บทที่ 1152

ความรู้สึกที่เรื่องยากทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายขนาดนี้ มันช่างดีจริงๆ!

ลู่ฝานมองท้องฟ้าไกลๆ รู้สึกว่าสภาพจิตใจโล่งปลอดโปร่ง ทุกอย่างอยู่ในมือทั้งหมด

เท้าย่ำก้าวยอดเมฆาฟ้า ลู่ฝานเหาะออกจากหลังภูเขา

เขาเขียวต้นไม้เขียวชอุ่ม 76 อุโมงค์สวรรค์ยังอยู่เหมือนเดิม

ลมพัดผ่านป่าไม้จนเสื้อผ้าปลิวไปมา

ลู่ฝานยืนอยู่บนยอดไม้ มองทั้งเขาวิถีบู๊จากไกลๆ เพิ่งพบว่าบนเขาวิถีบู๊ไม่มีคนแล้ว

อย่าบอกนะว่าลงเขาไปหมดแล้ว

ลู่ฝานเดินลงจากเขาด้วยความสงสัยเช่นกัน

ตอนเขาเดินลงมาถึงตีนเขา พลานุภาพสร้างความกดดันของเทพบู๊โจมตีใส่ตัวเขาอีกแล้ว

ไม่ได้เก็บปราณชี่กลับมา แต่ครั้งนี้ลู่ฝานกลับมีพลังเดินไปข้างหน้าต่อได้

แม้ระดับวิทยายุทธของเขาไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นเท่าไร แต่ความแข็งแกร่งของร่างกาย ยกระดับขึ้นไม่ใช่น้อยๆ

ต้านทานพลานุภาพสร้างความกดดันของเทพบู๊ ลู่ฝานเดินออกมาจากซุ้มประตูทันที

ทันใดนั้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ในสายตาคือเรือมังกรทองห้ากรงเล็บ

มีเพียงคนเดียวที่ยืนตระหง่านอยู่บนเรือมังกร

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “องค์ชายรอง!”

ใช่แล้ว คนที่รออยู่บนเรือมังกรคือองค์ชายรองฉินฝาน

เมื่อเห็นลู่ฝานออกมา ฉินฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สหายลู่ฝาน นายให้ฉันรอนานเลยนะ!”

พูดพลาง ฉินฝานเด้งตัวลงจากเรือมังกร แล้วเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ลู่ฝานมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นคนอื่น เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “องค์ชายรองตั้งใจมารอฉันเลยเหรอ”

ฉินฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “คนอื่นลงมาอย่างช้าสุดก็เมื่อวานซืน ตอนนี้ทั้งเขาวิถีบู๊ นอกจากสหายลู่ฝานแล้วจะมีใครอีกล่ะ แน่นอนว่าฉันมารอนาย”