บทที่ 1049

ลู่ฝานฟังไปพลาง เปิดใจกว้างจดจำเอาไว้

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดอาจารย์เหลยกับอาจารย์ถิงยวนก็รีบกลับมา

ทั้งสองกลายเป็นลำแสง เพิ่งลงมาถึงพื้นก็ดึงลู่ฝานขึ้นมา

“ลู่ฝาน มาๆ ตามพวกเราไปข้างนอกหน่อย”

อาจารย์เหลยพูดด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เทียนหยาจื่อก็พูดขึ้นมาว่า “เจ้าเหลย พวกนายจะทำอะไร จะพาเขาไปไหน”

ถิงยวนพูดว่า “กลับสาขา อาจารย์มีคำสั่งให้พาลู่ฝานกลับไปที่สาขาสายฟ้า!”

เทียนหยาจื่อได้ยินคำว่าอาจารย์ ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีทันที “ท่านอาจารย์ของพวกนายเหรอ อย่าบอกนะว่าท่านที่อยู่บนเขาคนนั้น”

อาจารย์เหลยพยักหน้าพูดว่า “ใช่ เทียนหยาจื่อ นายวางใจเถอะ เราไม่ทำอะไรลู่ฝานแน่นอน ประมาณ 10-15 วันก็กลับมาแล้ว ไม่นานหรอก”

ลู่ฝานรีบผละออกมา มองอาจารย์เหลยแล้วพูดว่า “10-15 วันเหรอครับ ไม่ได้ครับๆ ผมยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ พวกคุณมีเรื่องอะไรกันแน่ครับ ผมต้องไปด้วยเหรอครับ”

อาจารย์เหลยขมวดคิ้วพูดว่า “ลู่ฝาน อย่าบอกนะว่านายไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสาขาสายฟ้า”

ลู่ฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนเคยได้ยินรางๆ จากที่ไหนครั้งหนึ่ง แต่จำไม่ได้แล้วจริงๆ

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “ไม่รู้จักครับ”

อาจารย์เหลยกับอาจารย์ถิงยวนมองหน้ากัน ถิงยวนพูดว่า “ลู่ฝาน แหวนในมือนาย เป็นแหวนจิ่วเซียวเชียวนะ”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “ใช่ครับ อย่าบอกนะว่าเกี่ยวข้องกัน แต่อาจารย์บอกผมว่าคนที่เกี่ยวข้องกับแหวนนี้ตายไปหมดแล้ว เหลือแค่ผมกับอาจารย์สองคน”

อาจารย์เหลยตกตะลึง

“อาจารย์! นายมีอาจารย์ด้วย! อาจารย์นายยังมีชีวิตอยู่ไหม ชื่ออะไร”

ลู่ฝานพูดว่า “ขอโทษด้วยครับ อาจารย์สั่งไว้ว่าห้ามบอก อาจารย์ผมยังมีชีวิตอยู่ครับ”