพยังคงไม่สั่นคลอน
ไม่มีใครคิดว่าพวกเขาจะยืนหยัดได้นานขนาดนี้ ยิ่งไม่คิดว่าพวกเขาจะฆ่าศัตรูเลือดไหลนองเป็นสาย…
สองชั่วโมงผ่านไป… ยังคงไร้ผลแพ้ชนะ…
ระหว่างสงครามที่ดุเดือด…ค่ายกลนกเป็ดน้ำถูกตีพ่าย
จางจงหมิงอยู่ตรงกลาง ถือดาบมือใหม่อยู่ในมือ เผชิญหน้าหลายกับคนร้อยคนที่ปิดล้อมเขา แต่ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย
“ฮ่า…ๆ วันนี้ฉันไม่ใช้ดาบเวหาหรอกนะ!”
“มาสิ มาฆ่าฉันสิ!”
“ดาหน้ากันเข้ามา!”
จางจงหมิงโบกดาบมือใหม่ในมือของเขาพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลันทะยานเข้าไปในฝูงชนที่ปิดล้อมเข้ามา ปล่อยให้ทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนโจมตีตัวเขา เขายังโบกดาบในมือเพื่อฆ่าฟันคนจำนวนมาก จะตายก็ตายไปด้วยกัน!
ซูเย่อยากจะเข้าไปช่วยแต่ไม่ทันเสียแล้ว และเมื่อเขาเห็นจางจงหมิงสู้จนตาย ดวงตาของเขาก็สั่นไหวอย่างรุนแรง เขารีบทะยานเข้าสู่กองทัพศัตรูอีกครั้ง ทุกที่ที่เข้าก้าวผ่านล้วนมีกองกระดูก!
ห่างออกไปไม่ไกล กระบวนทัพรูปลิ่มขนาดใหญ่ถูกล้อมโดยผู้คนนับไม่ถ้วนอย่างบ้าคลั่ง
กระบวนทัพรูปลิ่มพลันสลายตัวลงราวกิ่งไผ่ที่แตกหัก…
“กระบวนทัพรูปลิ่มถูกตีแตก เปลี่ยนไปตั้งกระบวนทัพนกเป็ดน้ำ!”
คำสั่งอันดับที่ 34 ของไป๋จือหรานส่งมาปรากฏบนท้องฟ้า…
กระบวนทัพรูปลิ่มที่เกือบจะมอดม้วย เริ่มสลายตัวลง ตั้งเป็นกระบวนทัพนกเป็ดน้ำหลายกระบวนทัพในทันที และพุ่งออกไปแต่ละทิศอย่างบ้าคลั่ง
ทันใดนั้นก็มีคนหันมาโจมตีไป๋จือหรานในระหว่างการต่อสู้อันดุเดือด…
แสงดาบส่องผ่านดวงตาของไป๋จือหราน ในขณะที่หลบการโจมตีนั้น หน้ากากที่สวมบนใบหน้าของเธอหลุดออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอ
ในชั่ววินาทีนั้นเอง…ทุกคนที่พุ่งเข้าหาหยุดลงโดยพลัน แต่ละคนถูกใบหน้าของไป๋จือหรานทำให้ตกตะลึง!