บทที่ 1191

เมื่ออู่จุนลงจากสนาม การสอบภาคแรกของการคัดเลือกรอบสาม เสร็จสิ้นลงอย่างเป็นทางการ

ฉินซางต้าตี้ประกาศเสียงดัง การต่อสู้รอบต่อไปจะจัดขึ้นอีกสามวัน ผู้ชมทุกคนจึงออกไปแบบยังไม่ทันหายอยาก

ลู่ฝานก็ตามกลุ่มคนออกไป แม้เขาผ่านการสอบภาคแรกแล้ว แต่เหมือนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

ขึ้นมาบนสนาม ไม่ได้ออกกระบวนท่าสักอย่าง ไม่ได้แสดงอะไรออกมาเลย

ถ้าเป็นคนอื่น คงดีใจแบบโง่ๆ คิดว่านี่เป็นเรื่องดี

แต่ลู่ฝานกลับรู้สึกว่ามีคนวางแผนทำร้ายเขา ลู่ฝานไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ถูกต้องหรือเปล่า ตอนนี้ทำได้เพียงดูไปทีละขั้น

ส่วนการข่มขู่ของเทียนชิงหยาง ลู่ฝานไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าไร

เดินบนถนนใหญ่ ได้ยินเสียงพูดคุยของกลุ่มคนไปทั่วทุกที่

วันนี้การแสดงออกของยอดฝีมือทุกคน เป็นบุญตาของคนจำนวนไม่น้อยจริงๆ

ลู่ฝานหาร้านน้ำชานั่ง เขาไม่ได้เอากระบี่หนักไร้คมวางไว้ข้างนอก สวมเสื้อผ้าที่ปกติไม่ค่อยใส่ จึงไม่มีใครจำเขาได้

เพราะผู้ชมนั่งอยู่บนที่นั่ง น้อยมากที่จะมองเห็นและจำใบหน้าของนักบู๊ทุกคนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ลู่ฝานตั้งใจใช้วิชาบู๊สรรพสิ่งไร้รูปร่างด้วย

แม้ใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ท่าทางและความรู้สึกที่คนอื่นเห็น แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เมื่อคนอื่นมองมา เขากับนักกระบี่แห่งตงหวาที่เจิดจรัสเป็นประกาย เป็นคนละคนกันเลย นี่คือสิ่งที่ลู่ฝานต้องการ