บทที่ 1171

ทันใดนั้น กลุ่มคนส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นอีกครั้ง

หานสงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันรู้ นั่นต้องเป็นผู้หญิงของสหายลู่แน่นอน แย่งมาก็ต้องเป็นของนายสิ นายถีบจนเทียนชิงหยางเลือดไหลออกมาเลยนะ”

เด็กน้อยที่อยู่ข้างๆ ยื่นหน้าเข้ามาพูดว่า “อีกทั้งยังเป็นแบบที่เลือดพุ่งเป็นเมตรด้วยนะ”

ลู่ฝานพูดด้วยใบหน้ากลัดกลุ้ม “ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นหรอก”

หานสงพูดว่า “นี่เรียกว่าเวอร์เหรอ สหายลู่ฝาน นายลองไปฟังข้างนอกสิ ตอนนี้กำลังพูดกันว่านายเกือบถีบเทียนชิงหยางจนตายเลยนะ เดาว่าพูดกันอีกสักสองวัน จะกลายเป็นว่านายใช้กลิ่นเท้ารมควันเทียนชิงหยางจนตาย!”

ทุกคนหัวเราะลั่น ลู่ฝานไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

ลู่ฝานกลับมาที่หลังภูเขาตระกูลหาน พร้อมกลุ่มคนที่ล้อมเขาจนแน่น เพิ่งเดินถึงตีนเขา ก็เห็นหานอู๋ซวงกับหานจุนเดินมาพร้อมกัน

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “ลุงหาน คงไม่ได้จะไล่ฉันออกไปอีกใช่ไหม!”

หานอู๋ซวงหัวเราะลั่นแล้วพูดว่า “ไล่ออกไปเหรอ ตอนนี้ใครกล้าไล่นายออกจากตระกูลหาน ถ้าเด็กพวกนี้ไม่ไปสู้กับเขาจนตายถึงจะแปลก ไปดื่มชากับลุงสักแก้ว เด็กอย่างนายมีความสามารถจริงๆ เห็นว่าวันนี้ทำให้เทียนชิงหยางขายหน้า ตบหน้าเขาและทำให้คนตระกูลเทียนขายหน้า สะใจจริงๆ!”

หานอู๋ซวงใช้มือดึงหานสงไปด้านข้าง แล้วดึงลู่ฝานเดินไปด้านบน

เมื่อเดินมาได้ประมาณครึ่งไหล่เขา ลู่ฝานเห็นสิบสามกำลังฝึกบู๊อย่างหนักหน่วง ส่วนเจ้าดำหาวอยู่ข้างๆ ไม่หยุด

“เจ้านาย!”

เมื่อเห็นลู่ฝาน สิบสามพูดแล้วโค้งคำนับพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม คิดดูแล้วพวกเขาก็ไม่ได้เจอกันระยะหนึ่งแล้ว

เจ้าดำกระโจนเข้ามาทันที มันกอดไหล่ลู่ฝานไม่ยอมปล่อย

ลู่ฝานลูบหัวเจ้าดำแล้วเดินต่อไปด้านบนกับหานอู๋ซวง

พวกลูกหลานตระกูลหานที่อยู่ด้านหลัง โดนหานจุนขวางไว้ เขาโบกมือไปมาแล้วพูดว่า “ไปซะๆๆ ไม่มีอะไรทำเหรอ ไปฝึกบู๊ให้หมด!”