บทที่ 1136

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ลู่ฝานฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด

ตอนที่เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ในลานบ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ไม่มีที่รกร้าง ไม่มีศพ มีเพียงลานบ้านเล็กๆ ที่เงียบเหงา กับรูปปั้นหินข้างหน้า นั่นคือหวางเหมิ่งเซียนบู๊กระบี่คลั่ง

ขยับร่างกายครู่หนึ่ง จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกว่าทุกส่วนของร่างกายตัวเอง เต็มไปด้วยพลังที่ทำให้ระเบิดได้

มีลายเปลวเพลิงเลือนราง สว่างขึ้นบนผิวของเขา

วิชาหนึ่งชุด ปรากฏขึ้นในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ

“กลายร่างฟ้าดิน ฝึกกายว่างเปล่าก่อน จากนั้นค่อยฝึกร่างจริง เปลี่ยนจากว่างเปล่าเป็นความจริง ใช้ความจริงทำลายความว่างเปล่า......”

ลู่ฝานลองวิชาอยู่ในสมองแบบเงียบๆ รอบหนึ่ง เป็นวิชาที่แข็งแกร่งสุดยอดตามคาดจริงๆ

วิชานี้สามารถบีบอัดพลังทุกอย่างเข้ามาในร่างกายได้ จากนั้นอาศัยพลังสนับสนุนร่างกาย สุดท้ายกลายเป็นคนที่มีรูปร่างใหญ่โต

ไม่ว่าจะเป็นพลัง ระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย หรือพลังปราณ ล้วนมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น

นี่ไม่ใช่แค่เคล็ดวิชาบู๊ที่ทำให้คนกลายร่างใหญ่ขึ้น แต่เป็นชุดวิชาระดับสูงเกี่ยวกับการฝึกร่างอย่างไร

มันเหมือน “สูตรการกลั่นยา” ฝึกฝนร่างกายสูตรหนึ่ง บอกนายว่าควรฝึกร่างกายอย่างไรให้มีสภาพที่สมบูรณ์แบบและทรงพลังที่สุด

วิชาแบบนี้ ต้องเป็นระดับฟ้าขึ้นไปแน่นอน

แต่เป็นระดับฟ้าขั้นกลางหรือขั้นต้น ลู่ฝานไม่แน่ใจ ต้องรอให้เขาฝึกสำเร็จ แล้วค่อยทดสอบดู

ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา มีวิชานี้อยู่ เขามาเขาวิถีบู๊รอบนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว

ลู่ฝานคารวะให้รูปปั้นของเซียนบู๊กระบี่คลั่ง โค้งคำนับอย่างนอบน้อม

ได้วิชาของเขา ก็ควรเคารพปฏิบัติเหมือนศิษย์

ลู่ฝานไม่ใช่คนอกตัญญู มองรูปปั้นของเซียนบู๊กระบี่คลั่ง