บทที่ 109

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พระจันทร์ทรงกลดสาดแสงไปทั่ว

ในลานบ้าน มีโต๊ะไม้วางไว้เรียบร้อย อาหารพื้นๆ ตามแบบแผนชีวิตที่เรียบง่าย ผักจานหนึ่ง ผลไม้ป่าสองสามอย่าง

“ลู่ฝาน แนะนำให้นายรู้จักสักหน่อย นี่คือหานเฟิง ศิษย์พี่สี่ของนาย ฉู่สิง ศิษย์พี่สาม ฉู่เทียน ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่ใหญ่ของนาย กำลังฝึกฝนกับอาจารย์เต้ากวง อยู่หลังเขา จะไม่กลับมาชั่วคราว”

อาจารย์อี้ชิงนั่งหัวโต๊ะ เอ่ยแนะนำตามลำดับ ลู่ฝานลุกขึ้นยืนคารวะ และเรียกชื่อ

“หานเฟิง ฉู่สิง ฉู่เทียน นี่คือลู่ฝาน นักเรียนใหม่ของคณะหนึ่งเดียว และเป็นศิษย์น้องห้าของพวกแก”

อาจารย์อี้ชิงชี้ลู่ฝาน แล้วพูดออกมา รอยยิ้มเต็มใบหน้า เห็นได้ชัดว่าพอใจกับลูกศิษย์ที่เพิ่งรับเข้ามา อย่างลู่ฝานเป็นอย่างมาก

“ฮ่าๆ ในที่สุดฉันก็ไม่ได้อยู่ล่างสุดแล้ว มาๆ ศิษย์น้องห้า ชิมฝีมือศิษย์พี่สิ โอ๊ย หน้าฉัน”

หานเฟิงดีใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว ฉีกยิ้มโชว์ฟันขาว แต่ตำแหน่งฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ ดูโง่เงามาก

ฉู่เทียน ฉู่สิง ทั้งสองคนก็ไม่ต่างกันเท่าไร บาดเจ็บทั้งหน้า เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้อาจารย์อี้ชิง ลงมือไม่เบาเลย อีกอย่างกฎเกณฑ์ที่ว่า จะทำอะไรต้องไว้หน้าบ้าง ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ในคณะหนึ่งเดียว

ฉู่เทียน ฉู่สิงอยากยิ้มแสดงเจตนาดีให้ลู่ฝาน แต่สะเทือนถึงแผล รอยยิ้มดูแปลกประหลาดมาก

ลู่ฝานคีบอาหาร ท่ามกลางการเชิญอย่างอบอุ่น ของศิษย์พี่ทั้งสาม เมื่ออาหารเข้าปาก สีหน้าลู่ฝานเปลี่ยนไปทันที

หานเฟิงหัวเราะแล้วตบไหล่ลู่ฝาน “เป็นไงศิษย์น้อง อร่อยไหม”

ลู่ฝานฝืนกลืนอาหารลงไป และยิ้มออกมา

อาจารย์อี้ชิงพูดว่า “ลู่ฝาน ไม่อร่อยก็บอกไม่อร่อย พูดมาตรงๆ ไม่จำเป็นต้องกลัว”

หานเฟิงมองสีหน้าลู่ฝาน แล้วพูดว่า “ไม่อร่อยจริงเหรอ”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ หานเฟิงถอนหายใจ “เฮ้อ ดูเหมือนฝีมือการทำอาหารของฉัน คงไม่ก้าวหน้าแล้ว ศิษย์พี่รอง พี่มาทำเถอะ”

ฉู่เทียนพูดว่า “ได้น่ะได้อยู่แล้ว แต่พวกนายต้องรับรองว่า หลังจากฉันทำ พวกนายต้องกิน”

เขายังไม่ทันพูดจบ อาจารย์อี้ชิงรีบโบกมือไปมา “ช่างเถอะๆ ลู่ฝาน นายทำอาหารเป็นไหม”

ทุกคนหันไปมองลู่ฝาน

ลู่ฝานคิดไม่ถึงว่าคำถามแรกที่โดนถาม เมื่อมาถึงคณะหนึ่งเดียว คือทำอาหารเป็นหรือเปล่า