บทที่ 1162

เทียนชิงหยางเห็นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ชื่อเสียงจอมปลอมเท่านั้น สหายหลิ่วเชิญนั่ง ยากที่นายจะให้เกียรติ คนตระกูลอื่นฉันยังเชิญมาไม่ได้เลย มาดื่มกับฉันสักแก้ว!”

หลิ่วเจินนั่งลงช้าๆ เทียนชิงหยางมองเขาด้วยรอยยิ้ม ยกแก้วขึ้นชนกัน

ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ตอนเขาไม่ลงรอยกับคนตระกูลหาน คนตระกูลใหญ่อื่นๆ กลัวจนพากันหลีกหนีจากเขาแทบไม่ทัน มีเพียงคนตระกูลหลิ่วที่มาดื่มกับเขา

นี่แสดงให้เห็นไม่มากก็น้อยว่าตระกูลหลิ่วยืนข้างเขา

ตระกูลหลิ่วแสดงออกเช่นนี้ ตระกูลหานยิ่งไม่สามารถลงมือ เทียนชิงหยางอารมณ์ดีมาก เงยหน้ากระดกเหล้าดื่มรวดเดียวจนหมด

หลิ่วเจินพูดต่อ “สหายชิงหยาง อันดับหนึ่งในการคัดเลือกครั้งนี้ น่าจะเป็นของนายแล้วล่ะ ต่อไปถ้านายไปเข้าร่วมการแข่งนานาประเทศ ต้องสู้เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้ประเทศอู่อานของเรานะ!”

เทียนชิงหยางสะบัดฝ่ามือ เชิดหน้าพูดอย่างอกผายไหล่ผึ่งว่า “ก็แค่การแข่งนานาประเทศ ฉันอยากไปตั้งนานแล้ว ได้ยินว่าอันดับหนึ่งของการแข่งนานาประเทศ ยังได้รางวัลเป็นสมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานด้วย เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะเอาสมบัติล้ำค่ากลับมาให้ทุกคนดูด้วยกัน”

คนที่อยู่ในที่นี้หัวเราะลั่น

“คุณชายเทียนพูดแล้วต้องทำให้ได้นะ!”

“ใช่ เมื่อถึงตอนนั้นทำให้เราได้เปิดหูเปิดตาหน่อย”

“ฉันว่าถ้าคุณชายเทียนไป ต้องเป็นเรื่องที่ง่ายดายมากแน่ๆ”

......

คำพูดเยินยอมากมาย ทำให้เทียนชิงหยางจะลอยแล้ว หลิ่วเจินอมยิ้มอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร เขาแค่จิบเหล้าเบาๆ เท่านั้น

เทียนชิงหยางโบกมือไปมาแล้วพูดว่า “เฮ้อ แต่เรื่องพวกนี้ตัดสินตอนนี้ยังเร็วเกินไป ทุกคนต้องรอหน่อย ทานข้าวกันก่อน คืนนี้ทุกคนกินดื่มสนุกให้เต็มที่ ฉันจ่ายให้ทั้งหมด”

เทียนชิงหยางยกแก้วเหล้าขึ้นมาคารวะให้ทุกคน จู่ๆ ทุกคนพากันลุกขึ้นอย่างประหม่า

หลิ่วเจินก็ลุกขึ้นยืนแล้วปัดก้น จากนั้นพูดว่า “เทียนชิงหยางช่างองอาจจริงๆ หลิ่วเจินสู้ไม่ได้จริงๆ”