บทที่ 1186

ไม่มีเสียงเชียร์ เหลือเพียงเสียงพูดคุยดังไปทั่ว

ลู่ฝานเงยหน้ามองไปทางไท่จื่อฉินอวิ่น สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับไท่จื่อแน่ๆ แม้เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

ลู่ฝานค่อยๆ เดินออกมาถึงประตูข้างบานเล็กที่เปิดอยู่ ด้านนอกมีองครักษ์เกราะเงินยืนอยู่สองคน

ทั้งสองคนเห็นลู่ฝานเดินมา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า จากนั้นจึงพูดว่า “คุณชายลู่!”

ลู่ฝานพยักหน้าแล้วเดินออกไป เสียงตะโกนดังขึ้นด้านหลังอีกครั้ง

“หมายเลข 20 สู้กับหมายเลข 76!”

ลู่ฝานเดินตรงไปข้างในโดยไม่หันกลับมามอง

ไม่นาน ลู่ฝานเดินเข้ามาในห้องกว้างห้องหนึ่ง

โอ่อ่าตระการตา มีครบทุกอย่าง สิ่งของที่ทำจากเงินและทองต่างๆ นานา อาหารรสเลิศและเหล้าชั้นยอด วางอยู่ให้เห็นเต็มไปหมด

ตอนนี้ในห้องมีคนนั่งอยู่หนึ่งคน กำลังเล่นกระบี่มังกรคำรามอยู่ในมือ เป็นเทียนชิงหยางอย่างไม่ต้องสงสัย!

ลู่ฝานชะงักฝีเท้าลง มองเทียนชิงหยางอย่างเฉยเมย

เทียนชิงหยางเงยหน้าขึ้น เห็นลู่ฝานเดินเข้ามา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที

“ลู่ฝาน!”

เทียนชิงหยางกัดฟันจนได้ยินเสียงกึกกัก เสียงแฝงด้วยความอาฆาตเป็นระยะ

ลู่ฝานทำเหมือนไม่ได้ยิน นั่งลงอีกด้านหนึ่งทันที

มองเทียนชิงหยางไม่นาน ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันนึกว่านายจะรีบดึงกระบี่ออกมาฟันฉันเสียอีก”

เทียนชิงหยางแสยะยิ้มเย็นชา แล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ฉันฆ่านายอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ถ้าทะเลาะกันนอกสนาม จะโดนยกเลิกสิทธิ์การคัดเลือก ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น!”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “งั้นก็ดี เมื่อกี้ฉันกำลังคิดว่าถ้าเราสองคนสู้กันที่นี่ คงจะเสียดายของดีๆ ทั้งห้องนี้!”

พูดพลาง ลู่ฝานหยิบผลไม้บนโต๊ะขึ้นมากัด