บทที่ 1122

ในการมองเห็นของเขา ถึงขั้นที่เริ่มมีแถบแสงเป็นเส้นๆ ปรากฏขึ้น สีสันแพรวพราว เคลื่อนไหวอยู่ข้างหน้าเหมือนอุโมงค์ข้ามมิติ

เคลื่อนไหวแบบไหน แสงเปลี่ยนแปลงอย่างไร ล้วนอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

จู่ๆ ลู่ฝานมองจนเหม่อลอย เขาจมไปกับภาพฟ้าดินอันลึกลับที่ปรากฏออกมา

เขามองอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม มีเสียงดังแบบอึดอัดออกมาจากตัวลู่ฝาน ไม่สามารถกลั้นลมหายใจในร่างกายได้ ถูกปล่อยออกมาทั้งหมด โลกกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง!

จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกเหมือนมีเลือดที่ลำคอ เหมือนเลือดสดกำลังจะพุ่งขึ้นมา

นี่คือสัญญาณที่อวัยวะภายในกำลังจะพังทลาย ลู่ฝานแอบตระหนกใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

พลังฟื้นฟูร่างกายของเขาแข็งแกร่งมาก เขาอาศัยสิ่งนี้ จึงสามารถยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ได้ห้าวัน ถ้าเป็นนักบู๊ทั่วไป ไม่ถึงสิบลมหายใจ ก็คงล้มลงบนพื้นแล้วตายไปเลย

แต่ตอนนี้เขาใกล้จะฝืนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

ลู่ฝานคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งแต่เลือดพลุ่งพล่าน จนถึงร่างกายพังทลาย อย่างมากยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวัน

นั่นหมายความว่าในหนึ่งวันนี้ ถ้าเขาคิดหาวิธีไม่ได้ เขาคงทำได้เพียงเลิกต้านทาน ให้ตัวเองสลบไป และโดนป้ายประจำตัวพาออกจากเขาวิถีบู๊ ความพยายามสูญเปล่า!

เวลาเพียงหนึ่งวัน!

ลู่ฝานแอบกัดฟัน ดูเหมือนคงทำได้แค่ฮึดสู้แล้วล่ะ!

ลู่ฝานสูดหายใจลึกอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะใช้วิชาเทพเต่าปรับลมหายใจ ดูว่าจะทำให้ปราณชี่ของตัวเองพุ่งขึ้นมาได้สักเล็กน้อยหรือเปล่า

รูขุมขนปิดลงตามไปด้วย ลู่ฝานเข้าสู่สภาวะซ่อนลมหายใจอย่างสมบูรณ์

ตอนนี้เขาสามารถเห็นลมหายใจของตัวเอง ไหลผ่านหลอดลมเข้าไปในตัว

ลู่ฝานพยายามเอาลมหายใจนี้เข้าไประเบิดในตันเถียน เขาไม่สนใจการบาดเจ็บอะไรแล้ว นี่คือการสู้สุดชีวิต!