บทที่ 102

ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างของลู่ฝานปล่อยด้ามกระบี่ พลานุภาพบนตัวหายไป

เฉียนหยู่รู้สึกว่าลู่ฝานหายไป เขาเห็นอยู่ชัดๆ ว่าลู่ฝานยืนอยู่ที่เดิม แต่ลู่ฝานเหมือนผี ไม่โดนกระบี่สังหารของเขากดดันเอาไว้

แสงกระบี่มาถึงตรงหน้าลู่ฝาน แต่ลู่ฝานเคลื่อนไหวเพียงหนึ่งครั้ง นั่นก็คือขยับไปทางซ้ายหนึ่งก้าว หลบลำแสงของกระบี่

ลำแสงกระบี่เฉียดแขนเสื้อไป

ขณะที่ตัวของเฉียนหยู่ กำลังจะผ่านหน้าลู่ฝาน เขาได้ยินเสียงของลู่ฝาน

“รู้หรือเปล่า ฉันเกลียดคนที่ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่นที่สุด”

เฉียนหยู่เบิกตาโต จนลูกตาแทบจะหลุดออกมา

ทันใดนั้น ลู่ฝานลงมือ

สงบดั่งขุนเขา เคลื่อนไหวดั่งคลื่นอันบ้าคลั่ง

สองหมัดโจมตีออกมาพร้อมกัน หมัดไฟถล่มเขา!

ตู้ม!

ตัวเฉียนหยู่มีไฟลุกขึ้นมา และกระเด็นออกไป

หมัดเดียวของลู่ฝาน ต่อยจนเฉียนหยู่กระเด็นผ่านเกาะเล็กๆ ไป ราวกับดาวตก กระอักเลือดออกมากลางอากาศ

ลู่ฝานหลุดพ้นจากการกดดันของกระบี่หนัก ระเบิดพลัง ที่ไม่ด้อยไปกว่านักบู๊ปราณในที่มีวิทยายุทธสี่ถึงห้าชั้น

เฉียนหยู่สลบกลางอากาศ อาจารย์คนหนึ่ง หูตาว่องไว รับเฉียนหยู่เอาไว้ได้ ก่อนเขาจะร่วงลงพื้น

นักเรียนคนอื่นด้านล่าง พากันพูดแบบไม่ไว้หน้าเฉียนหยู่

“ไอ้หมอนี่อ่อนมาก เคล็ดวิชาบ้าบออะไร หมุนไปมาสองสามรอบ แล้วก็โดนคนต่อยจนกระเด็น น่าอายจริงๆ”

“เขาจะหมุนให้อีกฝ่ายมึนก่อนหรือเปล่า แล้วค่อยโจมตี เคล็ดวิชานี้โง่มาก คนก็โง่เหมือนกัน โจมตีกระบี่เดียว ไม่ออมแรงสักนิด โดนคนต่อยจนเหมือนดาวตก”

“น่าอาย เฉียนเฟิง น้องชายนายน่าอายจริงๆ”

“เคล็ดวิชาบู๊ของตระกูลเฉียนแย่มาก ให้น้องนายเรียนรู้ให้มากสักหน่อยเถอะ”

......

เฉียนเฟิงไม่พูดอะไร หน้าแดงไปหมด รีบเดินออกไป เสียงตะโกนเรียก ทำให้เฉียนเฟิงใกล้จะบ้าจริงๆ เขาไม่มองน้องชายตัวเองเลยสักนิด

ลู่หมิงเห็นการกระทำของลู่เฟิง จู่ๆ ก็เห็นภาพที่ตัวเองทำกับลู่ฝานในตอนแรก

เป็นแบบนี้เหมือนกัน ลู่ฝานทดสอบล้มเหลว เขารีบเดินออกไปทันที ตัวเองเป็นลูกพี่ลูกน้องกับลู่ฝาน อย่าว่าแต่ไม่ทำอะไรสักอย่าง หนำซ้ำยังพูดเยาะเย้ยด้วย ราวกับว่าทุเรศกว่าเฉียนเฟิงอีกด้วย

ในแววตาลู่หมิง มีประกายแปลกประหลาด สว่างวาบขึ้นมา เขาเคยสัมผัสกับความเจ็บปวด ที่โดนคนรังแกในสถาบันสอนวิชาบู๊ และในตอนนี้ เขาเห็นความทุเรศของตัวเองในตอนนั้น

“ลู่หมิง น้องชายนายเก่งจริงๆ ต่อไปต้องแนะนำให้พวกเรารู้จักนะ”