บทที่ 1130

“ถอยออกไป เขาจะโดนระเบิดตายแล้ว!”

กลุ่มนักบู๊รีบถอยไปด้านข้าง ขณะนั้นเสียงกึกก้องดังขึ้นมา จู่ๆ พื้นด้านล่างเท้าเริ่มสั่นสะเทือน

เสียงหนึ่งดังขึ้นรอบๆ

“เด็กป่าเถื่อนจากที่ไหน กล้าทำลายค่ายกลของฉัน!”

แสงเงาหนึ่งปรากฏหน้าประตูจวน เห็นอย่างเลือนรางว่านั่นคือชายรูปร่างกำยำสูงสามเมตรกว่า เคราหยิกเต็มหน้า กล้ามเนื้อเต็มตัว

ลู่ฝานถือกระบี่ด้วยมือข้างเดียว พูดเสียงดังว่า “ฉันเปิดประตูไง! มีความผิดตรงไหน”

แสงเงาแผดเสียงว่า “ไอ้เด็กเวร ทำลายค่ายกลของฉัน นายยังมีหน้ามาอ้างอีกเหรอ อยากตายใช่ไหม!”

ลู่ฝานหัวเราะเสียงดังสามครั้ง แล้วพูดเสียงก้องว่า “ค่ายกลธรรมดาๆ ที่แม้แต่ฉันก็ทำลายได้อยู่ตรงหน้า ผู้อาวุโสหวางเหมิ่งยังจะสนใจอีกเหรอ”

จู่ๆ หวางเหมิ่งหัวเราะลั่น

“สมองไม่เลว ดูเหมือนนายไม่ใช่คนอ่อนแอนะ ดี ฉันจะให้โอกาสนายหนึ่งครั้ง!”

เมื่อพูดเช่นนี้ แสงเงาหายไปทันที ประตูจวนตรงหน้าเปิดออกเสียงดัง

นักบู๊คนอื่นที่อยู่รอบๆ พากันตกตะลึง!

นี่ประตูเปิดออกแล้วเหรอ!

ทำแบบนี้เปิดประตูได้เลยเหรอ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

เซียนบู๊หวางเหมิ่ง ท่านจะล้อเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ! นี่ท่านกำลังล้อคนเล่นชัดๆ ไหนพูดไว้แล้วว่าเอาหัวโขกพื้นจนครบ จึงจะเข้าไปได้ไง

จู่ๆ พวกนักบู๊ที่เอาหัวโขกพื้น รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนปัญญาอ่อนอย่างสมบูรณ์แบบ!

ลู่ฝานยิ้มบางๆ ก้าวเท้าเข้าไปในจวน

นักบู๊คนอื่นจะพุ่งตามลู่ฝานเข้าไป แต่พวกเขาเพิ่งมาถึงหน้าประตู กลับโดนพลังรุนแรงดุดันไล่กลับไปอีกแล้ว

เหมือนกับฝ่ามือใหญ่เหวี่ยงไล่แมลงวันอย่างไรอย่างนั้น นักบู๊พวกนี้โดนเล่นงานจนหน้าตามอมแมมไปหมด

ลู่ฝานเพิ่งเดินเข้ามาด้านใน ประตูปิดลงเสียงดังอีกครั้ง

เมื่อมองภาพตรงหน้า ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองเข้ามาผิดลานบ้านหรือเปล่า