บทที่ 11

นอกเมืองเจียงหลิน ซีซาน

หิมะปกคลุมภูเขา และปกคลุมกิ่งก้าน

เสียงอู้อี้มาจากกลางภูเขา อย่างต่อเนื่อง ต่อหน้าหินเหล็กขนาดใหญ่ ลู่ฝานไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า และชกหมัดออกไปอย่างรวดเร็ว ทุบกระแทกจนหินเหล็กมีรอยบุบต่อต่อกัน

แขนของเขาเต็มไปด้วยเลือดสด และพื้นก็เป็นสีแดง

แขนทั้งแขนของเขาบวมไปทั้งหมด ตอนแรกยังจะมีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันชาไปอย่างสมบูรณ์แล้ว และลู่ฝานแทบจะไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของแขนเลยทีเดียว เพียงแค่พยายามฝึกฝนหมัดถล่มเขาอย่างสุดชีวิต

ข้างๆ นั้น มีกองหญ้าเปลวเพลิงและกองเสื้อผ้าวางอยู่ เครื่องมือ และอาหารที่ถูกแช่แข็งดั่งก้อนน้ำแข็ง

ลู่ฝานได้ฝึกฝนอยู่ที่นี่มาหลายชั่วโมงแล้ว หมัดถล่มเขานี้ฝึกง่ายกว่าที่เขาคิดไว้ นอกเหนือจากความเจ็บปวดจากการทุบตีก้อนหินด้วยแขนของเขาแล้ว เขายังค่อยๆ รับรู้ถึงท่าทีและการออกแรงมากยิ่งขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุด หลังจากที่เขาหมดเรี่ยวแรง ลู่ฝานถึงหยุดลง

แขนทั้งสองข้างแทบจะขยับไม่ได้ ลู่ฝานรู้สึกเพียงว่าแขนของตัวเองหักไปบางส่วนแล้ว ดูเหมือนเขาจะได้ยินเสียงกระดูกแตกหัก

กัดหญ้าเปลวเพลิงขึ้นมาด้วยปากของเขา หลังจากเคี้ยวไปไม่กี่ครั้งเขาก็กลืนมันลงไปในท้อง

ในไม่ช้า ลู่ฝานก็เห็นร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ราวกับว่ามันกำลังจะเผาไหม้ นี่เป็นช่วงที่พลังยาเริ่มเกิดผล และลู่ฝานก็รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขากำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

เพียงเท่านี้มันก็ยังคงไม่เพียงพอหรอก การรับประทานหญ้าเปลวเพลิง เป็นเพียงวิธีการรักษาทั่วไป แต่การฝึกหมัดถล่มเขานั้น ไม่เพียงแต่จะต้องรับประทานเท่านั้น แต่ยังต้องนำมาประยุกต์ใช้ภายนอกอีกด้วย

รู้สึกว่าแขนของตัวเองเกือบจะขยับไม่ได้แล้ว ลู่ฝานหยิบเครื่องมือที่เขาเตรียมไว้ออกมาแล้วบดหญ้าเปลวเพลิงรากเป็นสีขาวให้เป็นผง จากนั้นก็ทาที่แขนของตัวเอง

ขณะที่ผงแป้งสัมผัสบาดแผลบนแขนของเขา ลู่ฝานก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทงใจมาจากแขนของเขา

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ใบหน้าของลู่ฝานเริ่มกระตุก ความเจ็บปวดเช่นนี้ มันก็เหมือนกับว่าแขนของเขาถูกไฟไหม้ ลู่ฝานกัดฟัน และพูดกับตัวเองอย่างต่อเนื่องว่า เขาทำได้ และเขาสามารถอดทนไหวได้

ทีละเล็กทีละน้อย เขากระจายผงแป้งอย่างสม่ำเสมอ และลู่ฝานก็เห็นว่าแขนของตัวเองเริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ต้องบอกว่า ผลลัพธ์ของหญ้าเปลวเพลิงรากสีขาวนั้นน่าทึ่งมาก และสามารถปรับปรุงความเร็วในการฝึกฝนได้จริงๆ

ความเจ็บปวดทำให้ลู่ฝานอยากจะระบายออกมาด้วยการคำรามออกอย่างอดไม่ไหว อดทนไว้ ลู่ฝานยังคงฝึกฝนต่อไป

แต่เมื่อหมัดของเขากระแทกลงหินอีกครั้ง เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกแบบหนึ่ง การซ้อนทับของความเจ็บปวดทั้งสองแบบ เกือบจะทำให้เขาเป็นลมไปเลย

ลู่ฝานด่าออกมาอย่างเสียงดัง และการฝึกฝนมานานกว่าสิบปี ก็ได้หายไปในทันที