บทที่ 1188

เมื่อออกจากห้อง คิดไม่ถึงว่าลู่ฝานจะเจอบันไดขึ้นไปด้านบน

ก้าวเท้าเดินขึ้นไปด้านบน เดินได้ไม่ไกลเท่าไร ลู่ฝานพบว่าตัวเองเดินมาบนที่นั่งผู้ชม คิดไม่ถึงว่าบันไดนี้เป็นประตูลับของสนามบู๊

เห็นได้ชัดว่าผู้ชมรอบๆ ไม่เห็นว่าลู่ฝานปรากฏตัวออกมา กลุ่มคนข้างๆ กำลังตะโกนเสียงดัง

“คุณหนูถานไถเก๋อ ฉันรักเธอ!”

“คุณหนูถานไถเก๋อ ฉันยอมมีลูกกับเธอ!”

ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง แต่ละคนกำลังตกอยู่ในความตื่นเต้นสุดขีด

คนสองสามคนผลักลู่ฝานไปด้านข้าง ผลักพลางพูดว่า “นายบังฉัน!”

ลู่ฝานมองซ้ายมองขวา รอยยิ้มเต็มใบหน้า หยิบเสื้อออกมาคลุมไว้ เผื่อมีคนจำเขาได้ หลังจากนั้นเริ่มเบียดเข้าไปข้างใน

อืม ดูการแข่งขันตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน!

เก็บกระบี่หนักไร้คมเอาไว้ ลู่ฝานเบียดไปทางด้านหน้า จนรู้สึกว่าเบียดเข้าไปไม่ได้แล้ว ลู่ฝานจึงหยุดลง

คิดไม่ถึงว่าตรงนี้ยังมีที่ว่างเหลืออยู่สองสามที่ เป็นเรื่องแปลกมาก อย่าบอกนะว่าคนพวกนี้ดูการแข่งขันจนไม่สนใจที่นั่งแล้ว

ลู่ฝานก็ไม่สนใจอะไรมาก เขานั่งลงอย่างสบายอกสบายใจทันที

เงยหน้ามองไปยังสนามบู๊ เห็นถานไถเก๋อกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับนักบู๊ชุดแดงคนหนึ่ง พลังปราณกระจายไปทั่ว เสียงลมระเบิดดังขึ้นไม่หยุด สะดุดตาเป็นอย่างมาก

ผู้หญิงชุดฟ้าข้างๆ ลู่ฝานหันหน้ามา คิ้วที่อยู่ภายใต้ผ้าปิดหน้าขมวดขึ้น

ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังเธอ ตบไหล่ลู่ฝานเบาๆ แล้วพูดว่า “ขอโทษด้วยคุณชาย ตรงนี้นายนั่งไม่ได้”

ลู่ฝานอึ้งไปครู่หนึ่ง หันไปมองผู้อาวุโสกับผู้หญิง แล้วพูดว่า “ทำไมล่ะ หรือว่าฉันไม่ได้ซื้อตั๋ว”

ผู้อาวุโสพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่ใช่ แค่นายนั่งตรงนี้ไม่ได้เท่านั้น!”

พูดพลาง ผู้อาวุโสใช้แรงที่ฝ่ามือเล็กน้อย จะผลักลู่ฝานออกไป