บทที่ 1007

ลู่ฝานไม่พูดอะไร แต่มองฉินอวิ่นเงียบๆ

จู่ๆ ฉินอวิ่นมองไปทางประตูแล้วพูดว่า “ทำไมข้างนอกยังมีคนยืนอยู่อีกคนล่ะ”

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า “พ่อบ้านของผมเอง”

ฉินอวิ่นพูดว่า “เป็นนักบู๊เหมือนกันเหรอ”

ลู่ฝานพยักหน้า

ฉินอวิ่นกวักมือแล้วพูดว่า “ให้เขาเข้ามาสิ”

เหรินเจียงรีบเดินออกไป พาสิบสามเข้ามาในห้อง

เมื่อสิบสามเข้ามา ก็มายืนอยู่ด้านหลังลู่ฝานอย่างเงียบๆ

ฉินอวิ่นมองสิบสามตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามครั้ง ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เลว ดูเหมือนนายเกิดในตระกูลวิถีบู๊สินะ พ่อบ้านนายก็มีความสามารถอยู่บ้าง นั่งสิ นั่งกันให้หมด”

แววตาลู่ฝานวูบไหวเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆ นั่งลง

ฉินอวิ่นมองลู่ฝานอย่างแน่วแน่แล้วพูดว่า “ฉันชอบคนมีความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นนักบู๊หรือผู้ฝึกชี่ ขอแค่เป็นคนที่ช่วยฉันได้ ฉันชอบทั้งนั้น ลู่ฝาน นายเป็นนักบู๊ตามมาตรฐาน จิตใจมีวิถีบู๊ ความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ มีความเข้มแข็งห้าวหาญ ฉันชอบคนแบบนาย นายว่าราคาเรื่องการมาทำงานที่จวนฉันสิ เมื่อกี้ที่บอกว่าให้นายเป็นองครักษ์ ฉันแค่ล้อเล่น มีเงื่อนไขอะไรบอกมาได้เลย ฉันเป็นคนใจกว้าง”

ฉินอวิ่นอ้าแขนทั้งสองข้าง มองลู่ฝานด้วยรอยยิ้ม