บทที่ 1174

เพียงแวบเดียวก็ผ่านไปสองสามวันแล้ว ลู่ฝานผ่านมาท่ามกลางการฝึกฝนที่สงบ

หายใจเข้าหายใจออก ปราณชี่เคลื่อนไหวในมือ พลานุภาพบนตัวลู่ฝานกำลังแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน

หลังจากโดนโลกใบเล็กของจักรพรรดิอู่ถอดรกเปลี่ยนกระดูกอีกครั้ง ลู่ฝานรู้สึกว่าการฝึกฝนของตัวเอง สามารถใช้คำว่าก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมาบรรยายได้

วิชากลายร่างฟ้าดิน เมื่อฝึกก็เข้าใจทันที

วิชาจิตบู๊ไท่อี่ เมื่อเรียนก็สามารถทำได้

วิชากระบี่บำเพ็ญเพียร แค่ลองก็เข้าใจแล้วส่วนหนึ่ง

สรรพสิ่งห้าธาตุ ก็รู้เบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว

ลู่ฝานแทบจะเปลี่ยนการฝึกฝนวันละอย่าง รวมถึงวิชาหนึ่งเดียวแดนไกลโพ้น ที่ไม่ได้ฝึกฝนอย่างดีในตอนนั้นด้วย ตอนนี้มีความรู้ความเข้าใจใหม่แล้วเช่นกัน

ด้านหน้าบ้านไม้ ลู่ฝานหลับตา มือเคลื่อนไหวไปตามจิตใจ จิตใจเคลื่อนไหวตามปราณ ปราณเคลื่อนไหวตามฟ้า

การเคลื่อนไหวช้ามาก แต่แอบมีกลิ่นอายของวิถี ทำให้คนรู้สึกอัศจรรย์เป็นอย่างมาก

ประสานมือเป็นวงกลม ไม่ได้ใช้ปราณชี่ แต่สามารถรวมลมรอบตัวไว้ในมือ ให้กลายเป็นวัตถุทรงกลมได้เอง

เมื่อวาดฝีเท้า ใบไม้ร่วงลอยขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นรูปร่างคนมากมาย เคลื่อนไหวไปมาตามการเคลื่อนไหวของลู่ฝาน

ลมหมุนทั้งเก้าลูกบนตัวกำลังกะพริบ มีเสียงเบาๆ ดังออกมาจากตันเถียนอย่างต่อเนื่อง เหมือนบ่มเพาะสายฟ้าออกมา

เจ้าดำกับสิบสามยืนดูอยู่ด้านข้าง

มือของสิบสามเคลื่อนไหวตามลู่ฝานอย่างต่อเนื่อง เหมือนจะเลียนแบบอะไรจากในนั้น

ส่วนเจ้าดำใช้กรงเล็บขูดไปมา มันไม่ได้กำลังฝึก แต่กำลังเพ้อเจ้อ

จู่ๆ มีเสียงฝีเท้าดังมาจากไกลๆ

ลู่ฝานจิตใจวูบไหว เขาสะบัดฝ่ามือไปทางตำแหน่งที่มีเสียงดังออกมา

“โอ๊ย! ไอ้เด็กลู่ฝาน นายจะฆ่าฉันหรือไง!”