บทที่ 1057

วันต่อมา หิมะยังโปรยปรายเหมือนเดิม

อุทยานอวี้ฮัวภายในวัง

ฉินซางต้าตี้อยู่ในศาลาทิงหยู่ มองปลาคาร์ปเล่นกันในบึงด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามือขยับเล็กน้อยเป็นระยะ ปลาคาร์ปในบึงกระโดดตามขึ้นมา

“ฝ่าบาท หลู่เฉิงเซี่ยงขอเข้าเฝ้าครับ”

องครักษ์คนหนึ่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น ทำความเคารพฉินซางต้าตี้

ฉินซางต้าตี้พูดโดยไม่หันหน้ามา “ให้เขาเข้ามาสิ”

ไม่นาน ผู้อาวุโสในชุดขาวเดินเข้ามา

ดูเหมือนเขาอายุเกิน 60 ปีแล้ว หงอกขาวทั้งหัว เสื้อเป็นเสื้อผ้าทอ ไม่หรูหรา แขนเสื้อกว้างจนแทบจะปิดมือทั้งสองข้างจนมิด มีเข็มขัดหยกตรงเอว สวมรองเท้าบูทผ้ายาว ดูแข็งแรงมีชีวิตชีวา เขาคือหลู่ชิงโหว เฉิงเซี่ยงสามัญชน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังของประเทศอู่อาน

หลู่ชิงโหวรีบเดินมาหน้าศาลาแล้วคุกเข่าลงทั้งสองข้าง ทำความเคารพจักรพรรดิ

“กระหม่อมขอพบฝ่าบาท!”

ฉินซางต้าตี้หันหน้ามาพูดกับหลู่เฉิงเซี่ยงว่า “นายมาแล้วเหรอ นั่งสิ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

หลู่เฉิงเซี่ยงทำความเคารพอีกครั้ง จากนั้นลุกขึ้นนั่งตรงข้ามกับจักรพรรดิฉนซาง