บทที่ 1105

ร่างกายคนบิดตัวยากมาก แต่สำหรับสัตว์อสูรห้าธาตุที่ไม่มีร่างจริง กลับเป็นเรื่องที่ปกติมาก

อาวุธทั้งหกเล่มปักลงบนตัวลู่ฝาน ตอนนี้ปราณชี่ของลู่ฝานแสดงพลังป้องกันอันแข็งแกร่งออกมา เหมือนฟองน้ำที่ยุบลงไป แข็งแกร่งจนอาวุธทั้งหกเล่มไม่สามารถทำลายได้

“ห้าลมหายใจ หกลมหายใจ ไอ้เก้า จัดการได้หรือยัง!” ลู่ฝานตะโกนเรียกในใจ

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดเสียงดังว่า “ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว!”

“นี่ลู่ฝานกำลังทำอะไรอยู่”

ไท่จื่อฉินอวิ่นหัวเราะออกเสียง ชี้หน้าลู่ฝานแล้วพูดว่า “อย่าบอกนะว่าเขาไม่รู้ว่าสัตว์อสูรห้าธาตุคืออะไร อย่าบอกนะว่าเขาจะแล่เนื้อเถือหนังสัตว์อสูรห้าธาตุ เพื่อเอาแก้วหิน”

พวกข้าราชการที่เป็นพรรคพวกของไท่จื่อ พากันหัวเราะตาม

ฉินซางต้าตี้กับฉินฝานส่ายหน้าเบาๆ การกระทำของลู่ฝานไม่ฉลาดเลย

มีความสามารถแบบนี้ รีบชิงออกจากเขตสีฟ้าไม่ดีกว่าเหรอ

จะเหยียบมันไว้ทำไม อีกเดี๋ยวถ้ามันกลายเป็นสายลมหายตัวไป จะอับอายขายหน้ามากนะ!

ตอนนี้หานหยวนหนิงเดินออกจากเขตสีเขียวแล้ว เขามองการกระทำของลู่ฝานอยู่ในเขตสีฟ้า ส่งเสียงหึอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “คนโง่!”

เสียงหัวเราะพรืดดังขึ้นด้านหลังไม่หยุด

ลู่ฝานก็ได้ยินเหมือนกัน แต่เขาไม่สนใจ และไม่มีเวลาไปสนใจด้วย

สัตว์อสูรสายลมที่อยู่ใต้เท้าพยายามจะกลายเป็นสายลมหายตัวไป ลู่ฝานเปิดเขตวิถีบนกระบี่หนักไร้คมทันที จึงสามารถควบคุมมันเอาไว้ได้!

ไม่งั้นมันคงหนีไปนานแล้ว!

“เก้าลมหายใจ สิบลมหายใจ ไอ้เก้า!”

ลู่ฝานกัดฟันพูดเบาๆ

ทันใดนั้น แสงหนึ่งสว่างขึ้นในมือลู่ฝาน เป็นเงาของเจดีย์ล้ำค่า

แสงสว่างแสบตา ทำให้คนดูออกยากว่าด้านในคืออะไร ฉินซางต้าตี้และคนอื่นเพ่งมองมาในมือลู่ฝาน แต่พวกเขาเห็นเพียงมวลแสงเท่านั้น มองไม่เห็นอย่างอื่นเลย