บทที่ 1082

หลู่เฉิงเซี่ยงมองลู่ฝานที่ตะโกนเสียงดังในม่านน้ำสรวงสรรค์ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันไม่มีปัญญาสู้กับนายหรอก ฉันสู้ไม่เป็น! มาสิลู่ฝาน ให้ฉันได้เห็นการตัดสินใจ ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของนายหน่อย ดูจิตใจของนายสักหน่อย!”

แสงค่ายกลสว่างขึ้นเรื่อยๆ พลังมหาศาลกดดันจนลู่ฝานใกล้จะขยับไม่ได้แล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าปราณชี่ทั้งตัวเขา จะโดนกดดันจนไม่สามารถปล่อยออกมาได้

ลู่ฝานกัดฟันพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าค่ายกลนี้ จะมีความรู้สึกของเขตวิถี!”

ตอนนี้เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตะโกนพูดเสียงดังอยู่ในตัวลู่ฝาน “เจ้านาย ค่ายกลนี้เข้าสู่เขตวิถีแล้ว ฉันทำลายไม่ได้!”

ลู่ฝานแผดเสียงออกมา เหวี่ยงกระบี่ออกไป แต่พลังของเขา เพิ่งพุ่งไปข้างหน้าเพียงหนึ่งฟุต ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ตอนนี้ตัวของสิบสามขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นนักบู๊ชุดดำตัวใหญ่มหึมา ยืนอยู่ข้างหน้าลู่ฝาน

มีเขี้ยวยื่นออกมานอกปาก ดวงตาสองข้างแดงเป็นสีเลือด ตอนนี้เขาเปิดเผยพลังทั้งหมดของตัวเองออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้พละกำลัง หลังจากดื่มยาเปลี่ยนโลหิตเข้าไป

จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกว่าแรงกดดันลดลงไปเล็กน้อย

แต่ทันใดนั้นเอง พวกผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังกรีดร้องออกมา

“คุณชาย มีประตูแล้ว!”

ทันใดนั้น ลู่ฝานหันไปมอง เห็นมีประตูเปิดออกด้านหลังผู้หญิงพวกนั้น

กลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้าหยาดฝนและน้ำค้างด้านนอกลอยเข้ามา ลู่ฝานรีบดึงสิบสามถอยไปด้านหลัง

แต่ทันใดนั้นเอง ผู้หญิงพวกนั้นเบียดกันอยู่หน้าประตูเหมือนคนบ้า

เดิมทีประตูก็แคบอยู่แล้ว ตอนนี้มีคนเบียดกันเต็มไปหมด ลู่ฝานออกไปไม่ได้เลย

จู่ๆ แสงหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง

ลู่ฝานวางกระบี่หนักในแนวตั้ง ต้านทานมันเอาไว้ พลังอันแข็งแกร่ง สะเทือนจนง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเขาแตกออกเล็กน้อย

“รีบออกไปทีละคน!”

ลู่ฝานแผดเสียงออกมา แววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาต้องตายอยู่ที่นี่แน่นอน

อีกแสงหนึ่งพุ่งเข้าไปฆ่าผู้หญิงพวกนั้น

ลู่ฝานไม่ลังเล เหาะเข้าไปใช้กระบี่ต้านทานไว้ กระบี่หนักไร้คมเริ่มสั่นเล็กน้อย

ตอนนี้สิบสามกระแทกหมัดลงในอากาศ สะเทือนจนห้องหนังสือสั่นไปมา