บทที่ 1022

ลู่ฝานคารวะฉินฝานแล้วพูดว่า “เตี้ยนเซี่ย ทำไมเตี้ยนเซี่ยถึงมาที่นี่ล่ะครับ”

ฉินฝานยิ้มแล้วพูดว่า “นายเอาจดหมายมาให้ฉัน ฉันจะไม่มาได้ยังไงล่ะ เหอะๆ ล้อเล่น อันที่จริงถ้าไม่มีจดหมาย ฉันก็ต้องมาอยู่แล้ว มานั่งสิสหายลู่ฝาน”

ลู่ฝานเพิ่งนึกเรื่องที่เขาให้สิบสามไปส่งจดหมายขึ้นได้

เขารีบมองซ้ายมองขวา ในที่สุดก็เห็นสิบสามที่มีผงยาเต็มตัวอยู่ตรงมุม อีกทั้งเจ้าดำที่หมอบอยู่หน้าประตู

สิบสามพยักหน้าเบาๆ ให้ลู่ฝาน เพื่อบอกว่าเขาทำเรื่องที่ควรทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ลู่ฝานก็อมยิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา

ค่อยๆ นั่งลงช้าๆ ส่วนอู่คงหลิงยืนอยู่อีกด้าน รินชาให้ทั้งสองคน

เซียวเฮ่ากับอูลี่คุน สามีภรรยาคู่นี้ทำอะไรไม่ถูก พวกเขาเคยเจอบุคคลยิ่งใหญ่ในวังที่ไหนกันล่ะ ลู่ฝานเห็นท่าทางทั้งสองคนดูเป็นทางการเกินไป จึงพูดว่า “เซียวเฮ่า นายไปช่วยผู้ฝึกชี่พวกนั้นจัดการปัญหาเถอะ เรื่องสำคัญยังไงก็ต้องทำ”

เซียวเฮ่าเหมือนได้รับการนิรโทษกรรม เขารีบตอบรับ แล้วดึงอูลี่คุนเดินออกไป

หลังจากอู่คงหลิงรินชาให้ทั้งสองคนเสร็จเรียบร้อย ก็คำนับแล้วถอยออกไป กวักมือเรียกสิบสาม ทั้งสองคนเดินกลับขึ้นไปด้านบน

ชั้นหนึ่งของเจดีย์ขาว เหลือแค่ลู่ฝานกับฉินฝานเพียงสองคน

ฉินฝานจิบชาเบาๆ แล้วพูดว่า “สหายลู่ฝาน ครั้งนี้นายเจอปัญหาใหญ่แล้ว!”

ลู่ฝานพูดอย่างสุขุมว่า “ผมรู้ แต่เรื่องที่ทำลงไปแล้ว ผมไม่มีทางเสียใจเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ในตอนนั้น ถ้าให้ผมเจออีกครั้ง ผมก็จะทำแบบนั้น”

ฉินฝานยิ้มแล้วพูดว่า “มีความห้าวหาญ แต่มีแค่ความห้าวหาญไม่พอหรอก ต่อไปสหายลู่ฝานจะทำยังไงเหรอ จะหนีหรืออยู่ต่อ หรือจะสู้”