บทที่ 8 กวาดล้างบ่อนทั้งห้าในรวดเดียว

“นื่คือโลกแห่งความเป็นจริง! หรือว่าจะพึ่งการหาเงินจากที่นั่นไปตลอดชีวิต?”

ไป๋ผู้พ่อไม่ได้สนใจไป๋จือหราน แล้วหันหน้าไปหาซูเย่โดยตรง

ซูเย่ยิ้มขึ้นมา เขาเดินตรงเข้าไปหาแล้วหยิบปากกาจากมือของเลขา เซ็นชื่อลงไป

แล้วยังขีดฆ่าเลขบนสัญญา จาก 200 เป็น 250 ล้าน

“เป็นเกียรติมากครับ” หลังจากเซ็นชื่อลงไป ซูเย่ได้ยื่นหนังสือสัญญากลับคืนให้ไป๋ผู้พ่อพร้อมกล่าว “ผมเพิ่มให้อีก 50 ล้านนะครับ! เป็นค่าน้ำชา!”

ไป๋ผู้พ่อก้มลงอ่าน

สุดยอดไปเลย

250 ล้านใน 1 ปี?

หลังจากได้เห็นซูเย่เซ็นสัญญา ก็เกิดความประหลาดใจขึ้นในสายตาไป๋ผู้พ่อ

เด็กคนนี้ ดูมั่นใจมาก

เขาเริ่มมองดูซูเย่อีกครั้งอย่างละเอียด

แต่ไม่ว่าจะดูละเอียดแค่ไหน ตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกฝ่ายก็ไม่ได้ดูมีอะไรพิเศษเลย

หรือจะเป็นเพราะว่ายังมีข้อมูลบางอย่างที่เขาตรวจสอบไม่พบ

เป็นไปไม่ได้!

“ไปกันเถอะ!” ไป๋จือหรานคว้าข้อมือซูเย่แล้วรีบตรงออกจากบริเวณบ้านพัก

“นายเซ็นสัญญาทำไม?” ไป๋จือหรานถามทั้งที่ยังโกรธ “นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเราและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย ฉันไม่ต้องการสัญญาหรือเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ของพวกนี้มันไร้สาระสำหรับฉัน”

“หืม?”

พอได้เห็นไป๋จือหรานหน้าบูดบึ้ง ซูเย่จึงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ไม่คิดเลย ว่าขนาดตอนเธอโกรธก็ยังสวย”

เมื่อไป๋จือหรานได้ยินเช่นนั้น ความโกรธที่มีอยู่ก็หายไป

ความรู้สึกอายจากการถูกเชยชมเกิดขึ้นในใจ

“ไม่ต้องห่วง” ซูเย่กล่าวขณะยังคงยิ้มอยู่ “ที่ฉันเซ็นสัญญาไปเพราะฉันจะทำได้อย่างแน่นอน และฉันจะพิสูจน์ตัวเองว่าฉันคู่ควรที่จะเป็นแฟนของเธอ”

“แต่เงื่อนไขมันมากเกินไป” ไป๋จือหรานขมวดคิ้ว

“มากก็ไม่เป็นไร พ่อของเธอจะได้ไม่มีข้ออ้าง” ซูเย่กล่าว

“ยังไงมันก็มากเกินไป อีกอย่าง ทำไมนายถึงเปลี่ยนจาก 100 เป็น 250 ล้าน?” ไป๋จือหรานบ่นอย่างไม่พอใจ

“250 ล้านมันไม่เท่าไรหรอก เชื่อฉัน” ซูเย่ยิ้มตอบ

ไป๋จือหรานมองซูเย่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “ฉันเชื่อก็ได้ แต่ฉันจะช่วยนาย! ถ้ามันยังไม่พอ ฉันจะไปร้องเพลงหาเงินเพิ่ม! หรือแม้แต่ไปงานประกวดความสามารถ!”

“ไม่จำเป็นหรอก” ซูเย่ยิ้ม “ฉันจะทำเอง”

เขาจับมือไป๋จือหรานและเขย่ามันเพื่อสร้างกำลังใจให้เธอ

ไป๋จือหรานที่หน้าแดงได้เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ถึงแม้ท่านพ่อจะไม่ยอมรับ แต่สำหรับฉัน นายเป็นแฟนฉันแล้วนะ!”

“เธอก็เป็นแฟนฉันเหมือนกัน!”

ทั้งสองจับมือกันตลอดเวลาที่คุยและนั่งแท็กซี่กลับเขตมหาวิทยาลัย

เมื่อกลับมายังมหาวิทยาลัย ซูเย่เริ่มคิดหาหนทางเพื่อหาเงิน

ถึงแม้การหาเงินจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับซูเย่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาจุดเริ่มต้นที่ดี

รับตรวจสอบโบราณวัตถุ?

ประกวดความสามารถ?

วิชาแพทย์แผนจีน?

หรือวิธีอื่น ๆ

ทุกสิ่งล้วนทำเงินได้จำนวนมาก แต่การที่จะหาได้ถึง 250 ล้านใน 1 ปี คงจะต้องวางแผนดี ๆ

ซูเย่คิดระหว่างเดิน

คิดแล้วคิดอีก

“กริ๊งกริ๊งกริ๊ง…”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นสวีหมินหมินจากทีมสืบสวน

“ฉันส่งข้อมูลที่คุณขอไปให้ทางข้อความแล้วนะ”

หลังจากพูดจบสวีหมินหมินก็ตัดสายไป

ซูเย่เปิดข้อความในโทรศัพท์ขึ้นมาดู

สวีหมินหมินส่งข้อมูลเกี่ยวกับบ่อนพนัน 5 แห่งมาให้เขาจริง ๆ

บ่อนทั้ง 5 เป็นแหล่งที่หวังเหวินมักจะไปเล่นพนัน

ซูเย่สูดให้ใจเข้าลึก

“ต้องจัดการเรื่องนี้ก่อน ให้สมกับที่หวังห่าวมอบความไว้วางใจให้”

ซูเย่หันหลังกลับและออกจากมหาวิทยาลัย

มาสู่บ่อนพนันใต้ดินแห่งแรก

“แกจะทำอะไร?” ยามเฝ้าประตูตะโกนเสียงดัง

ซูเย่ถีบประตูออก และรีบวิ่งเข้ามาข้างใน

ทุกสายตาจับจ้องมายังซูเย่ ทั้งนักพนัน พนักงาน และยาม

หลังจากนั้น ซูเย่ก็เรียกตำรวจ

เมื่อได้ยินเสียงรถตำรวจมา เขาก็ออกจากบ่อนนี้ มุ่งหน้าไปที่ต่อไป

บ่อนที่สอง บ่อนที่สาม……

ห้าที่ในรวดเดียว

การกวาดล้างเสร็จสิ้น!

หลังจากมองไปรอบ ๆ บ่อนที่ห้า ซูเย่ก็เรียกตำรวจอีกครั้ง

ในครั้งนี้ เป็นผู้กำกับสถานีเองที่พาตำรวจมา

เมื่อเขาเห็นซูเย่ เขาถึงกับผงะ

“คุณอีกแล้วเหรอ?”

เขายังคงจำได้แม่นว่าเมื่อครั้งก่อนชายคนนี้นำคนไปจัดการกลุ่มใต้ดินที่ภัตตาคารที่ทะเลสาบหมิงหมิง

ในครั้งนั้นเขามาจากทีมสืบสวนของหวังห่าว

ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง

เคยสงสัยอยู่ว่าใครกันที่เก่งขนาดนั้น แต่เป็นเขานี่เอง

ความคิดเห็น