บทที่ 1141

จุดไกลๆ ที่พวกเขาไม่ทันสังเกต ตรงมุมขอบของพื้นอากาศเวิ้งว้าง มีแสงหนึ่งกำลังพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เหมือนมันพุ่งออกจากขอบเขตของพื้นอากาศเวิ้งว้าง ไม่รู้ว่าไปที่ไหน

และเงาคนบางๆ ที่อยู่ในแสง คือรูปร่างของลู่ฝาน!

…...

เขาวิถีบู๊

หน้าจวนเซียนบู๊เทียนซ่วน

เทียนชิงหยางเดินออกมาช้าๆ แม้ตั้งแต่เขาเข้าไปจนออกมา เป็นเวลาเพียงหนึ่งวัน

แต่อยู่ดีๆ ก็มีตอหนวดเล็กๆ อยู่บนใบหน้าเทียนชิงหยาง รูปร่างของเขาก็ผอมลงไม่น้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระบี่มังกรคำรามในมือมีคราบเลือดเต็มไปหมด

เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ท่าทางของเทียนชิงหยางดูตกอับมาก แต่แค่มีคนเห็นดวงตาของเขา ก็จะไม่คิดแบบนี้อีกแล้ว

ดวงตาแหลมคมคู่นั้น เหมือนแสงกระบี่แทงคนจริงๆ

เมื่อกวาดตามอง อากาศรอบๆ บิดเบี้ยวตามไปด้วย

“ในที่สุดก็ออกมาแล้ว! ฉันนึกว่าจะออกมาไม่ได้ตลอดไปซะแล้ว!”

เทียนชิงหยางหันไปมองจวนเซียนบู๊เทียนซ่วนด้านหลัง ถ้ารู้ว่าสภาพด้านในเป็นถึงขนาดนั้น เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้แล้วค่อยเข้าไป

ครั้งนี้เกือบตายแบบเฉียดฉิวนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อนึกขึ้นมา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขารอดชีวิตมาได้อย่างไรหลายครั้ง

เทียนชิงหยางมองจวนอย่างเงียบๆ รออยู่ครู่หนึ่ง จวนของเซียนบู๊เทียนซ่วนยังคงมีแสงกะพริบอยู่เหมือนเดิม

นัยน์ตามีความโมโหเล็กน้อย เทียนชิงหยางกัดฟันพูดว่า “ไม่ได้มอบให้ฉันทั้งหมดตามคาดจริงๆ เซียนบู๊เทียนซ่วน อย่าบอกนะว่าจิตใจแห่งวิถีบู๊ของฉัน ในสายตานายมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมถึงไม่ถ่ายทอดวิชาสุดท้ายให้ฉัน!”

ดวงตาเทียนชิงหยางแฝงไปด้วยความโกรธ เหวี่ยงกระบี่ลงบนพื้นอย่างโมโห