บทที่ 52 การแลกเปลี่ยนกับผู้บัญชาการเจียง!

เขามองซูเย่อย่างพิจารณา หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

“ตามฉันมา”

เกาหรงกวงยืนขึ้น “ในระดับของเธอ แต่เดิมเธอไม่มีสิทธิ์ไปพบผู้บัญชาการ แต่ครั้งนี้ฉันสามารถยกเว้นได้และพาเธอไปพบ! ทางที่ดีเธอควรทำเรื่องที่ดีจริง ๆ มิฉะนั้นเธอจะไม่มีโอกาสครั้งที่สอง!”

“ขอบคุณครับ”

ซูเย่ยิ้มและพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

จุดประสงค์ของเขาคือการพูดคุยกับผู้บัญชาการ

เขตมหานครตะวันออก ผู้บัญชาการเจียงซาน เคยพบกันครั้งหนึ่งตอนที่เขาไปสำนักเมฆาคราม วันนี้เป็นเวลาที่จะได้พูดคุยกันดี ๆ แล้ว

“ต้องสวมหมวก VR ไหมครับ?”

ซูเย่เดินตามเกาหรงกวงออกไปและถามด้วยความสงสัย

“ไม่ต้อง”

เกาหรงกวงเอ่ยตอบกลับ

หลังจากออกจากทีมสืบสวนแล้ว ซูเย่ก็ขึ้นรถออฟโรดที่เกาหรงกวงเป็นผู้ขับเอง ไปจนสุดทางนอกเมือง

ไม่นานก็เข้าสู่เขตภูเขา

ถนนสายนี้ ไม่ใช่ทางเข้าดินแดนผูผามหานที

เขานั่งรถไปจนสุดทางขึ้นเขา และมาหยุดอยู่บนยอดเขาสูง

“เธอรอที่นี่ก่อน”

เกาหรงกวงเอ่ยบอกแล้วเดินลงไปตามลำพัง โดยเปิดนาฬิกามัลติฟังก์ชั่นบนข้อมือของเขา

จากนั้นไม่นาน ก็เกิดแผ่นดินไหวกะทันหัน

ครืน——

ซูเย่ตกใจและหันไปตรวจสอบทันที เห็นเพียงเกาหรงกวงเดินมาด้วยสีหน้าราบเรียบ

วินาทีต่อมา

พื้นราบที่ด้านบนของภูเขาเลื่อนลงไปด้านล่างทันทีราวกับลิฟต์ตัวหนึ่ง

หลังจากเลื่อนลงไปประมาณเจ็ดหรือแปดเมตร ทางเดินที่ค่อนข้างกว้างก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของซูเย่

“ขึ้นรถ”

เกาหรงกวงตะโกน จากนั้นก็กระโดดขึ้นนั่งบนที่นั่งคนขับและพาซูเย่ขับรถเข้าไปในส่วนลึก

เมื่อรถเข้าไปในทางกว้าง

พื้นดินที่เลื่อนลงมาก็เลื่อนสูงขึ้นไปเหมือนเดิม

“ทำไมถึงอยู่ในภูเขาล่ะครับ” ซูเย่ถามเอ่ยถาม

“ความลับ!”

เกาหรงกวงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

พรึ่บ——

ในทางที่ค่อนข้างมืด จู่ ๆ ก็มีแสงไฟระยิบระยับส่องสว่างขึ้น ทำให้ทุกสิ่งสว่างขึ้นทันที

เมื่อเห็นทุกอย่าง ซูเย่พบว่าที่นี่เป็นส่วนที่ทันสมัยอย่างยิ่ง ทางกว้างทั้งหมดสร้างจากวัสดุไฮเทคที่ดูเหมือนอะลูมิเนียม

รถจอดลงที่ทางเข้า จากภายนอกดูเป็นสถานที่ที่ดูแปลกตา สถานที่ปลายทางเชื่อมนี้ ไม่ใช่ฐานทัพหรือป้อมปราการที่ดูทันสมัย แต่เป็นสถานที่เหมือนบ้านในชนบทที่สร้างเพื่อพักผ่อน

ที่นี่สามารถเห็นแสงตะวันได้อย่างชัดเจน

เปรียบเหมือนดินแดนแห่งความสุขที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา มีแดดส่องประกายแผดจ้าจากบนท้องฟ้า ดอกไม้และต้นไม้ผลิบานรอบด้าน และมีป่าไผ่อยู่ไกลออกไป

พื้นที่ที่นี่มีขนาดใหญ่มาก ใหญ่พอที่จะสร้างเป็นเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่ง

มีแม่น้ำกว้างประมาณสองเมตรไหลผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีที่มีเหล่านกน้อยสร้างรังอยู่บนต้นไม้ และดอกไม้ส่งกลิ่นหอมอบอวล

เมื่อมองผ่าน ๆ งดงามราวกับสวนดอกท้อที่บันทึกไว้ในตำราเรียน!

“ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ?”

ซูเย่มองไปที่สถานที่เบื้องหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ

“ลงมาสิ”

เกาหรงกวงเอ่ยบอก “ที่นี่ห้ามมีรถเข้าไป”

เมื่อลงจากรถ ซูเย่เดินตามเกาหรงกวงไปยังสวนดอกท้อเบื้องหน้า

ตามเส้นทางที่ปูด้วยแผ่นหิน เดินข้ามสะพานไม้เหนือแม่น้ำ และผ่านป่าดอกท้อที่เบ่งบานไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพู ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ที่ดูทันสมัยมากแห่งหนึ่ง

นั่นก็คือฐานทัพ ยังคงทำจากวัสดุที่ดูทันสมัย

มองจากระยะไกลดูเหมือนกระดองเต่าที่ทำจากเหล็ก นอกจากนี้ยังมีอาคารรูปเหลี่ยมล้อมอยู่รอบ ๆ

ความคิดเห็น