บทที่ 1127

พลั่ก! พลั่ก!

คนสองคนโดนลู่ฝานโยนมาข้างหน้าเฉิงชิง

สายตาสิ้นหวังและหวาดผวาของทั้งสองคน อยู่ในสายตาของเฉิงชิงทั้งหมด

ลู่ฝานมองเฉิงชิงอย่างเรียบเฉย ใบหน้าไม่มีความสะทกสะท้าน ประกายนัยน์ตานิ่งเหมือนบ่อน้ำที่ลึกจนไม่สามารถคาดเดาได้

“ฉันจะถามแค่ครั้งเดียว ใครให้พวกนายมา”

เฉิงชิงกัดฟัน ไม่ตอบอะไร

ลู่ฝานรออยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นซัดหมัดใส่จงหงที่อยู่ข้างขวา

เดิมทีจงหงบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว โดนหมัดนี้ของลู่ฝานเข้าไป ทำให้พลังชีวิตของเขามลายหายไปทันที

ดวงตาที่เบิกโตตอนใกล้ตาย จ้องเฉิงชิงอยู่อย่างนั้น

ทันใดนั้นเฉิงชิงสั่นไปทั้งตัว

ลู่ฝานมองเฉิงชิงแล้วพูดว่า “จะบอกไหม!”

ฟันของเฉิงชิงเริ่มสั่นกึกกัก ลู่ฝานรออีกครู่หนึ่ง จากนั้นยกหมัดขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้อิ้งหยวนตะโกนเสียงดังขึ้นมา

“ฉันรู้ ฉันรู้หมดทุกอย่าง นายอย่าฆ่าฉันนะ!”

ลู่ฝานไม่ฟังเขาสักนิด ซัดหมัดลงบนหัวอิ้งหยวน

พลังหมัดระเบิดซีกหน้าครึ่งหนึ่งของอิ้งหยวนจนกระจุย หลังจากนั้นอิ้งหยวนชักกระตุกอย่างแรง แล้วก็ตายคาที่

เฉิงชิงหลับตาลงทั้งสองข้าง ความหวาดผวาสุดขีดครอบงำจิตใจและร่างกายของเขาหมดแล้ว

ลู่ฝานพูดอย่างเรียบเฉย “โอกาสครั้งสุดท้าย!”

เมื่อพูดจบ เฉิงชิงสัมผัสถึงความอาฆาตที่น่ากลัวปกคลุมตัวเองอีกครั้ง