บทที่ 1179

ผู้อาวุโสใหญ่สะบัดมือบอกให้ผู้อาวุโสคนอื่นเอามุกซานไห่ออกไป หลังจากนั้นพูดกับลู่ฝานว่า “ตรงนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายแล้ว กลับไปเถอะ อย่าใช้แรงจนทำให้ข้าวของเสียหาย ไม่งั้นนายต้องชดใช้”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพยักหน้า ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก แต่ละก้าวทำให้พื้นสั่นสะเทือนครู่หนึ่ง รอยเท้าลึกปรากฏขึ้นด้านล่างเท้า

ลู่ฝานก็รู้สึกว่าด้านล่างเท้าผิดปกติ เขาก้าวเท้าลงเบาๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันใหญ่เกินไปหน่อย

จนปัญญา ลู่ฝานทำได้เพียงเบาลงอีก แทบจะเขย่งเท้าเดินแล้ว ทำขนาดนี้แล้วยังไม่ได้ผลอีก ลู่ฝานทำได้เพียงใช้ย่ำก้าวยอดเมฆาฟ้าเหาะออกไป เหลือแผ่นหลังอันสง่างามให้ทุกคนเห็น

หานอู๋ซวงกระแอมเบาๆ สองครั้ง แล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ นี่ถือว่าเขาประสบความสำเร็จไหม”

ผู้อาวุโสใหญ่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ผ่านการทดสอบเคลื่อนย้ายภูเขาแล้ว ทำไมจะไม่ประสบความสำเร็จล่ะ ฉันว่าศักยภาพของเด็กคนนี้เหนือกว่าเทียนชิงหยาง นายรอดูเถอะ ตอนการคัดเลือกรอบที่สาม เทียนชิงหยางซวยมากแน่นอน”

หานอู๋ซวงพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้นก็ดีสิ ดีมากเลย ฮ่าๆ ทำไมฉันถึงไม่มีลูกชายแบบลู่ฝานนะ”

ผู้อาวุโสรองพูดว่า “นายรีบเรียกหานเฟิงลูกชายนายกลับมาเถอะ เขาออกไปนานขนาดนี้ ควรกลับมาได้แล้ว”

เมื่อหานอู๋ซวงได้ยินชื่อหานเฟิง ก็ถอนหายใจยาวออกมา

ลูกหลานตระกูลหานพากันแยกย้ายออกไป ยังพูดคุยเรื่องการแสดงออกของลู่ฝานเมื่อกี้กันอย่างคึกคัก

“สิ่งที่ลู่ฝานได้รับในวันนี้ คิดว่าคงสู้กับเทียนชิงหยางได้แน่นอน”

“ใช่ ฉันจะไปพนันพี่ลู่ฝานชิงที่หนึ่ง ตอนนี้บ่อนพนันจำนวนมากให้อัตราต่อรองพี่ลู่ฝานสูงเลย ถ้าชนะขึ้นมาต้องได้เงินก้อนใหญ่แน่นอน!”

“มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ งั้นเรารีบไปกันเถอะ”