บทที่ 1138

ได้ยินคำเยาะเย้ยของลู่ฝาน ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครยอมออกมาโจมตีลู่ฝาน

ลู่ฝานก้าวเท้าเดินผ่านพวกเขาไปตรงๆ จู่ๆ มีนักบู๊ตะโกนขึ้นในกลุ่มคน “ทุกคน จะกลัวเขาไปทำไม ฆ่าเลย......”

ยังไม่ทันพูดจบ ลู่ฝานคว้ามือซ้ายกลางอากาศ นักบู๊คนนี้ปลิวออกมาจากกลุ่มคน ร่วงลงมาอยู่ในมือลู่ฝานทันที

นักบู๊มองลู่ฝานอย่างตกตะลึง แต่เขาก็ฟันกระบี่ลงมาตามสัญชาตญาณ

กระบี่มีสายฟ้า แสงไม่อ่อนด้อยเลย พลานุภาพของกระบี่นี้ เกินกว่าระดับที่นักบู๊แดนปราณชีวิตจะปล่อยออกมาได้ วิทยายุทธของไอ้หมอนี่ไม่ด้อยเลย

อากาศเวิ้งว้างข้างหน้าลู่ฝานโดนฟันจนจะเอียง แต่ทันใดนั้นแสงสายฟ้าโดนลู่ฝานบีบจนแตกสลาย

แสงนัยน์ตาทั้งสองข้างกะพริบ ทันใดนั้นนักบู๊คนนี้แข็งทื่อทั้งตัว เลือดออกเจ็ดทวาร

ลู่ฝานโยนเขาไปด้านข้างเหมือนโยนขยะ

แค่พละกำลังเกือบจะเข้าสู่แดนปราณดิน กล้ามาอวดดีต่อหน้าเขา

ปราณชี่ในตัวไหลอย่างต่อเนื่องเหมือนสายน้ำ ตอนนี้ลู่ฝานมีความคิดถึงขนาดที่อยากสู้กับนักบู๊แดนปราณฟ้าแล้ว

นักบู๊ที่วิทยายุทธไม่ถึงแดนปราณดิน เคล็ดวิชาบู๊ไม่ถึงระดับดินขั้นสูงสุด ไม่มีทางสู้ต่อหน้าเขาได้เกินสามกระบวนท่า

ลู่ฝานกวาดตามองคนที่เหลือ แม้ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ทุกคนสัมผัสถึงคำพูดจากใบหน้าของลู่ฝาน

เรียกว่า “ยังมีใครอีกไหม!”

ไม่มีใครกล้าพูดอีก ท่าทางดุดันเด็ดเดี่ยวของลู่ฝาน ทำให้พวกเขาตกใจจริงๆ

คนพวกนี้ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ใช้เงินจำนวนมากซื้อโควตารายชื่อจากไท่จื่อ เพื่อเข้าร่วมการคัดเลือก วิทยายุทธเพียงพอ แต่โดยพื้นฐานแล้วยังไม่เคยเห็นภาพการเข่นฆ่าเลย เห็นลู่ฝานแค่มอง ก็ทำให้คนล้มลงบนพื้นเลือดไหลออกมาไม่หยุดได้ ขาทั้งสองข้างของนักบู๊บางส่วนเริ่มสั่น

ลู่ฝานประเมินพวกเขาไม่ผิดเลย

คนพวกนี้คือพวกหัวมังกุท้ายมังกร เป็นถุงเงินของไท่จื่อชัดๆ

ทำอันดับในการคัดเลือก กลับไปคุยโม้ที่บ้าน เป็นข้าราชการได้ง่ายแค่นั้น!

ถ้ามองพวกเขาเป็นผู้โดดเด่นในบรรดานักบู๊อายุน้อยของประเทศอู่อาน นั่นสิถึงจะเรียกว่าเอาของไม่ดีมาปนกับของดี