ตอนที่ 25 ถูกต้อง! ถูกต้อง! ถูกต้องทั้งหมดเลย! (ตอนต้น)

บทที่ 25 ถูกต้อง! ถูกต้อง! ถูกต้องทั้งหมดเลย! (ตอนต้น)

“ข้อที่ห้า!”

ลั่วกังจ้องมองซูเย่อย่างไม่วางตา “สำหรับผู้ที่ต้องการบรรเทาอาการไข้หวัด ให้กันลมอย่างราชา เสริมด้วยชะเอมเทศและโกฐเขมา…”

“หัวใจนับได้ว่าเป็นหยาง ผงเครื่องเทศรสเผ็ดร้อน ปิดกั้นการรับรสและมีกลิ่นฉุน เป็นสมุนไพรสามัญสำหรับการรักษาลมในร่างกาย ดังนั้นการรักษาสมดุลลมในร่างกายจึงเป็นเอก การใช้ชะเอมเทศและโกฐเขมาเป็นเสริมให้สมบูรณ์”

ซูเย่ตอบ

“นั่นเป็นคำตอบที่ถูกต้อง “

อาจารย์หลี่เคอหมิงกล่าว “คำถามนี้มาจากหนังสือ “ต้นกำเนิดแพทยศาสตร์ฉบับจีนโบราณ”

ตอบถูกอีกแล้วเหรอเนี่ย?!

หลังจากที่ซูเย่ตอบคำถามได้ห้าข้อรวด ไม่มีผิดเพี้ยนหรือหวั่นไหวใด ๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นทางลั่วกังเสียเองมากกว่าที่ความมั่นใจในตอนแรกนั้นเริ่มถูกสั่นคลอนเสียแล้ว…

ลั่วกังจ้องมองซูเย่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความกังขา

“หรือว่าเขาจะมีญาติผู้ใหญ่ที่คอยสอนเรื่องแพทย์แผนจีนให้ตั้งแต่เด็กเหมือนกัน?

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาอาจจะโดนโค่นเสียเองก็ได้..

เป็นไปไม่ได้

หากเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมซูเย่ถึงไม่เรียนเป็นแพทย์แผนจีนไปเลยล่ะ ? ทำไมถึงเลือกที่จะไปเรียนคณะวิจัยสมุนไพรจีนที่ ไม่ได้ใช้ทักษะทางการแพทย์ได้อย่างเหมาะสมสักเท่าไหร่?

นั่นหมายความว่าซูเย่มีความรู้เพียงผิวเผินไงล่ะ!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ลั่วกังเริ่มฟื้นคืนความมั่นใจได้อีกครั้ง หายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะเริ่มคำถามต่อไป

“คำถามข้อที่หก หากต้องการทราบถึงระดับความรุนแรงของโรค การคาดเดาความเรื้อรังของโรค จะต้องใช้วิถี….”

คำถามเริ่มยาวขึ้น เร็วขึ้น และยากขึ้น….

คำถามที่เจ็ด..คำถามที่แปด….คำถามที่เก้า…เขาถามคำถามติด ๆ กันโดยไม่ให้ซูเย่ได้พักหายใจ …แต่ถึงอย่างนั้น

ไม่มีสิ่งใดนอกจาก..

ถูกต้อง!

ถูกต้อง!

ถูกต้องทั้งหมด!

คำถามที่ยากขึ้น แต่ซูเย่ก็ยังคงตอบได้เรื่อย ๆ ไม่พลาดเลยสักครั้ง สีหน้าของลั่วกังเริ่มไม่สู้ดีนักพร้อมกับความมั่นใจที่ค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนลงไป

เขาเตรียมคำถามพวกนี้มาอย่างดี ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับใครด้วยซ้ำ หนังสือแต่ละเล่มที่เขาเลือกมานั้นก็ไม่ได้เป็นหนังสือที่เข้าใจได้ง่าย ๆ เขาเลยไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะตอบคำถามได้อย่างครบถ้วนเช่นนี้

กลุ่มเด็กใหม่ในห้องเรียนต่างเริ่มมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ไม่ใช่ว่าซูเย่ไม่มีทักษะเรื่องการแพทย์และเพิ่งเริ่มเรียนเรื่องแพทย์แผนจีนไปไม่นานมานี้เองไม่ใช่เหรอ

ทำไมเขาถึงได้เก่งขนาดนี้?

ในทางกลับกัน เหล่านักศึกษาคณะวิจัยสมุนไพรจีนในตอนนี้ ล้วนแล้วแต่ดวงตาเป็นประกายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เห็นเหมือนกันรึเปล่าเนี่ย พวกเรา? นี่คือพลังแห่งความเพียรพยายามของพรรคพวกคณะวิจัยสมุนไพรของเราไงล่ะ!

ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่าซูเย่นั้นยืนหนึ่งในด้านต่าง ๆ แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าซูเย่จะสามารถนำเกียรติและศักดิ์ศรีมาให้แก่คณะได้อย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้

จงรับไปซะพวกคณะแพทย์แผนจีน นี่แหละคือพลังของนักศึกษาอันดับหนึ่งของพวกเราไงล่ะ!

ซูชือและจินฟานอยากจะชูมือขึ้นฟ้าและประกาศกร้าวให้โลกรู้ถึงความมหัศจรรย์นี้อย่างสุดหัวใจ

“คำถามที่สิบ”

ลั่วกังหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปาดเหงื่อที่ผุดออกมาตามหน้าผากของตน ก่อนจะเริ่มกล่าวถึงคำถาม

“ผู้คนขึ้นสู่ฟากฟ้า ลงสู่พื้นโลก หยางคอยเป็นส่วนเสริมบริบูรณ์ให้แก่อาทิตย์ หยินคอยเป็นส่วนเสริมบริบูรณ์ให้แก่จันทร์ สรวงสวรรค์และโลกมนุษย์นั้นราบเรียบและกว้างขวาง ดังนั้น ร่างกายของคนเราจึงได้มีสี่เวลา ห้าองค์ประกอบที่สวรรค์และโลกล้วนขยับเขยื้อนอย่างพร้อมเพรียง……ประโยคต่อไปก็คือ!!?”

หลังจากที่เขากล่าวจบ ก็จดจ้องไปยังซูเย่อย่างจริงจัง

นี่คือไพ่ไม้ตายของเขา เป็นคำถามที่มาจากส่วนที่ลึกที่สุดในด้านท้ายของหนังสือ นอกจากนี้มันยังมาจากหนังสือที่ยังไม่สามารถรวบรวมมาได้ครบ และหาได้ยากยิ่งอีกด้วย

หากซูเย่ยังสามารถตอบคำถามนี้ได้อีก ลั่วกังก็หมดหนทางแล้ว

ในฐานะแพทย์ ลั่วกังจงใจที่จะไม่เลือกหนังสือโบราณที่ไกลตัวเกินไปกว่าที่ตนเองรู้จัก

ทันทีที่คำถามนี้ปรากฏออกมา